ویژه درگذشت آیت اله تهرانی

سردارسید محمد باقرزاده، مشاور عالی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح در امور فرهنگ دفاعی و حفظ ارزش‌های دفاع مقدس صبح امروز در حاشیه مراسم تشییع پیکر آیت‌الله آقا مجتبی تهرانی گفت: با تعریف یک خاطره رسا می‌توان خیلی از مسایل پیرامون ایشان را روشن ساخت البته در ابعاد شخصیتی آن مرحوم بحث زیاد است و فرصتی مناسب طلب می‌کند.

وی افزود: در مقطعی از زمان احساس کردم که عملی خلاف شرع قرار است در سطوح بالا تصمیم‌گیری و اجرا شود لذا احساس وظیفه کردم که باید مقابل این عمل و تصمیم ایستاد.
 
سردار باقرزاده گفت: جهت کسب راهنمایی در این زمینه به خدمت حاج آقا مجتبی تهرانی رسیدم و عرض کردم چنین تصمیمی در حال برنامه‌ریزی است و بنابر اجرای آن است،برای مقابله با آن چه باید کرد؟ حاج آقامجتبی ‌تهرانی به بنده گفت شما زیرک باشید و به آن افراد بگویید که اگر راستگو هستند، این طرح را خدمت حضرت آقا (رهبر معظم انقلاب) برسانند و اگر ایشان این طرح را تصویب کردند، شما آن را اجرا کنید.
 
سردار باقرزاده در پایان ذکر خاطره ابراز داشت: حاج آقا مجتبی تهرانی به بنده گفت هر دستوری که رهبر ‌معظم انقلاب فرمودند، عمل کنید چراکه ایشان علمدار و جلودار هستند و همه باید پشت سر این رهبر عظیم‌الشان انقلاب اسلامی حرکت کنند، البته این مسئله به عرض مقام معظم رهبری رسید و ایشان آن کار را تایید نفرمودند و آن‌ عمل خلاف شرع هم انجام نشد.

محسن اسماعیلی عضو حقوقدان شورای نگهبان در گفت‌وگوی ویژه‌ خبری شبکه دوم سیمای جمهوری اسلامی ایران گفت:"وقتی آقا مصطفی شهید شد. یک بار آیت الله مجتبی تهرانی در محفلی در محضر امام خمینی بودند. کسی شروع کرد به سخن گفتن از آقا مصطفی.

 امام سپس به جمع فرمود آقا مصطفی نداریم. آقا مجتبی که داریم. هرچه در مصطفی می دیدم در این مجتبی هم می بینم. این آقا مجتبی همان آقا مصطفای ماست."

مراسم تشیع و تدفین مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی صبح امروز پنج شنبه با حضور گسترده مردم در حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) برگزار شد.

قاسم تبریزی،‌ مسئول کتابخانه انقلاب اسلامی از مجموعه کتابخانه مجلس شورای اسلامی که خود 40 سال از شاگردان و نزدیکان حاج آقا مجتبی تهرانی است، با تسلیت درگذشت این عالم ربانی به مباحث درسی ایشان و موضوعاتی که همواره در جلسات بیان می‌کردنداشاره می‌کند و  می‌گوید: ایشان همواره بر مسئله رعایت حدود الهی تأکید می‌کردند و این موضوع را شرط کمال می‌دانستند. دومین نکته‌ای که این عالم ربانی به شاگردان خود تأکید می‌کردند و آنها را به حرکت در این سمت سوق می‌دادند،‌ رعایت اخلاق اسلامی مبتنی بر سیره ائمه اطهار(ع) است.
 
 وی با بیان اینکه حاج آقا مجتبی همواره عمل به واجبات و حرکت در مسیر زندگی ائمه اطهار(ع) را شرط رسیدن به درجات عالیه می‌دانستند،‌ ادامه می دهد:  ایشان در مباحث اخلاقی در شمار برجسته‌ترین شاگردان امام راحل(ره) در کنار شهید مفتح و آیت‌الله‌العظمی‌العظمی جوادی‌آملی بودند.
 
