رمضانه ؛ دلنوشته های ماه رمضان

اشک‏هایم را نخشکان

چشم‏هایم که به اشک می‏ نشینند، لبخندهایم را فرشته ‏ها می‏نویسند. دعاهایم، پرنده ‏هایی می‏شوند و تا آسمان هفتم پرواز می‏ کنند. 

دلم می‏لرزد؛ اما پاهایم را استوار بر پلکان توبه می‏گذارم و تا آستانه بخشش بی‏کران خداوند می‏ آیم و از پله‏ های لغزنده غرور و گناه رو می‏گردانم. 

شب‏های قدر، تمام دنیایم را سراسر در آبشارهای شفاعت می‏ شویند تا لحظه‏ های معصوم را بتوانم لمس کنم. 

در این شب‏هاست که می‏توانم روشن‏تر از همه ماه‏های کامل، دست بر آستان الهی بسایم. اشک‏هایم را در این شب‏ها نخشکان، الهی! 

پس از یک سال، در گردش زمین و زمان، دوباره به این موسم بی‏ همتا رسیدم. 

شب یگانه ‏ای است؛ شب بی‏ بدیلی که تمام تمنایم، دست به سرکردن خواب است و به پای درگاهت تا سپیده صبح، اشک شدن. راه من امشب به این بستر بیهوده باز نخواهد شد. 

من، تمام آرزوهای خانه به دوش گذشته را امشب برای طلب، فراروی آورده ‏ام؛ آرزوهای دور و نزدیک؛ آرزوهای آشکار و ناپدید؛ آرزوهایی که همان‏گاه که از من می‏ گریختند و چون سرابی ناامید بودند، در همان حال دوباره از نو در دامن امید متولد می‏شدند و مرا به رحمت تو مژده می‏دادند. 

سودابه مهیجی

دست‏های توبه‏ کارم را بگیر!

پروردگارا! من عذرخواه تمام گذشته‏ های غفلت خویشم؛ گذشته ‏هایی که مغرور و متکی به رحمت تو، دست در دست ابلیس می‏گذاشتم و از تو دور می‏شدم؛ گذشته‏ های عصیان و سرپیچی که همه از غفلت و نسیان من بال و پر می‏گرفت و مرا در پیشگاه لطف تو، گستاخ ‏تر می‏کرد. 

در این شب معصوم، این سرآغاز دوباره تقدیر، تو را سوگند به بلندایِ قدری که بر قامت این شب دوخته‏ ای، دست‏های توبه‏ کارم را مستجاب کن و بار دیگر، در مغفرتی مقدر، یاورم باش تا خود را از سر بگیرم. 

در شب تقدیر

برهنه ‏ام؛ برهنه از تمام نیکی ‏ها و بی‏گناهی‏ ها. زیر سقف بلندِ این شب، این شبِ آرزومندی، نشسته ‏ام و سجاده ساکتم را فرمانروای دلم کرده ‏ام... . 

اشک‏هایم آن‏قدر بی‏قرارند که دست بردارِ سجده ‏های طولانی نیستند. 
باید امشب خود را از این بغض‏های تلنبار قدیمی رها کنم! باید تکلیف تقدیرم را با اشک‏های پشیمان و عذرخواه، به زلالی رقم بزنم. 
از آن بالا به این «العفوِ» قرآن به سر، به این «الغوث» نفس‏ بریده، مهربان‏تر نگاه کن تا سرنوشت پیش رویم به یُمن عنایت امشبت سربلند شود. 

مرا بپذیر!

خدا پیش رویم نشسته و بغض‏های یتیمم را به دامن گرفته است. آه، محبوبِ ازل تا ابدِ من! از تو جز خودت هیچ نمی‏خواهم. نزدیکِ من بمان؛ نگذار که در بیراهه ‏ها، دست‏هایم از دستِ هدایت تو رها شود. 

مثل همین امشبِ استجابت، مثل همین لیلة‏القدر وصال، همیشه دعاهایم را به آغوش قبول خویش بگیر و مرا پذیرا باش. 
«وَافعَل بِی مَا أَنتَ أَهلُه وَ لا تَفعَل بِی ما أنا أهلُهُ» 

شب یلدای روح 
 

امشب، شبِ میهمانی رازها است. چگونه خواب، سرزمین چشم‏هایم را فتح کند، وقتی که به استقبالِ واژگانِ نور می‏روند؟! امشب پنجره ‏ها ستاره می‏چینند تا جوشن‏ کبیر، با تمام عظمتش آغاز شود، باران خواهد گرفت. 

