هر چه می خواهد دل تنگت بگو!!!

ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﯽ ﭘﯿﺠﺪ ، ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺁﺗﺶ ، ﻏﻢ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﺮﯾﺰﺩ ﻏﻢ
ﻣﻨﻢ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ، ﻣﻨﻢ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﭼﻪ ﻣﯿﭙﺮﺳﯽ ﺯ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺍﻧﺪﻭﻫﻢ
ﺳﺮﻡ ماﻭﺍﯼ ﺳﻮﺩﺍﻫﺎ ، ﺩﻟﻢ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ به خواب ﺧﻮﺵ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺐ ، ﺷﺪﻡ ﻫﻤﭙﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﺷﺒﯽ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﯾﺎﺩﺕ ﻧﻬﺎﻧﯽ ﺍﺷﮏ ﺑﺎﺭﯾﺪﻡ
ﺻﻔﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ، ﺷﺐ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ .

اگر ترا حاجتی است فاطمه را صدابزن

کند به ما عنایتی فاطمه را صدا بزن

علاج دردهای ما بسته به لطف او بود

دهد به ما سلامتی فاطمه را صدا بزن

یا مولاتی فاطمه اغیثینی اجرتان بر زهرا

آري آري نوجواني مي‌توان از سر گرفتن

گر توان با نوجوانان ريخت طرح زندگاني

شهريار

دل تنگم ، خیلی چیزها می خواهد بگوید ، که همان چیزها قدرت تکلم را از من می گیرند . در اتاق تاریکم ، سرد و بی روح در رویاهایم پرسه می زنم . غم هایم را بر دوش می کشم تا شاید جای مناسبی برای آنها پیدا کنم ولی افسوس که غمهایم دست بردار نیستند و از من جدا نمی شوند .

خدای من پس کجایی ؟ من مُردم از این تنهایی ، به یاد می آورم چه شبهایی را که پر از شور بودم و برق چشمانم شب را روشن می کرد و مرا بیدار. من که سرمست بودم از این مردم ، من که دست شفقتم را از هیچ کس دریغ نمی کردم ؟! چه شبها که مرحم زخم گریه های بی پایانم شدم . چه شبها که سر به دوش تنهایی گذاشتم و تا صبح باریدم ؛ چه شبها که نبودم و کسی سراغی از دل غم زده ام نگرفت . 

مگر من چه کرده بودم که سزایش این بی کسی بود ؟ مگر کدام دل را شکستم که شیشه دلم این چنین خرد شد ؟ خیلی سخت است چیزی را داشته باشی و آن را از تو بگیرند ، پس بهتر که از اول نداشته باشی تا در حسرتش نسوزی .

خدایا ! مرا با خود ببر که هیچ کسی را نبینم . خسته شدم از این چهره های تکراری و بی رمغ . هر وقت دلم میگیره می نویسم ، هروقت دلم می گیره می گویم . شاید تو نه نوشته های مرا بخوانی و نه به حرفهایم گوش دهی ولی باز می نویسم ... بالاخره یک نفر پیدا می شود جوابم دهد ، دستانم را بگیرد و به من بگوید من هستم ، تا آخرش پشتت می مانم و تنهایی رو از تو می ربایم . 

الا اي چاه ! يارم را گرفتند
گلم ، باغم ، بهارم را گرفتند
ميون كوچه‌ها با ضرب سيلي
همه دار و ندارم را گرفتند

در حریم فاطمیّه مرغ دل پر می زند
ناله از مظلومی زهرای اطهر می زند

دکتر شریعتی:

خواستم بگویم، كه فاطمه دختر محمد است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم، كه فاطمه همسر علی است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم، كه فاطمه مادر حسین است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم، كه فاطمه مادر زینب است.

باز دیدم كه فاطمه نیست.

نه، این‌ها همه هست و این همه فاطمه نیست.

«فاطمه، فاطمه است»

شنیده می‌شود از آسمان صدایی که...

کشیده شعر مرا باز هم به جایی که ...

نبود هیچ کسی جز خدا، خدایی که...