این شاگرد حاج آقا مجتبی تهرانی به گوشه‌ای از ابعاد شخصیتی ایشان اشاره و عنوان می‌کند: ابعاد شخصیتی ایشان همانند دیگر بزرگان دینی به اندازه‌ای بزرگ و وسیع است که با یک یا چند خاطره نشان داده نمی‌شود. اما در این میان از جمله موضوعاتی که بارها از ایشان در طی این 40 سال دیدم،‌ اردات حاج آقا به مقام عظمی ولایت بود. ولایت‌پذیری ایشان در طی سال‌های فعالیتشان در ایران و عراق موضوعی بود که بارها و بارها هم به چشم دیده بودیم و هم از دیگران شنیده بودیم.
 
 وی ادامه می‌دهد: به عنوان نمونه ارادات ایشان به امام خمینی(ره) قبل و بعد از انقلاب از جمله موضوعاتی است که بارها در خاطرات یاد شده است. حتی یک بار یکی از افراد که از متعصبان بود با حالت عتاب و خطاب به ایشان گفت که چرا در برخی از موضوعات اجتماعی و سیاسی سکوت می‌کنی و انتقاد نمی‌کنی. ایشان در جواب گفتند که من فقط به دستورات امام(ره) عمل می‌کنم.
 
تبریزی ادامه می‌دهد: بعد از رحلت امام(ره) نیز در صف ارادتمندان به مقام معظم رهبری بود و بارها و بارها ما را به اطاعت از ولی فقیه زمان دستور می دادند. سخنرانی‌های ایشان درباره ولایت فقیه،‌از جمله آثار ارزشمندی است که در سال‌های اخیر ایاد شده است و جای دارد تا تمامی علما و شاگردان ایشان در راستای جمع‌آوری و تدوین آنها کمر همت ببندند؛‌ چرا که ایشان در مباحث درسی خود مطالبی را در این خصوص بیان کردند که می‌تواند راهگشای پرسش‌های مطرح در زندگی اجتماعی و سیاسی جوانان باشد.
 
 مسئول کتابخانه انقلاب اسلامی از مجموعه کتابخانه مجلس شورای اسلامی در ادامه فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی حاج آقا مجتبی اشاره می‌کند و می‌گوید: علاوه بر این ایشان در سال‌های پیش از انقلاب با حضور در محضر امام(ره) در مقابل رژیم ستم‌شاهی قرار گرفت و بارها از سوی عوامل طاغوت مورد آزار و اذیت قرار گرفت. ایشان در این سال‌ها به فعالیت‌های فرهنگی در جهت اشاعه اندیشه‌های سیاسی اسلامی در میان مردم همت گماشتند که از این موارد می‌توان به تأسیس کتابخانه‌‌ای در بیت امام(ره) در قم اشاره کرد که کتاب‌های این مجموعه که بالغ بر 7 هزار جلد بود،‌ بعد از تأسیس و فعالیت کتابخانه از سوی رژیم طاغوت به تاراج رفت.
 
تبریزی به آثار متتشر شده از سوی ایشان اشاره می‌کند و می‌گوید: ایشان اخلاص در نگارش اثر را مهمترین رمز موفقیت و توجه مخاطب به اثر می‌دانستند. به عنوان نمونه یکی از آثار ایشان که در رابطه با خطبه فدک به رشته تحریر درآمده بود،‌ به چندمین چاپ رسیده بود و مورد استقابل قرار گرفته بود. وقتی این موضوع با ایشان مطرح شد،‌ ایشان گفتند: انشا الله اخلاصی در آن بوده است.

 

 میثم مطیعی از مداحان جوان انقلاب که خود از شاگردان آیت‌الله مجتبی تهرانی است در هیأت میثاق با شهدای دانشگاه امام صادق(ع) به ذکر مصیبت رحلت ایشان پرداخت و اشعاری در وصف معلم اخلاق خود و کلاس‌های ایشان قرائت کرد.

او در این مجلس به روضه‌های شب قدر و مقتل‌خوانی‌های آیت‌الله مجتبی تهرانی اشاره می‌کند.

