ویژه درگذشت آیت اله تهرانی

آیت‌الله هاشمی رفسنجانی بعدازظهر دیروز با حضور در بیت عالم ربّانی و استاد اخلاق، حضرت آیت‌الله حاج شیخ مجتبی تهرانی با عرض تسلیت مجدد به همسر مکرمه، فرزندان فاضل و روحانی آن عالم فقید، داماد و دختران محترمه از درگاه خداوند متعال علوّ درجات را برای آن عالم وارسته مسألت کرد.

در این ملاقات آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با اشاره به سوابق مبارزاتی و اخلاقی آیت‌الله حاج‌ شیخ مجتبی تهرانی، ایشان را شخصیتی وارسته، فقیهی مجاهد و استادی عارف توصیف کرد که در زمان حیات گرامی‌شان منشاء تربیت شاگردانی انقلابی و متدیّن در عرصه‌های مختلف دوران دفاع مقدس و بعد از آن گردید.

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام نسبت به ترویج و آثار ارزشمند عالم بزرگوار آیت الله حاج شیخ مجتبی تهرانی به فرزندان به ویژه نسل جوان و تشنه حقایق عرفانی و اخلاقی تأکید کرد.

هاشمی رفسنجانی، در پایان، حضور و وداع میلیون‌ها عاشق در روز اربعین حسینی با پیکر پاک آن فقید سعید را بیانگر علاقه وصف‌ناپذیر مردم نسبت به این عالم شریف دانست و برای ایشان از درگاه خداوند متعال طلب آمرزش و مغفرت الهی نمود.

در این دیدار همسر محترمه، اعضای بیت و حجت‌‌الاسلام والمسلمین حسین تهرانی فرزند ارشد ایشان از ابراز همدردی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در بیت قدردانی و حضور آیت‌الله هاشمی رفسنجانی را موجب تسلی خاطر بازماندگان دانست.

حجت‌الاسلام والمسلمین حاج حسین تهرانی در این دیدار در بیان خاطراتی از روزهای آخر مداوا و بستری ایشان در بیمارستان اظهار داشت: مرحوم آیت‌الله حاج شیخ مجتبی تهرانی تأکید داشت، ایشان پس از بهبودی و مرخصی از بیمارستان در اولین فرصت ملاقاتی با آیت‌الله هاشمی رفسنجانی داشته باشند.

«حجت‌الاسلام و المسلمین صدیقی» امام جمعه موقت تهران، در مراسم ختم «آیت‌الله العظمی آقامجتبی تهرانی» که از سوی بیت آن مرحوم در مسجد جامع بازار تهران و با حضور اقشار مختلف مردم، علما، روحانیون، شاگردان و ارادتمندان ایشان برگزار شده بود، ادامه داد: انبیاء آمدند تا بگویند این دنیا کلاس و مدرسه است که باید دوره‌هایی را در آن طی کرد و پس از کسب قبولی به مرتبه بهشت برین و پیش ملک مقتدر رسید. یعنی بهشت ارزش و اجر بدن ماست اما ارزش روح و جان ما بالاتر از بهشت است.

وی خاطرنشان کرد: بدبخت هستند آنهایی که خود را سرگرم تخیلات کرده‌اند و خیال می‌کنند بدون اطاعت بدنی و مالی می‌توان به بهشت رسید، زیرا اسلام دینی است که دنیا و آخرت ما را مرتبط کرده است، لذا کسانی که بدن‌شان را در راه تحصیل رضایت خدا خرج کرده‌اند بهشت به آنها پاداش داده شده است.

این استاد اخلاق با اشاره به اینکه آنهایی که در این مسیر حواس‌شان جمع است، تمام لذت‌ها را در راه خدا قرار می‌دهند، گفت: جزا و پاداش روح و جان انسان بارقه و دم خدایی است، زیرا ما حقیقتی از خدا هستیم و به او بر می‌گردیم و خدا خود متولی کار این افراد است که اخلاق عملی‌شان را ساخته‌اند و قدر و ارزش روح و جان خود را دانسته‌اند.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اینکه نیاز ما به علمای دین و انبیاء نیازی است که هیچ کس نمی‌تواند از آن بی‌نیاز شود، گفت: تمامی ما به فقه احتیاج داریم که تابلوهای ورود ممنوع به جهنم را ترسیم کرده و فرمول سعادت ماست و این احکام آن‌قدر برای ما مهم است که هر کس یکی از آنها را انکار کند، انگار تمام دین را منکر شده است. ما باید به احکام دین باور و به اصول اعتقادی یقین داشته باشیم چرا که احکام عملی به انسان یقین می‌دهد و راه رسیدن به یقین، راه پاکی‌هاست.