نوشت نام تورا، نام آشنایی که

پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد

نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد

نوشت فاطمه هفت آسمان مزین شد

نوشت فاطمه تکلیف نور روشن شد

دلیل خلق زمین و زمان معین شد

نوشت فاطمه؛ یعنی، خدا غزل گفته است غزل قصیده‌ی نابی که در ازل گفته است

نوشت فاطمه تعریف دیگری دارد

ز درک خاک مقام فراتری دارد

خوشا به حال پیمبر چه مادری دارد

درون خانه بهشت معطری دارد

پدر همیشه کنارت حضور گرمی داشت برای وصف تو از عرش واژه بر می‌داشت

چرا که روی زمین واژه‌ی وزینی نیست

و شأن وصف تو اوصاف اینچنینی نیست

و جای صحبت این شاعر زمینی نیست

و شعر گفتن ما غیر شرمگینی نیست

خدا فراتر از این واژه‌ها کشیده تورا گمان کنم که تورا، اصلا آفریده تورا

که گرد چادر تو آسمان طواف کند

و زیر سایه ی آن کعبه اعتکاف کند

ملک ببیند و آنگاه اعتراف کند

که این شکوه جهان را پر از عفاف کند

کتاب زندگی‌ات را مرور باید کرد مرور "کوثر" و "تطهیر" و "نور" باید کرد

در آن زمان که دل از روزگار دلخور بود

و وصف مردمش الهَیکم التکاثر بود

درون خانه‌ی تو نان فقر آجر بود

شبیه شعب ابی طالب از خدا پر بود

بهشت عالم بالا برایت آماده است حصیر خانه ی مولا به پایت افتاده است

به حکم عشق بنا شد در آسمان علی

علی از آن تو باشد... تو هم از آن علی

چه عاشقانه همه عمر مهربان علی!

به نان خشک علی ساختی، به نان علی

از آسمان نگاهت ستاره می‌خواهم اگر اجازه دهی با اشاره می‌خواهم

به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم

کنار شعر دو رکعت نشسته بنویسم

شکسته آمده‌ام تا شکسته بنویسم

و پیش چشم تو با دست بسته بنویسم

به شعر از نفس افتاده جان تازه بده و مادری کن و این‌بار هم اجازه بده

به افتخار بگوییم: از تبار توایم

هنوز هم که هنوز است بی قرار توایم

اگر چه ما همه در حسرت مزار توایم

کنار حضرت معصومه در کنار توایم

فضای سینه پر از عشق بی کرانه ی توست کرم نما و فرود آ که خانه، خانه‌ی توست

جوون امام رضا می خونه کجایی مادر من
روی خاک حجره غریبونه، میسوزه پیکر من
چشام گریونه
دلم پر خونه
لبام روضه می خونه
ای خدا خون شده دلِ دلبر رضا
از عطش خم شده، گل پر پر رضا
دست و پا میزنه، علی اکبر رضا
واویلا واویلا
کبوترا تو آسمون با هم، پرا رو وا میکنن
یه سایه بونی رو تن آقا، میان به پا میکنن
توی آفتاب، دلش بی تابه
هنوز تشنه ی آبه
آسمون محو دیدن روی ماهشه
عمریه دردِ بی کسی تو نگاهشه
پای من خونه ی خودش قتله گاهشه
ای خدا خون شده دلِ دلبر رضا
از عطش خم شده، گل پر پر رضا
دست و پا میزنه، علی اکبر رضا
واویلا واویلا
من پای خود ز سوز عطش بر زمین زدم
او هم به پایکوبی خود افتخار کرد
من از شراره ی جگرم ناله میزدم
او میشنید و خنده ی دیوانه وار کرد
می مونه بی غسل و کفن اینجا، سه روز اگه بدنش
شبیه حسین نمیشه غارت، انگشتر و پیرهنش
داره میمیره، عزا میگیره، دلش کربلا میره
افتاد از بام خونه تا پیکر آقا
شادی کرد، تو کوچه چقدر همسر آقا
اما کی رفته رو نوک نی سر آقا

رواق منظر چشم من آشیانه توست

کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست

آرامش یعنی:
نگاه به گذشته و شکر خدا
نگاه به آینده و اعتماد به خدا
نگاه به اطراف و جستجوی خدا
نگاه به درون و دیدن خدا!

دلم ز روز ازل مبتلای زهرا بود

غلامِ خانه به دوشی برای زهرا بود

نه من، که عالَم امکان سراسرش هر دم

ز روز اوّل خلقت، گدای زهرا بود . . .