آیت الله مرتضی تهرانی برادر مرحوم آیت‌الله مجتبی تهرانی

مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران درمراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران درمراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

حضور گسترده مردم تهران در مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

مراسم تشییع پیکر مطهر آیت‌الله مجتبی تهرانی

مهدی کلهر برادر آیت‌الله العظمی مجتبی تهرانی گفت: ایشان وقتی در آخرین لحظات حیاتشان به هوش آمدند، زیر لب چند بار ذکر یا حسین گفتند.

-------------------------------

مهدی کلهر  اظهار داشت: آیت‌الله تهرانی به دفعات به خواهرشان گفته بودند که دوست دارند در اربعین دعوت حق را لبیک گفته و سرور و مولای خودشان را در آن روز ملاقات کنند.

وی افزود: آیت‌الله تهرانی علاقه بی حد و حصر به اهل بیت داشتند و آنچه در روزهای آخر حیات نورانی ایشان جلب نظر می‌کرد این بود که لحظه‌ای از یاد اهل بیت غافل نبودند.

برادر آیت‌الله تهرانی به نقل از خواهر آن مرحوم گفت: آیت‌الله تهرانی که در مدت اخیر بیهوش بودند، شب گذشته وقتی در آخرین لحظات حیاتشان به هوش آمدند، زیر لب چند بار ذکر یا حسین گفتند.

کلهر در پایان تصریح کرد: آقامجتبی با آنکه در ایام عاشورا و تاسوعا هم بیماری‌شان شدت گرفته بود، برای امام حسین‌(ع) سینه زنی کردند و گویی منتظر فرارسیدن اربعین بودند.

آیت‌الله العظمی مجتبی تهرانی از اساتید برجسته اخلاق، شب گذشته بعد از یک دوره تحمل بیماری درگذشت

«راز محبوبیت حاج آقامجتبی»عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم پرویز اسماعیلی است مه در آن مي‌خوانيد؛عروج ملکوتی حضرت آيت‌الله العظمی حاج شیخ مجتبی تهرانی قدس سره الشریف همانند زندگی ایشان پرحکمت و درس آموز بود. از جمله؛ حضور «بی نظیر و متفاوت» مردم در مراسم تشییع و تدفین، این سوال را پدید آورد که رمز و راز دلدادگی مردم به این مرجع عالیقدر دینی چیست؟ و این عالِم گریزان از شهرت و این روحانی پرهیزکننده از تصویر و شِبه شوهای تبلیغاتی چه کرد که سیل مشتاقانش به‌واقع «خودجوش» و «خالص» صحنه ای رویایی از «پیوند عالِم و عامّه» را رقم زدند؟

شخصیت آسمانی حاج آقا مجتبی(ره) ذی وجوه، گسترده و عمیق‌تر از آن است که به این زودی‌ها «کشف» شود. این روزها رسانه‌ها و پیام‌ها مشحون از توصیف ایشان به عنوان «معلم اخلاق» است، حال آنکه ایشان الگوی عملی اخلاق محمدی(ص) در همه ابعاد و «اسطوره اخلاق» بودند. مردم را با رفتار، نه با زبان و نه با شعار و «ادا» به فضائل دعوت مي‌كردند. کلامش از دل بود و مهمان دلها می شد. نصیحت نمي‌كرد و می آموخت. «راه راست» را پیش و بیش از وعظ و خطابه با عمل نشان می داد و در حالی‌که برخی از روحانیون گرفتار شهرت و شعار و مصلحت شده‌اند، به معنای حقیقی «عالِم عامل» بود. «اخلاق محمدی» رمز محبوبیت ایشان بود.

حاج آقا مجتبی(ره) مردم را همانگونه که هستند و می اندیشند، دوست داشت و خود را از طبقه ممتاز و متفاوتی نمی دانست. با مردم و برای آنها زیست و آنها را باور داشت. در برابرشان زبان تحکم نداشت و به غایت مهربان و خیرخواه شان بود. دین و دنیای مردم هر دو برای ایشان مهم بودند. اعتنای به خواست‌ها و حقوق مردم از یکسو و دلتنگی از مشکلات و ناهنجاری های جامعه، علی الخصوص جوانان از سوی دیگر، دعا و دغدغه همیشگی آن عزیز بود.