امام جمعه موقت تهران ادامه داد: این امورات اخلاقی انسان را انسان می‌کند و این است که آیت‌الله تهرانی‌ها و علمای بزرگ دیگر ستاره‌های آسمان هستند که در ظلمات، نور و چراغ هدایت می‌شوند و خط زندگی را برای ما مشخص می‌کنند، همانطور که اگر کشور ما، سپاه و ارتش و سایر نیروهای دفاعی و نظامی را نداشت امروز این نظام اسلامی و مجالس امام حسین(ع) را نداشتیم. دفاع هشت ساله به ما نظام شیعی داده که می‌توانیم مجالس عزا برگزار کنیم و برای پرچم‌داران امام زمان (عج) مراسم بزرگداشت بگیریم.

صدیقی با بیان اینکه عالم مثل طبیب است اما روح و جان‌ها را درمان می‌کند، گفت:‌ شخصیت‌هایی همچون آیت‌الله حاج آقا تهرانی با کلاس‌های اخلاق و درس‌های خود که آنها را رها نکردند تلاش کردند تا روح و روان مردم را درمان کنند، زیرا می‌دانستند خطر بیماری‌های اخلاقی بسیار بیشتر و خطرناک‌تر از بیماری‌های جسمی است که اساس دنیای ما را به آتش می‌کشد. او می‌خواست آدم بسازد و به خاطر آن پشت میز ننشست، چون می‌دانست میز آدم نمی‌سازد اما عالم دینی که خدا او را بالا برده است پشت میز و جلوی میز فرقی برای او نمی‌کند، بلکه اوست که به میز زینت می‌دهد.

وی با ابراز تاسف از این ضایعه دردناک، افزود: ما دیگر امثال آیت‌الله بهجت‌ها و آیت‌الله تهرانی‌ها را پیدا نمی‌کنیم که در مسائل سیاسی، اجتماعی و حکومتی بی‌تفاوت نباشند، بلکه نقش ارزشی داشته باشند و این مسائل برایشان مهم باشد.

وی خاطرنشان کرد: آقامجتبی این مسوولیت الهی را پذیرفت تا برای حوزه‌های علمیه و درس‌های اخلاق که بعد از انقلاب کاری نکرده بودیم، برایشان کاری انجام دهد و کار کردن در این مسوولیت را بسیار مهم‌تر می‌دانست.

امام جمعه موقت تهران با بیان اینکه آیت‌الله تهرانی امام شناس‌ترین فرد بود، افزود: امام (ره) مجاهدترین مجاهد عالم تشیع بود که کار انبیاء را انجام داد، امام نقطه عطف، مدیر و مدبر و اخلاقی بود. از حاج آقا مجتبی تهرانی نزدیک‌تر به امام کسی را نداشتیم و رفتاری که در این 30 سال از ایشان دریافت کردیم زی انبیاء بود.

صدیقی تصریح کرد: ایشان به مشکلات سیاسی و اجتماعی بینش داشت. او بی‌تفاوت نبود او می‌دانست مشکلات را به چه کسی و چگونه بگوید. او فقیه بود، اهل غوغاسالاری نبود. مرحوم حاج آقا مجتبی کوه بود، دریا بود‌،‌ کشتی بود که جامعه را به سوی سعادت هدایت می‌کرد.

وی با بیان اینکه دو ویژگی علمای شیعه را همیشه شاخص کرده است، گفت: یکی علم آنها و دیگری اینکه علمای شیعه دین را با تمام ابعادشان یافته‌ بودند و فقیه بودند.

امام جمعه موقت تهران با بیان اینکه خلاء حاج آقا مجتبی از جهت درک همه ابعاد برای ما بسیار دردناک و ضایعه‌ی عظیمی است، گفت: ما فقیه زیاد داریم اما دست جوانان و بازاری‌های ما به دست آنها نمی‌رسد. زندگی و رفتارشان به گونه‌ای نیست که آنها بتوانند به او برسند اما مرحوم آقا مجتبی در بازار راه می‌افتاد و با همه ارتباط داشت.

