درباره دفاع مقدس هر چه می خواهد دل تنگت بگو

با سلام و صلوات به روح پاک شهیدان

1-      درباره دفاع مقدس هر چه می خواهد دل تنگت بگو

2-      اگر در فامیل یا دوستان خود شهیدی دارید از خاطرات او یا وصیت نامه او بگویید.

3-      اگر در فامیل یا دوستان خود آزاده ای دارید از خاطراتش بنویسید.

4-      اگر در فامیل یا دوستان خود جانبازی دارید ، هر چه می دانید بنویسید.

5-      اگر خاطره ای از سفر به مناطق عملیاتی دفاع مقدس دارید بنویسید.

6-      کدامیک از کتابها یا فیلمهای دفاع مقدس را می پسندید و تاثیر بیشتری روی شما گذاشته.

امید که ادامه دهنده راه شهیدانمان باشیم.

 تشکر از جنابعالی به خاطر ایجاد این تاپیک ارزشمند

اول از شهدا بگم

عموی من هم از شهیدان دفاع مقدس هست

من اون زمان کوچیک بودم ولی باز یادمه خیلی مهربان بودند و من رو خیلی دوست داشتند

از مامان و بابام شنیده ام که خیلی دوست داشت روزی شهید شود

همیشه فامیلها را به رعایت حجاب دعوت می کردند

احترام زیادی به پدر و مادر خودش قائل بودند

نمازهای خود را اول وقت می خواندند

و ...

صلوات به روح پاکشان

در مقابل ظلم سر فرود نیاوردند و به هدفشان رسیدند.

موفق باشید.

دو سال پیش رفته بودم شهرهای زیارتی هویزه و خرمشهر و چند شهر دیگر واقعا وقتی میبینی اینهمه رشادتها در آن زمان صورت گرفته اشک رد چشمان ادم جمع میشود

وقتی دیم مثل اینکه در یک حال و هوای دیگه ای رفتم

خیلی دوست دارم دوباره بروم

سلام خدا بر شهیدان

خاطره که فراوان دارم از جنوب وغرب .اگه وقت شد  وخدا خواست همشونو براتون می گم .اما اولیش :پارسال  رفتم جنوب ،یه منطقه ای بود که  هنوز کاملا پاک سازی نشده بود وبه اندازه  ی دو نفر مسیر را پاک سازی کردند.پای یکی از همسفرها به سیم خاردار گیر کرد و او پاشو کشید و یهکدفعه: بمب . حال و هوای اونجا  عوض شد ، انگار که  تو فضای جنگی یه آقایی داد می زد حاجی مقتله، جاجی مقتله. این حاجی گفتن اونو و دویدنش و بسیج شدن همه به سمت محل حادثه اشک رو از چشمام سرازیر کرد. خیلی سخت بود ، خدایا چه فشاری را بچه ها تو جنگ تحمل کردن.

با سلام خدمت شما کاربر گرامی

از شما بابت شرکت در این تاپیک تشکر می کنم

منتظر تک تک خاطرات شما و دیگر دوستان در این تاپیک هستیم

موفق باشید.

با سلام

اول بگذارید خاطره ای از جانباز شدن پدرم در جبهه بگم

البته پدرم دو بار تیر خورده اند که هر دو جدا از هم بوده و هر دو را جدا از هم توضیح خواهم داد.