حاج آقامجتبی در برهوت بی اخلاقی‌ها، جانِ شهروندان و مرهم و شفای ناراحتی‌ها و نا امیدی هایشان بود. جلوه رحمت الهی روی زمین و بر همگان بود. در روحانیت ایشان، غضب بر مردم معنا نداشت. چنین بود که اگر کسی با کوهی از غصّه و حتی برای اولین بار پای منبر ایشان می نشست؛ پایان جلسه، سبکبال و آرام و امیدوار رهسپار می شد. برای هر که یک‌بار راهی جلسه حاج آقا می شد، دل کندن از ایشان محال بود. چه بسیار جویندگان معرفتی که رمضان هر سال فقط به عشق احیای حاج‌آقامجتبی از گوشه گوشه عالم خود را به مسجد جامع بازار تهران می رساندند.

فاصله میان روحانیت و مردم، از بزرگ‌ترین آسیب هایی است که انقلاب اسلامی و اهداف بنیادین آن را تهدید کرده و مي‌كند. گسستی که اگر عمیق شود، در واقع میان حاکمیت و مردم تکثیر می‌شود. زندگی حاج آقا مجتبی(ره) به‌ویژه طی سه دهه اخیر و همچنین رحلت ایشان این آموزه بزرگ را فراروی علما و روحانیون ما گذاشت که بر خلاف نظر عده ای که (آگاهانه یا نا آگاهانه) مردم را به فاصله گرفتن از روحانیت متهم مي‌كنند، به‌واقع فاصله گرفتن روحانیون از مردم است که این شکاف و تهدید را به‌وجود آورده و تشدید مي‌كند.

 آن عزیز با مردم و برای مردم بود و حضور عاشقانه مردم در کنار ایشان هم پژواک همین نکته مهم است. بدیهی است که اگر روحانیون از متن مردم فاصله بگیرند و «صنف» و طبقه اجتماعی فرادستی برای خود تشکیل بدهند، سیاس‌ها و فرصت طلب‌ها رندانه و با سوءاستفاده از خلأ ارتباطی «عالِم و عامه» دین را نیز ابزار و قربانی خودکامگی‌ها و قدرت طلبی‌های خود مي‌كنند.

 زندگی و رجعت آن «روحانیِ روحانی» مملو از همین انذار و آموزه است. از سوی دیگر؛ تلاش و ایستادگی ایشان بر حوزه اخلاق عملی و استواری بر آفرینش یک جنبش اخلاقی – فرهنگی طی دهه های گذشته، بهترین سند برای اثبات موقعیت شناسی و درک درست ایشان و البته استاد دردانه شان حضرت امام خمینی(ره) از تهدیدهای پیش روی انقلاب اسلامی است.

توصیه خاص و پدرانۀ امام به حاج آقا مجتبی(ره) برای تمرکز بر آموزش تزکیه و اخلاق و نیز پرهیز این شاگرد راستین امام از جغرافیای سیاست و مناصب اجرایی و ثبات قدم ایشان در وفای به توصیه بنیان‌گذار انقلاب اسلامی، بزرگ‌ترین دلیلي است که آن استاد یگانه و این شاگرد وفادار، چه هوشمندانه و حکیمانه تنگناهای این روزهای ما در حوزه اخلاق عملی و اسلامی را پیش بینی نموده‌اند. ابعاد اجتماعی و سیاسی حیات حاج آقا مجتبی(ره)، مملو از آگاهی و اشراف به وقایع روز، پیش بینی های حیرت انگیز از فرجام برخی رویکردها و اقدامات و هشدارهای پنهان اما بهنگامی است که به متولیان امور داده‌اند.

امید که به‌تدریج نمونه هایی از این بصیرتِ ناب از زبان شاگردان خاص ایشان بیان شود. گو اینکه خدمت راهبردی ایشان به دین و انقلاب و مردم همین است که حاصل مجاهدات و عمر بابرکت‌شان تربیت شاگردانی است که قادر به گره‌گشایی از مشکلات امروز و فردای ما هستند. عظمت بزرگانی چون حاج آقا مجتبی(ره) به حضور فیزیکی آنها نیست. همانگونه که امام راحل هنوز با ما و ناظر بر ماست. حاج آقا مجتبی مخاطب را به خوبی می شناخت و چنان سخن می گفت که هر مخاطبی را از گلستان معرفت ایشان، روزی و میوه ای بود. کلاس و درس های استاد، زمان و مکان نداشت. پس تا شاگرد هست، کلاس درس حاج آقا مجتبی همچنان برپاست.