 در مراسم ترحیم آیت‌الله آقا مجتبی تهرانی که از سوی بیت ایشان در مسجد بازار تهران برگزار شد، علاوه بر ارادتمندان،‌ شاگردان آن مرحوم و اقشار مختلف مردم شخصیت‌های سیاسی، فرهنگی، کشوری و لشکری حضور داشتند که از جمله آنها می‌توان آیت‌الله امامی کاشانی، حجت‌الاسلام صدیقی، حجت‌الاسلام محمدی، حجت‌الاسلام دری نجف‌آبادی، حجت‌اسلام ابوترابی‌فرد، حجت‌الاسلام روحانی‌نژاد، فرزند آیت‌الله بهجت، علی لاریجانی رییس مجلس شورای اسلامی، محمدباقر قالیباف شهردار تهران و غیره اشاره کرد.

دفتر آیت‌الله العظمی مجتبی تهرانی اعلام کرد که جلسات درس اخلاق ایشان از این به بعد با تدریس حجت الاسلام علی اکبر رشاد در مدرسه نور واقع در خیابان ایران ادامه می‌یابد.

روند ذکر مصائب اهل‌بیت(ع) و مدیحه سرایی در این طبق سنوات گذشته با مداحی آقایان چینی و تنی چند از مداحان اهل‌بیت(ع) ادامه می‌یابد.

حجت‌الاسلام والمسلمین ابوترابی‌فرد نایب رییس مجلس شورای اسلامی صبح امروز در مراسم بزرگداشت آیت‌الله مجتبی تهرانی در مسجد جامع بازار بزرگ تهران، در جمع خبرنگاران گفت: آیت‌الله تهرانی در طول نزدیک به نیم قرن در پایگاه‌های دینی به واسطه ارتباط نزدیک با حضرت امام خمینی (ره) در دریافت و انتقال معارف دینی تلاش کرد.

وی افزود: آیت‌الله تهرانی تمام آموخته‌های خود را برای مباحث اخلاقی و رشد و تعالی جامعه و بویژه جوانان به کار برد.

نایب رییس مجلس شورای اسلامی در ادامه گفت: آیت‌الله تهرانی به راه و اندیشه امام خمینی (ره) بویژه حضور دین در عرصه‌های سیاسی باور داشت و با اعتقاد در راستای ارتقای ارزش‌های انقلاب، امام (ره) و رهبری قدم برمی‌داشت.

ابوترابی‌فرد در پایان اظهار کرد: ایشان از شاگردان حضرت امام خمینی (ره) بودند و با اعتقاد به نظام اسلامی در این مسیر خدمت کردند.

حالا دیگر نه فقط اهالی خیابان ایران بلکه همه مردم «آقا مجتبی» ‌را می‌شناسند؛ همان مجاهد انقلابی که نورانیتش هر چهارشنبه خیلی‌ها را از دورترین نقاط تهران به خیابان مجاهدین اسلام و مدرسه نور روانه می‌کرد.

‌می‌آمد و انرژی می‌داد، ‌معنویت می‌بخشید، جان‌های خسته را تیمار می‌کرد و دل‌های خفته را بیدار. همیشه سطح مطلب را پایین می‌آورد تا مخاطب جرعه‌جرعه آن را سر بکشد. هیچ‌کس را نا امید نمی‌کرد، در توبه را نشان می‌داد. همیشه می‌گفت: همان‌طور که از جسمت مراقبت می‌کنی تا بیمار نشوی، از روحت هم مراقبت کن؛ اگر هم بیمار شدی، زود برو و از طریق توبه روحت را مداوا کن!