اولی :

پدرم میگه یک روز در کشتی حدود بیست نفری بودیم که از میان نیزارها می گذشتیم و برای عملیات آماده می شدیم که یکباره در کمین دشمن افتادیم

حدود چهار یا پنج نفر از افراد دشمن شروع کردند به تیر اندازی و همه را زدند ، می گفت همون اول یک تیر به دستم خورد و به کف کشتی دراز کشیدم

و بچه ها را که میزدند می افتادند روی من تو کشتی به همین خاطر دیگه تیری به من اصابت نکرد

از این سر و صدای شلیک بچه های دیگمون فهمیده بودند و سریع اومدند کمکمان ، خلاصه زخمی ها را نجات دادند و متاسفانه بعضی ها هم شهید شدند که البته خوشا به حالشان

می گفت شاید اگر نیم ساعت دیرتر می آمدند کمکمان کسی زنده نمی ماند چون همه خونریزی داشتند

خدا کمکشان کرده بوده

سلام بر شهیدان

با سلامی دوباره

اما درباره جانباز شدن پدرم مورد اولی را گفتم و مورد دومی را می نویسم

یکی از این روزهای جنگ تحمیلی پدرم از ناحیه پشت تیر می خورد و خونریزی شدیدی داشته

دوستش دستش را محکم روی ناحیه ای که گلوله خورده بوده نگه می داره و حتی یک قطره خون نمی زاره بیرون بیاد به خاطر همین خونریزی داخلی می کنه و وضعیتش بدتر هم میشه

سریع پیش دکترها می رسانند و عملش می کنند

گلوله را نمی توانند بیرون بیاورند چون یک سانت یا کمتر از قلب فاصله داشته

همین الان هم گلوله داخل بدن و نزدیک قلبشان هست

و بدون هیچگونه مشکلی به زندگی خود ادامه می دهند

واقعا باور کردنش خیلی مشکله وقتی عکسهای گلوله را در بدن پدرم می بینم

واقعا یاد این جمله می افتم که شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد ...

موفق باشید.

نماز پشت خاک ریز
پشت یک خاک ریز نشسته بودیم و رفت وآمد نیروهای عراقی را به دقت زیر نظر گرفته بودیم تا هر گونه تحرک شان را ثبت کنیم.آن قدر به عراقی ها نزدیک بودیم که حتی با هم حرف نمی زدیم و حرف هایمان را با اشاره به هم می فهماندیم. محمد تقی(سردار شهید ابوسعیدی ) اشاره کرد به من و با حرکت لب گفت: وقت نماز مغرب شده.
توی موقعیت بدی بودیم. با اشاره گفتم: برمی گردیم مقر، بعد نماز می خونیم.
خیلی آهسته گفت: معلوم نیست برگردیم. رویش را برگرداند به طرف قبله و تکبیره الاحرام گفت.
راوی: حسن نگارستانی

با سلام و تشکر ویزه از آقا مهدی از ایجاد این تاپیک

بترتیب گزینه های ایجاد شده اول از دایی عزیزم بگویم که در آن زمان تازه به اردوهای تیم ملی والیبال جمهوری اسلامی ایران دعوت شده بود؛ ولی به دلیل تجاوز نیروهای بعثی به مناطق جنگی رفته و در یکی از عملیات ها هنگام عقب نشینی در کمین عراقی ها افتاده و پس از 3سال  اسارت در اردوگاه های نیروی بعثی و شکنجه های فراوان به آغوش گرم خانواده برگشت.

در مورد دیگر از عموی بزرگوارم بگویم که از جانبازان عزیز این مرزو بوم می باشد.واقعا ما در زندگی خود باید ممنون این عزیزان باشیم که با فداکاری جان و مال خود باعث این امنیت و آرامشی شده اند که ما الان شاهد آن هستیم.

یا علی

 1- لبخند بزن دلاور. چرا اخم؟

2- لطفا سرزده وارد نشوید (همسنگران بی سنگر)

(سنگر نوشته است و خطابش موشها و سایر حیوانات و حشرات موذی هستند که وقت و بی وقت در سنگر تردد می کردند.)

3- مادرم گفته ترکش نباید وارد شکمت شود لطفا اطاعت کنید.

4- مسافر بغداد (خمپاره نوشته شده قبل از شلیک)

5- معرفت آهنینت را حفظ کن و نیا داخل (کلاه و سربند نوشته)

6- ورود اکیدا ممنوع حتی شما برادر عزیز (در اوایل میادین مین می نوشتند و خالی از مطایبه نبود.)