«سیدکمیل باقرزاده» در صفحه شخصي خود در شبكه اجتماعي گوگل نوشت:

خيلي ها ميدانند كه جمعي از بهترين رزمندگان سپاه و ارتش، از شاگردان ثابت و هميشگي حاج آقا مجتبى بودند؛ بطوري كه اگر چند جلسه غيبت ميكردند، وقتي حاج آقا با آنها مواجه ميشد به شوخي و كنايه به آنها ميفهماندند كه من متوجه وضعيت حضور و غياب شما هستم!
 
شهيد والامقام امير صياد شيرازي يكي از برجسته ترين شاگردان درسهاى اخلاق و عرفان حاج آقامجتبى بود كه علم را با عمل آميخت و با شهادت رهسپار عالم ملكوت شد؛ و حاج آقا در اولين جلسه پس از شهادت او، خطابه اي جانسوز در وصف حال آن شهيد داشتند. پدرم هم از سال ٥٩ پاى ثابت درسهاى حاج آقا بود و شاهد اين حضور مستمر و منظم، دفترهايي است كه درسهاى حاج آقا را با خط زيبايشان در آن نوشته اند. حتى گاهي حاج آقا براى مراجعه به بحثهاى سابقشان از دفترهاى پدرم استفاده ميكردند.
 
اين روزها بر پدرم سخت ميگذرد... آخرين ديدارمان با حاج آقا يكماه پيش در بيمارستان ميسر شد و آنجا پدرم با اشك به حاج آقا ميگفت شما در حق من خوب حق پدري را اداء كرديد... شايد خاطره آن عيادت را بعداً مفصلتر نوشتم...
 
روز تشييع در مدرسه عالي، پدرم كف پاى حاج آقا را بوسيده بود و به ايشان عرض كرده بود كه ميخواهم تا آخرين لحظه با شما باشم... اينگونه بود كه در كمال ناباوري وقتي جمعي از شاگردان استاد خود را آماده كرده بودند پيكر استاد را در قبر بگذارند، يكي از نزديكان استاد مانع شده بود و گفته بود استاد وصيت كردند كه مرا سيّد در قبر بگذارد و شما سيّد نيستيد. بعد نگاهش به پدرم با آن شال سبزش افتاده بود و گفته بود شما سيّدي؟! و اينطور شد كه استاد، آخرين درخواست شاگردش را هم اجابت كرد و پدرم تا آخرين لحظه با استاد بود و آخرين بوسه را بر كف پاى استاد زد...
 
حالا به اين فكر ميكنم كه عبور استاد از نشئه حيات مادى، حتماً محدوديتهاى دنيوي اجابت حاجات مؤمنان را از پيش پاى استاد برداشته و حالا زمان مناسبي است كه هركس هر حاجتي دارد، با توسل به اين رجل الهي از خداى متعال طلب كند. گذر زمان، كم كم ثابت خواهد كرد كه مزار اين عالم عامل رباني زيارتگاه حاجتمندان و اولياء خدا خواهد شد؛ همانگونه كه مقام معظم رهبري با اينكه بر پيكر استاد نماز گذاردند و در بيتشان براى استاد مجلس ختم گرفتند، با اين حال فرداي همان روز به زيارت مزار نوراني استاد رفتند...

حجت الاسلام والمسلمین علی اکبر رشاد از خواص شاگردان مرحوم آیت‌الله العظمی تهرانی، درباره ویژگی‌های خاص ایشان به بعد توجه آیت‌الله تهرانی به اخلاق اشاره کرد و گفت: ایشان از 40 سال پیش که تدریس دروس خود را آغاز کردند، درس اخلاق را نخستین درس خود قرار دادند. 
 
وی با بیان اینکه تشییع جنازه ایشان بعد از تشییع امام راحل(ره) بزرگترین آئین تشییع در تهران بوده است، گفت: آیت‌الله تهرانی 6 دوره خارج فقه و اصول را تدریس کرده بودند اما قبل از آن ابتدا درس اخلاق را شروع کردند؛ درس 40 ساله‌ای که هیچ‌گاه تمام نشد.
 