بی‌رغبتی به دنیا

پای منبر «آقا مجتبی» که می‌نشستی، آنقدر غنی می‌شدی که دلت می‌خواست دنیا را به اهلش ببخشی. انگار این مرد خدا شعر منسوب به امیرالمؤمنین(ع) را نصب‌العین خویش داشت: «فَغُرِّی سِوَایَ إِنَّنِی غَیْرُ رَاغِب / بِمَا فِیکِ مِنْ مُلْک وَعِزّ وَنَائِل / فَقَدْ قَنِعَتْ نَفْسِی بِمَا قَدْ رُزِقْتُهُ / فَشَأْنَکِ یَا دُنْیَا وَأَهْلَ الْغَوَائِل»؛ اى دنیا، دیگرى را فریب ده که من به تو علاقه‌اى ندارم؛ نه به حکومتت، نه به عزتت و نه به مواهبت! نفس من به آنچه به او روزى داده شده قانع است، پس سراغ کسانى رو که حاضرند این بدبختى‌ها را بپذیرند.

آقا مجتبی می‌گفت: بعضی مردم می‏خواهند با پول، برای خودشان آرامش روانی درست کنند. خیال می‏کنند پول هرچه افزوده شود، آرامش روانی برایشان پیدا می‏شود و حال اینکه اشتباه می‌کنند. بی‌نیازی امر روانی است!

مشی ثابت در جلسات اخلاق

جنس جلسات اخلاق آقا مجتبی با همه سخنرانی‌ها فرق می‌کرد. اول هر جلسه خطبه می‌خواند و آخرش هم دعا می‌کرد؛ اصل جلسه هم به شرح احادیث اهل‌بیت(ع) با زبانی ساده و همه‌فهم اختصاص داشت. این شروح آنقدر دقیق و موشکافانه بود که اکثر حاضران در این جلسات، قلم و کاغذ داشتند و مباحث را یادداشت می‌کردند. «آقا مجتبی» عادت داشت به جای خواندن ساده روایات، به تبیین اخلاق بپردازد و این دانش را با بسط در تفسیر و فقه‌الحدیث، ارتقا بخشد؛ تا جایی که این مشی ثابت به نمونه‌ای بی‌بدیل در نوع خود تبدیل شد. درخواستها برای مکتوب‌شدن این مباحث به حدی بود که یک روز «آقا مجتبی» شاگردش حجت‌الاسلام علی‌اکبر رشاد را صدا زد و سفارش کرد مجموعه دروس اخلاقی و سلوکی، با نظارت وی تنظیم و عرضه شود. حالا بیشتر از 15 سال از آن زمان می‌گذرد و این دروس اخلاقی در 10 جلد منتشر شده است. آن طور که آقای رشاد می‌گوید: مباحث سلوکی ایشان هم در حدود 20 جلد آماده شده و در آینده منتشر خواهد شد.

تأکید بر حفظ حریم الهی

«حفظ حریم الهی» همیشه یکی از توصیه‌های آقا مجتبی بود و می‌گفت: ما حریم خدا را با معصیت می‏شکنیم. تا وقتی حریم الهی را حفظ کنیم، نعمتها هم ادامه دارد، اما وقتی حریم منعم را شکستیم، آنجاست که نعمت از ما دور می‌شود.

«قلب سلیم» قلبی است که «حبّ دنیا» در آن نفوذ نکرده باشد. این استاد اخلاق، بسیاری از گرفتاری‏ها را بر اثر حریم‏شکنی می‌دانست و معتقد بود: حریم الهی را شکستن، موجب زوال نعمتهای خدا می‏شود، در مقابل، هر چه انسان حریم الهی را به سبب طاعت خدا و شکرگزاری و سپاسگزاری قلبی، لفظی و عملی به جای آورد، موجب می‏شود نعمتها ادامه پیدا کند و الطاف الهیّه، به سوی انسان سرازیر شود.

در روایت بین راستگویی با افزایش روزی رابطه وجود دارد؛ همین که انسان دلش می‌خواهد، کارهای خوب و خدا پسندانه بکند،‌‌این موجب می‌شود روزی‌اش زیاد شود. و خیلی چیزهای دیگر هم موجب زیادی روزی می‏شود، مانند شکر نعمت.

