ماییم و سر کویی،پر فتنه ناپیدا

آسوده درو والا،آهسته درو شیدا

گر کوی مغانست این؟چندین چه فغانست این؟

زین چند و چرا بگذر،تا فرد شوی یکتا

اوحدی

از عشق فقط وصل و رسیدن خوش نیست      عشق است و همین لذت دیدار و دگر هیچ

لاادری

چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما

به مسیحا نرسد فکر پرستاری ما

دوش در خواب لب نوش تو را بوسیدم

خواب ما به بود از عالم بیداری ما

فروغی بسطامی

از غم خبری نبود، اگر عشق نبود      دل بود، ولی چه سود اگر عشق نبود؟

قیصر امین پور

در اینجا جامه شوقی قبا کردن نه درویشی است

تهی کن خرقه ام از تن که جان باید فدا حافظ

حافظ

ظالم نفس خود است هرکه در این روزگار

انده پیمان خورد می نخورد آشکار                          

     "عبید ذاکانی"

راه حق را کی توان پیمود با بار تعلق

کاین سفر،ره توشه ای غیر از سبکباری ندارد

امام على علیه السّلام فرمودند:

الدّنيا كُلُّها جَهلٌ إلاّ مَواضِعَ العِلمِ ، والعِلمُ كُلُّه حُجَّةٌ إلاّ ما عُمِلَ بهِ ؛

دنـيا هـمه اش نـادانى است، مگر آن جاها كه علم باشد و علم همه اش حجّت (بردارنده اش) است ، مگر علمى كه به آن عمل شود .

بحار الأنوار : 2 / 29 / 9 منتخب ميزان الحكمه : 402

دبیرانند پنداری به باغ اندر،درختان را

ورقها پر ز صورتها،قلمها پر ز زیورها

منوچهری دامغانی

از گریه سوختیم و تو آهی نمی کنی      در آب و آتشیم و نگاهی نمی کنی

فغانی

یک ذره وفا را به دو عالم نفروشیم

هر چند در این عهد خریدار ندارد

صائب تبریزی

امام علی علیه السّلام فرمودند:

فيما كَتبَ للأشتَرِ لمَّا وَلاّهُ مِصرَ: ثُمّ انظُرْ في اُمورِ عُمّالِكَ ، فاستَعمِلْهُمُ اختِبارا ، ولا تُوَلِّهِم مُحاباةً وأثَرَةً ؛ فإنَّهُما جِماعٌ مِن شُعَبِ الجَورِ والخِيانَةِ . وتَوَخَّ مِنهُم أهلَ التَّجرِبةِ والحَياءِ مِن أهلِ البُيوتاتِ الصّالِحَةِ ، والقَدَمِ في الإسلامِ المُتَقَدِّمَةِ ؛

در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر-: ديگر آن كه در كارهاى كارگزارانت انديشه و تأمّل كن و پس از آزمودنِ آنها ، ايشان را به كار گمار و به صرف جانبدارى يا علاقه به كسى او را عهده دار كارى مكن ؛ زيرا اين دو ، كانونِ انواع ستم و خيانت است . كارگزاران خود را از ميان افراد با تجربه و آبرومند و خاندان هاى نيك و خوشنام و پيشگام در اسلام انتخاب كن.

نهج البلاغة: الكتاب 53 منتخب ميزان الحكمه: 618

نقش پیری را ز آب و رنگها نتوان زدود

در زمستان برف رسوا بر سر هر بام بود

مهدی سهیلی

دلم رو آهنی کردم مبادا عاشقت گردد

ندانستم تو ای ظالم دلی آهن ربا داری

 وحشی بافقی

یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست

که مغیلان طریقش گل و نسرین من است