رئیس پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی ادامه داد که آن بزرگوار همیشه درس اخلاق می‌گفت. اگر خدا عمر طولانی‌تری به ایشان می‌داد؛ همچنان درس اخلاق خود را ادامه می‌داد. چرا که اخلاق اقیانوسی عظیم و تمام ناشدنی است: «در بند آن نباش که مضمون نمانده است/یک عمر می‌توان سخن از زلف یار گفت»
 
وی ادامه داد: اخلاق بخش اساسی دین و کانون و گرانیگاه حوزه و معارف اسلامی است و توصیه بنده به طلبه‌ها این است که تمام هم و غم خود را در حوزه اخلاق به کار گیرند و البته بدیهی است که کسی که قوه اجتهاد در او حاصل نشده باشد نمی‌تواند به این مباحث بپردازد.
 
حجت‌الاسلام رشاد خاطرنشان کرد: تصور نکنیم که فقط در فقه است که اگر کسی مجتهد نبود نمی‌تواند فتوا بدهد. بلکه در اخلاق و عقاید نیز اگر طلبه‌ای مجتهد نباشد عواید و اخلاق هم نمی‌تواند بگوید.
 
وی اظهار کرد: سر توفیق آیت‌الله مجتبی تهرانی در حوزه اخلاق این بود که ایشان مجتهدی بود که اخلاق می‌گفت و من از 20 سال پیش تاکنون بارها گفته‌ام که ایشان نه فقط "مجتهد اخلاقی" که "مجتهد اخلاق" بود؛ یعنی همچون فقه با اخلاق مواجه می‌شد.
 
وی با اشاره به اینکه اخلاق در کنار عقاید، فقه و علم دینی ربعی از دین است به نقل آخرین خاطره خود از دیدار با مرحوم آیت‌الله تهرانی پرداخت و گفت: در آخرین باری که ایشان بسیار ناتوان و نحیف شده بودند خدمتشان مشرف شدم. در آن روزها قصد داشتم درجایی درباره مرحوم علامه الهی قمشه‌ای صحبت کنم که به ایشان عرض کردم شما خاطره‌ای درباره علامه یادآوری کنید که من در صحبتم از جانب شما نقل کنم. هنوز رمقی در تن داشت در حالی‌که جملات را هرچند به سختی بگوید. درکنار تخت ایشان گوشم را به جانب دهان ایشان بردم و ایشان گفتند در حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) پدر ما، آیت‌الله میرزا عبدالعلی تهرانی از حرم خارج شد و علامه الهی قمشه‌ای وارد حرم می‌شدند. مرحوم الهی قمشه‌ای به من(آیت‌الله مجتبی تهرانی) نقل کردند که پدرتان مرا بغل کرد و گفت: "ولاجعله الله آخر العهد منی لزیارتک" و رفت. اندکی پس از آن خبر آمد که مرحوم آیت‌الله میرزا عبدالعلی تهرانی به رحمت خدا رفته است و گویا این عبارت به جهت خداحافظی به من گفته بود. مرحوم آیت‌الله تهرانی گفت: زمانی در پامنار می‌رفتم مرحوم الهی مرا بغل کرد و شبیه کاری که پدرم با او کرده بود مرا در آغوش گرفت و به من گفت "ولاجعله الله آخر العهد منی لزیارتک" و جمله‌ای اضافه کرد که در روایت است که مؤمنین هنگام رفتن با دوستان خود خداحافظی می‌کنند و چند روز بعد از این ماجرا روزنامه اطلاعات خبر رحلت آیت‌الله الهی قمشه‌ای را منتشر کرد.
 
حجت‌الاسلام والمسلمین علی اکبر رشاد ادامه داد که مرحوم آیت‌الله تهرانی استاد ما، با آقازاده آیت‌الله الهی قمشه‌ای یعنی مرحوم آقا نظام الهی قمشه‌ای هم حجره بودند. زمانی که ما برای تسلیت گفتن رفته بودیم ایشان خطاب به آیت‌الله مجتبی تهرانی گفته بودند که "مرحوم علامه الهی قمشه‌ای صبح امروز تمام فرزندان و اهل‌بیت و بستگانش را دور خود جمع کرده و گفته بود که قصد خداحافظی با آنان را دارد و دیری نپاییده بود که از دنیا رحلت کرده بودند."
 