ترسیم جایگاه رفیع برای ادب

«ادب کردن هر بُعدی از ابعاد انسانی، جنبه ارزشی دارد و در این شبهه‌ای نیست. یعنی اگر بخواهیم روی انسانها اتیکت بگذاریم که بفهمیم هر کس چه قدر ارزش دارد، می‌رویم سراغ اینکه هرکس کدام بُعد وجودی‌اش را ادب کرده است. محور ارزشی انسانها، ادب است و با ارزش‌ترین نوع آن، ادب قلب است.» این‌ها نمونه‌ای از جملات آقا مجتبی تهرانی است، چهره‌ای که با عنوان «استاد اخلاق»‌شناخته می‌شد.
آقا مجتبی همواره روی «تأدیب قلب» تأکید داشت و می‌گفت: بی‌ادبی اعضا و جوارح نفس، همه سر از قلب در می‌آورد. قلب، همین‌طور که این‌قدر ارزشمند است، به قدری هم خطرناک است که محبّت غیر خدا در دل رسوخ کند، به‌طوری که محبّت خدا، تحت الشّعاع قرار بگیرد و رفتنی شود. این منشأ بدبختی و شقاوت انسان خواهد بود.

تشویق به انجام مستحبات

آقا مجتبی بر انجام مستحبات تأکید داشت، اهل مناجات و ذکر بود. همواره به مادر اهل‌بیت حضرت زهرا(س) متوسل می‌شد. درباره تأثیرات ذکر بارها سفارش می‌کرد و می‌گفت: ما روایات مختلفی داریم که وقتی انسان در گرفتاری قرار می‏گیرد، چه ذکری بگوید. ‌یکی از آن‏ها ذکر «یَا رَئُوفُ یَا رَحِیمُ» است. امام رضا(ع) برای این ذکر سقف هم نمی‏گذارد که چه تعدادی بگو، بلکه می‏فرماید: خطاب به خداوند زیاد بگو: «یَا رَئُوفُ یَا رَحِیمُ». یعنی اگر خدا را به این نام بخوانی،‌شدّت و سختی‏ات بر طرف می‏شود. در روایت دیگری از امیر المؤمنین(ع) هم منقول است که حضرت فرمودند: در شدّت و سختی بگو: «لا حَولَ و لا قُوّه إلّا بِاللهِ العَلِیِّ العَظیم».این استاد اخلاق درباره نوافل هم چنین نظری داشت: اوّلین اثر نافله، حب خداست. هنگامی که دل تخلیه شد، خدا تجلّی می‏کند، هنگامی که خدا به وسیله هم حال و هم افعال شخص وارد دل شد، شخص مورد محبت خدا قرار می‏گیرد و هنگامی که خدا او را دوست داشت، آنگاه همه کاره‌اش می‏شود و همه چیزش هم خدایی.

معرفی توکل به عنوان رمز موفقیت

«اگر کسی واقعاً از خداوند درخواست کند و غیر او را کارساز نداند، خدا هم عطا می‏کند، هم کفایت می‏کند و هم او را نجات می‌بخشد؛ در این شکّی نیست!»؛ انگار «آقا مجتبی» این را با تمام وجودش لمس کرده بود،‌چون اهل توکل بود. بی‌تدبیری‌ها در امور زندگیمان را حاصل فقدان توکل می‌دانست و می‌گفت: بنده تدبیر می‌کند، اما خدا تقدیر می‌کند. تدبیر منهای تقدیر سودی ندارد. برای آنکه تدبیرهای ما با تقدیرهای او همسو شود، باید پس از تدبیر کارمان را به خدا واگذار کنیم و بگوییم: خدایا! به عقل ناقص من این تدبیر رسیده، امّا خودت می‌دانی، هرجور که صلاح می‌دانی همان را تقدیر بفرما!

و چه تقدیری داشت آقا مجتبی...

از خدا خواسته بود در اربعین حسینی(ع) به دیدار آن امام همام نائل شود و چه زیبا در 75 سالگی این تدبیرش را با توکل، تقدیر کرد. اغراق نیست اگر بگویند آقا مجتبی می‌دانست این محرم و صفر آخریست که دنیا و اهلش را تحمل می‌کند.

روح بزرگی داشت و عالم و آدم محتاج دعایش بودند، اما در آخرین روز ماه رمضان امسال که در مسجد جامع بازار تهران منبر رفته بود، از همه خواست برایش دعا کنند. حاج‌آقا در حالی که شانه‌هایش به وضوح می‌لرزید، با صورتی خیس و صدایی محزون گفت: «از همه‌تان تقاضا می‌کنم من را هم دعا کنید. تعارف نمی‌کنم و جدی می‎گویم. من محتاج دعای شما هستم.» این را که گفت، صدای هق‌هقش بلند شد...