7- ورود ترکش های خمپاره به بدن اینجانب اکیدا ممنوع

8-ورود گلوله های کوچکتر از آرپی چی به اینجا ممنوع (پشت کلاه کاسک نوشته بود)

9- ورود هر نوع ترکش خمی از 60،81،120 و کاتی به دست و پا و سر و گردن و شکم ممنوع می باشد.

10- مرگ بر صدام موجی

11-لبخندهای شما را خریداریم.

12- لطفا پس از رفع حاجت آب بریزید تا کاخ صدام تمیز باشد.

13- ورود برادر ترکش به منطقه ممنوع

14- لطفا وارد میدان مین نشوید.

15- مرگ بر هزاردام این که صدام است.

به خاطر اونهاست که الان ما در آرامش و امنیت زندگی می کنیم

موفق باشید.

با سلام

تشکر از شما بابت مشارکت در این تاپیک

اگر خاطره ای از جانبازان یا شهدای و یا آزادگان موجود در خانواده تان دارید خوشحال می شویم بشنویم

شهیدان و جانبازان و آزادگان افتخارات ما و کشور عزیزمان هستند

بیایید قدرشان را بیشتر از اینها بدانیم

و راهشان را ادامه دهیم

موفق باشید.

به نام خدا یه خاطره ی دیگمو از جنوب می گم:

شب جمعه بود دعای کمیل روخوندیم و می خواستیم بریم اتاقامون یک دفعه مسئولمون که فرمانده ی یکی از ناحیه های تهران بود گفت نرید بمونیدکارتون داریم یه مستندی از سعید قاسمی نشون دادندو حال وهوامون خوب دگرگون شد دوباره مسئولمون گفت امروز بچه های تفحص دوتا شهید پیدا کردند ما هم خوشحال بودیم .اما یهو مسئولمون گفت الان دوتاشون اینجان  حالمون بد شد .گفت اوردنشون اینجا تا زیارتشون کنید .یه پرانتز (باز کنم از اول تا آخر این سفر با دوستام دائم درباره ی این حرف می زدیم که کی  همفسرماست که اینقدر اتفاقای عجیب و غریب می افته کیه که به خاطرش شهدا خودشون اومدن زیارت و ما لاقت پیدا کردیم از 4تا اتوبوسی که بودیم همه برای دعای کمیل نیومده بودن این کارمون برای شناسایی اون طرف راحتر میکرد اما تا آخر هم نشناخنتم کی بود؟!)خلاصه استخوان ها و خاک های اون دوتا شهید رو توی سینی گذاشتند  و جلوی تک تک ما چرخوندن .خواهر زاده ی دوستم حدود یک سالش بود و به خاطر قلب دائم بیمارستان می رفت مادرش سجادشو مالید روی اون خاک ها و گفت تبرک می کنم برای قلب بچه ،وقتی برگشتیم اون سجاده رو گذاشت رو فلب بچه. تاالان که من خبری از قلب درد اون بچه نشنیدم.

ضمن سلام و تشکر از دوستان مشارکت کننده و تشکر ویژه از جناب mehdi0014 که با ایجاد تاپیک مناسبتی باعث ایجاد جو همکاری و مشارکت در بین راسخونی های گرانقدر شده اند. امید است با یادآوری نام و یاد شهدا گوشه ایی از دین خود را به آنان ادا کنیم و قدر دان جان نثاری و فداکاری هایشان باشیم.

همانطور که در نظر گرفتن خدا و عظمت ایشان، مانع از گناه و خطا میشود، یادآوری شهدا و ایثارگریهایشان باعث ایجاد روحیه کار و تلاش مضاعف برای ساختن ایرانی آباد و آزاد می شود.

انشاالله هیچ ایرانی و هیچ مسلمانی شرمنده خون شهدا نباشد.

موفق باشید.