این شاگرد آقا مجتبی تهرانی در پایان گفت: اندیشیدم که چرا استاد این داستان را در آن آخرین دیدار می‌گوید؛ تصور کردم که گویا استاد خود می‌خواهند با ما خداحافظی کنند.

هفت روز پیش کسی از میان ما به ملکوت اعلی پر کشید که در آسمانها شناخته شده تر بود تا زمین. بارها و در سالهای طولانی گفته و نوشته بودم که حضرت شیخنا الاستاد آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی قدس الله نفسه الزکیه، جهانی است بنشسته در گوشه ای. و حالا به یکباره همه آن جهان خوبی ها از دست ما رفته است و چه دشوار است نوشتن از او؛ در حالی که « زگریه مَردم چشمم نشسته در خون است».

من به لطف خدا در نوشتن خیلی هم ناتوان نیستم، ولی وقتی اول صبح روز چهارشنبه سیزدهم دی ماه 1391 آوار سهمگین مصیبت ارتحال استاد بر سرمان فرو ریخت، تازه مفهوم عجز و ناتوانی را با تمام وجود لمس کردم. سه نفر بیشتر نبودیم و حالا می خواستیم ببینیم چگونه باید این خبر اندوهبار را به مردمی بدهیم که چند هفته است در هراسی هولناک از شنیدن آن هستند؛ خصوصاً که اخیراً و مرتباً سفارش می کرد: « مراقب باشید که برای من مردم را به زحمت نیندازید». قبل از رفتن به بیمارستان هم وقتی آخرین وصایا را به من می فرمود تاکید می کرد که حتی برای محل دفن هم جایی را تعیین نمی کنم و کسی را به زحمت نمی اندازم، هر طور تصمیم گرفتید مانعی ندارد، ولی فقط حاج خانم را راضی کنید.

حالا ما باید چه می کردیم؟ هر قدر به خودم فشار می آوردم که زودتر متنی آرام بخش تهیه کنم تا پاسخ تلفن ها و پیامک هایی را بدهیم که از فاجعه بو برده بودند کمتر موفق می شدم تا اینکه سرانجام نوشتم: « ... در آستانه اربعین سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام، روح شیدا و بی قرار فقیه عارف و مجاهد سالک حضرت آیة الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی به ملکوت اعلی پیوست. این مرجع عظیم الشأن که از برجسته ترین شاگردان مکتب فقهی، عرفانی و فلسفی امام خمینی (قدس سره الشریف) بود عمری را به تدریس و تربیت و تهذیب نفوس گذراند، و اهتمام تمام به اقامه عزای خامس آل عبا و تبیین معارف اسلامی و سلوک عاشورایی داشت و تقدیر چنان شد که در همین ایام نیز در جوار رحمت بی انتهای الهی عزادار فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم باشد؛ یومٌ عَلَی آلِ الرَّسولَ عظیمٌ ... ».

نمی دانم چطور خبر اینقدر سریع منتشر شد، و نمی دانم چگونه می توان به کمک واژه ها چهره وحالت شاگردان ، مریدان و همسایگانی را ترسیم کرد که ناباورانه و باچشمانی اشکبار باز هم می پرسیدند: آیا درست است که ...؟! چاره ای نبود. هر طور شده باید واقعیت را به آنها می گفتیم....