تهران بدون شما چیزی کم دارد

«آقا مجتبی» در شب اربعین 1434 با تنی خسته و رنجور از بیماری اما با روحی استوار به دیار باقی شتافت و کنار مادر و جد شهیدش( ازشهدای مشروطه) در حرم حضرت عبدالعظیم(ع) آرام گرفت.
حالا دیگر نه فقط اهالی خیابان ایران، بلکه همه مردم ایران آیت‌ا... آقامجتبی تهرانی ‌را می‌شناسند و غم از دست دادن این استاد صاحب رساله، حالا حالاها بر شانه پایتخت‌نشینان سنگینی خواهد کرد. به قول یکی از حاضران در مراسم تشییع پیکر آیت‌ا... تهرانی، «اصلا این شهر درندشت بدون شما یک چیزی کم دارد،‌آقا مجتبی!»

«مكتب اخلاقي حاج‌آقا مجتبي»عنوان سرمقاله روزنامه جام جم به قلم دكتر علي دارابي است كه در آن مي‌خوانيد؛آيت‌الله شيخ مجتبي تهراني(ره) استاد برجسته اخلاق، فقيه و مجتهدي پارسا و از مراجع عاليقدر جهان تشيع بود. او از نامدارترين شاگردان مكتب امام خميني(ره) و بي‌ترديد در صدر سخنگويان و عاملان مكتب اخلاقي امام(ره) بود. از سال 1359 كه توفيق تشرف به محضر درس آن عزيز سفر كرده را پيدا كردم اين سعادت يار من بود كه تا پايان عمر پربركت اين استاد و مربي اخلاق در زمره كم‌ترين شاگردان پاي مواعظ و درس‌هاي او زانوي ادب بزنم و اكنون با ارتحال ملكوتي ايشان چون گم‌كرده‌اي به‌دنبال كيمياي گمشده‌اي هستم كه اميد وصل آن هر چند ناممكن نيست، اما بسيار دشوار است.

در يك نگاه كلي، اهم ويژگي‌هاي مكتب اخلاقي آيت‌الله تهراني را بايد در موارد زير مورد توجه قرار داد:

يكم: مردمي بودن: بسياري از روحانيون و علما در زمره مردم هستند، اما آنچه كه در زندگي ايشان و در مراسم تشييع جنازه عظيم و مجالس نكوداشت معظم‌له مشاهده كرديم پيوند عميق ايشان با مردم بود.

زندگي زاهدانه، شهرت‌گريزي، حضور در متن مردم، پرهيز از مسائل حاشيه‌اي كه برخي بيوت را دربر مي‌گيرد و از همه مهم‌تر فقدان پديده آقازادگي را بايد از بارزترين جلوه‌هاي مردمي بودن استاد برشمرد.

دوم: كادرسازي: استاد از بدو پيروزي انقلاب به رغم مسئوليت‌هاي مختلفي كه به ايشان ارجاع مي‌گرديد با اشراف به مسأله تربيت نسلي از جوانان كه مديران كشور خواهند بود، تربيت ديني جوانان و كادرسازي براي اداره نظام اسلامي را بر همه امور ترجيح دادند. بسياري از مديران شايسته، خدوم، پاكدامن و كارآمد نظام در كشور در حلقه شاگردان و وامدار اين رويكرد استاد هستند. حلقه درس اخلاق چهارشنبه‌هاي استاد يك كارگاه بزرگ آموزشي ـ اخلاقي بود كه نظيري نداشت.

سوم: پرچمدار مبارزه با التقاط: استاد پرچمدار روشنگري و مبارزه با التقاط بود. التقاط فكري و سياسي كه در ادوار مختلف دولت‌ها و آمد و شد جريانات سياسي با آن مواجه بوده و هستيم. براي استاد فرقي نداشت كه در رأس دولت وقت فردي در كسوت روحانيت باشد يا غير آن. آنچه كه غيرت ديني و حميت مثال‌زدني استاد را به رخ مي‌كشيد استقلال و عدم توجه به فراز و فرود جريانات سياسي بود. هرگاه التقاط، انحراف، تجديدنظرطلبي، تأويل و تفسيرهاي انحرافي در دين، رخنه و نفوذ فرصت‌طلبان در اركان انقلاب را مي‌ديد در مناسب‌ترين و حساس‌ترين مناسبت‌ها و ايامي چون تاسوعا و عاشورا يا شب‌هاي احياي ماه مبارك رمضان هشدار مي‌داد و افكار عمومي را به سمت صلاح معطوف مي‌نمود.

