اون که یه وقتی تنها کسم بود تنها پناه دل بی کسم بود
تنهام گذاشتو رفت از کنارم از درد دوریش من بیقرارم
خیال میکردم پیشم میمونه ترانه عشق واسم میخونه
خیال میکردم یه هم زبونه نمی دونستم نا مهربونه
با این که رفته اما هنوزم از داغ عشقش دارم
میسوزم فکرو خیالش همش
باهامه هر جا که میرم جلو چشامه جلو چشامه
دلم میخواد تا دووم بیارم رو درد دوریش مرهم بزارم
اما نمیشه راهی ندارم نمی تونم من طاقت بیارم
نمی تونم من طاقت بیارم