به همان سرعت که بلا نازل شده بود ساعتها می گذشت و ما باید مقدمات تجهیز و تشییع و تدفین را آماده می کردیم تا همان طور که خود استاد خواسته بود در اربعین برود. در باره تغسیل شبانه ، تکفین عاشقانه و تشییع جانانه ای که شد و در باره چگونگی تدفین و حاشیه های درس آموز این روزها گفتنی ها فراوان است. اما حالا نه وقت آن را دارم ونه حالش را. خدا کند که خود استاد اذن دهد که هر کس هرچه دیده است، بگوید و من نیز هم، از ابتدا تا آخرین بوسه ای که در آرامگه ابدی از پیشانی مبارکش گرفتم.                                                   

اما اکنون، و در هفتمین روز فراقش، تنها اشاره ای می کنم به برخی سرفصل های اخلاق و منش ورفتار او که از بس شیرین و جذاب بود سایر ابعاد وجود مبارکش را تحت الشعاع قرار داده بود. دعا کنید که این سرفصل ها روزی تشریح شود و اگر در زمان حیات دنیوی اذن انتشار نمی داد، وبلکه در موارد متعددی منع وتحریم صریح می کرد، حداقل پس از عروجش به محضر خداوند متعال و اولیای خاص او، پرده ای از پرده های ضخیمی که بر چهره خود می افکند برداشته شود. قبلاً هم گفته بودم که حاج آقا مجتبی به من نشان داد که پری رخ هایی هم هستند که تاب مستوری دارند. بارها شده بود که وقتی به طور تصادفی از چیزی مطلع می شدم که نمی خواست، قسم می داد که آن را ننویسم و می فرمود گفتن این را بر تو حرام می کنم. اما هرچه او می خواست ناشناخته تر بماند تشییع حیرت آور مردم تهران نشان داد که به قول خودش، « العبدُ یُدبِّر والرَّبّ یُقدّر»!

امتیاز و مشخصه اصلی شیخنا الاستاد همان بود که در تلویزیون گفتم؛ تکلیف گرای شهرت گریز. جز به انجام تکلیف الهی نمی اندیشید. اما مهم تر از عمل به تکلیف، تکلیف شناسی کم نظیری بود که از روی احتیاط نمی گویم: بی نظیر بود. می گفت این را از استادم، حضرت امام رضوان الله علیه، آموخته ام. تجربه مکرر نشان داد که به معنای واقعی کلمه «مومن» است و « ینظر بنور الله». در همان حال که «بود»ی موثر داشت، جهد بلیغی می کرد تا « نمود»ی نداشته باشد. دلسوز همه بود و امین نظام و رهبری؛ به جوانان عشق عمیقی داشت و اعتمادی عجیب. هیچ کاری را از تربیت انسان مهم تر وموثرتر نمی دید.

گفته هایش صواب بود وسکوتش حکمت. رفتارش تواضع بود وفروتنی. زندگی اش زهد بود وساده زیستی. توصیه اش مردم بود ومردم. غم وغصه اش فقرا بود ونیازمندان. همتش آخرت بود و آرزویش لقای حق. این اواخر حداقل دو بار به من فرمود:« خیلی مشتاقم که بروم ببینم آن طرف چه خبر است» . باور کنید که بهشت را می دید و همین جا هم در آن می زیست. جهنم را می دید و از آن می ترسید. بارها از دو لب مبارکش شنیده بودم که می گفت من آدم ترسویی هستم و قیامت هم ترسناک! هرگاه مدحی می شنید جدّاً، ونه از روی تعارف، بر می آشفت. حتی در ساعات آخر و در حالی که « یا الله» و « یا اباعبدالله» می گفت و صدایش دیگر جوهره ای نداشت، وقتی با حسرت تمام و حرصی بی انتها دستش را می بوسیدم و... صدایش در آمد و ضمن ملاطفت، دو بار با صدای بلند گفت: « استغفرالله» و مرا از آنچه به گفته پیامبر خدا حقش بود، منع کرد. همین جا لازم است که از سوی بیت و دفتر معظم له از افراد و رسانه ها در خواست کنم که در نقل خاطرات و مطالب احتیاط کنند. صورت او چنان تابناک و سیرتش چندان جذاب است که«در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی».

اگر به مدد خدایی، روزی مجموعه درسهای معارف اسلامی واخلاقش که چندین هزار جلسه است، منتشر شود، به شما خواهم گفت که همه آنها تنها بخشی از شرح حال اوست؛ چرا که تا به چیزی عمل نمی کرد، نمی گفت ... فعلاً بماند تا دلنوشته بعدی ... سلامٌ علیه یومَ وُلِدَ و یومَ ارتَحَلَ و یوم یُبعَثُ حیَّاً ...