چهارم: پيوند ميان سياست و دين: اگر چه بارزترين وجه شخصيتي استاد عالم رباني و معلم اخلاق بودن ايشان در نزد افكار عمومي است و نيز اگر برخي را بر اين باور است كه هنگام مواعظ اخلاقي و نصايح و براي نفوذ در افكار عمومي و تأثيرگذاري بر مخاطبان بايد از دايره سياست تا مي‌توان فاصله گرفت اما واقعيت آن است كه در حلقه درس استاد همه گرايشات و جريانات سياسي را بخوبي مشاهده مي‌كرديم.

از سوي ديگر نگاه حمايتي و پشتيباني از نظام، امام و رهبري را نه تنها در دعاهاي روحبخش پايان جلسات درس شاهد بوديم، بلكه مهم‌تر تلاش و اهتمام جدي استاد براي وحدت اصولگرايان در انتخابات رياست جمهوري سال 1384 مثال‌زدني است. استاد تلاش نمود كه با بزرگان اصولگرا و نامزدهاي اين جريان جلسات بحث و گفت‌وگو و مفاهمه برگزار كنند تا اين جريان به يك وحدت و اجماع عمومي برسند و اين تنها يك نمونه از اعتقاد عميق معظم‌له به پيوند سياست و اخلاق به شمار مي‌رود.

پنجم: الگوي اخلاق عملي: استاد در كرسي درس و منبر موعظه و اخلاق به مثابه يك حكيم و طبيب براي درمان بيماري‌هاي اخلاقي توصيه‌هاي علمي و عملي تجويز مي‌كرد. راه‌هاي درمان و غلبه بر شهرت، شهوت، نفس، تكبر، غرور، خودپرستي، مقام‌پرستي و دنياپرستي را يك به يك در برابر چشمان بيمار بيان و نسخه‌هاي شفابخشي براي علاج آن ارائه مي‌نمود. او خود معلم و اسوه اخلاق عملي بود. به آنچه از معارف قرآن و اهل‌بيت عليهم‌السلام بيان مي‌كرد اعتقاد و باور داشت و خود را اولين مخاطب آن مي‌دانست.

اگر از مال شبهه‌ناك سخن مي‌گفت، اگر از شهرت‌گريزي و ساده‌زيستي و حب به دنيا و جاه‌نداشتن سخن مي‌گفت خود پيش از همه عامل به آن شده بود. يكي از شاگردان برجسته كه خود مجتهد و دانشمندي پارسا، از جانبازان و مجاهدان دفاع مقدس و از استادان برجسته دانشگاه مي‌باشد براي راقم اين سطور نقل كرد كه: «فرزندم به سن تكليف رسيده بود. او را براي تقليد نزد استاد بردم. فرمود: من پول رساله مجاني ندارم .

خودت يك رساله عمليه خريداري و همراه فرزندت بياور كه به او بدهم». اين ميزان مراقبت، محاسبه و مراقبه همان گام‌هاي اخلاق عملي است كه از آيت‌الله مجتبي تهراني، اسوه اخلاق، زهد و پارسايي ساخت. كشور و به​طور مشخص پايتخت هفت روز است در جاي جاي خود عزادار است و مجالس يكي پررونق‌تر از ديگري و گويا تمام نشدني در حال برگزاري است.

همه فاني‌اند و باقي فقط ذات وجود مقدس خداوند است. ببينيم چه عواملي استاد مجتبي تهراني را اين همه عزيز و محبوب مردم كرده است. شناخت رمز و راز اين نكته براي حوزه‌هاي علميه، روحانيت، نخبگان، مديران و روشنفكران يك ضرورت اجتناب‌ناپذير است. براستي بعد از استاد دعاهاي شب قدرمان را كجا آمين بگویيم و اميد اجابت داشته باشيم؟ روحش شاد و راهش پررهرو باد.