امشب، شب یلدایِ روح است؛ یلدایی که مقیاسش زمینی نیست. یلدایی که هیچ یلدایی به ارزش یک ساعت آن هم نمی‏رسد حال آنکه هم‏وزن هزار ماه است. 
امشب، تمام فرشتگان آسمان، با کسی که قرارِ زمین است وعده دیدار دارند. چه بزمی است در زمین و چه شوری است در آسمان و نردبان دعا چقدر شلوغ است! 
دست‏ها چونان مزارع آفتابگردان، بلند شده ‏اند و کهکشان‏ها را می‏کاوند. خاک، به شدت به افلاک نزدیک است و الغوث الغوث، پروانه پروانه از رویِ انگشت‏ها به سوی دوست پر می‏زند. دهان‏ها بویِ ذکر می‏دهند و «کلیدهایِ بهشت» همه جا پخشند. «مفاتیح الجنان» قدر دانستنِ زمان را آسان می‏کند! 
و در این میان، نام علی علیه‏السلام چونان خورشید، بر دریایِ سرخِ اندوهِ جانمازها و شبستان‏ها می‏تابد. غروب است یا شب؟ چه زود سحر در راه است. 

محمدعلی کعبی

آینه دلت را بشوی

امشب، همان شبی است که در انتظارش بودی. مگر چیزی به تو نهیب نمی‏زد که برگردی و رویِ کویر فقیرِ ـ گناهانت، خطِ پشیمانی بکشی؟! امشب، همان شب است که می‏شود در آن تمام روزهای سیاهت را ورق بزنی. شاید شبِ پیمودن راه‏های صد ساله به یک شب است. 

امشب، وزنِ مهربانی پروردگار رویِ دوش تمام ثانیه ‏ها و دقیقه‏ ها سنگینی می‏کند و تو در برابر این همه رحمتی؛ مگر نه این است که خداوند رویِ دلت منت گذاشته است؟! 
پس دستمال اشکت را بردار و آیینه دلت را پاک کن. امشب به میهمانی نور می‏رویم. 
حتی سکوت انگار این بار در حجمِ مبهمِ همیشگی‏ اش، حرف‏های تازه‏ای برایِ گفتن دارد. 

برتر از هزار ماه 

سقف ملکوت، باز می‏شود و هزار هزار فرشته به سمت تو، من و همه می‏ آیند؛ «تُنَزَّلُ المَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ» 

این دقایق خوشبو دیگر تکرار نمی‏شود، پس باید دست‏هایت را باز و سخاوت خدا را لمس کنی. امشب، همه جا پر است از اشارات خدا از امشب تصمیم بگیر خدایی شوی. 

بهزاد پودات

خدا شب‏های قدر منتظر است

یا سَرِیعَ الرضا، ای کسی که زود راضی می‏شوی، آمدم. 

باران نور از سمت آسمان می‏ریزد. در وجود من، حُفره‏ای، دهان باز کرد تا نورها را ببلعد؛ من آماده‏ ام. من تشنه و گرسنه محبتم؛ آماده‏ ام در کنار سفره کرمت بنشینم. 
خدایا! دریچه به سمت تو باز می‏شود، همیشه روشن است؛ بیا و امشب، وجود مرا پرِ نور و روشنی کن! خدایا! نردبانت را زمین بفرست تا به بام ملکوت بیایم. 

بهانه ‏ای برای آشتی با خدا

خدایا! برای گفتن «معذرت می‏خواهم»، دنبال زمان خاصی برای عذرخواهی بودم. از تو سپاسگزارم که شب‏های قدر را قرار دادی تا راه بازگشتی برای من باشد. شب‏های قدر، بهانه خوبی است برای آشتی با تو. 

خدای قدر! دست‏هایم را که ضجّه می‏زنند، به سمت تو دراز کرده ‏ام؛ پاسخ دست‏هایم را بده؛ آنها را در دستان سبزت بگیر و راه سعادت را نشانشان بده. 

پرده‏های باز آسمان 

شیشه آسمان را شکسته ‏اند، تا تبلور حضور حق را همگان دریافت کنند. 

بر خوان آمرزش ایزدی همه را می‏طلبند و عذاب را پشت کوه‏های اغماض انداخته‏ اند. 
پیامبر اکرم صلی‏ الله ‏علیه‏ و‏آله : «مَن أحیی لَیلَةَ القَدرِ حُوِّلَ عَنهُ العَذابُ اِلَی السِّنَةِ القابِلَة؛ هر کس شب قدر را احیا بدارد، تا سال آینده عذاب از او برداشته می‏شود». 
به نامه‏ های «العفوِ» هر جنبده ‏ای، سیب معطّر بخشش تعارف می‏کنند؛ 
حتی به دستانی که چرک گناه، سیاهشان کرده و قلب‏ هایی که تا حال از رحمت حق دور مانده. 
ستارگان، تا صبح از گناه‏کاران نام‏ نویسی می‏کنند؛ بشتابید که قلم عفو در دست خداوند می‏درخشد. 
خردلی از کوه گناهاتان باقی نخواهد ماند؛ این سخن فخر دو عالم؛ محمد مصطفی صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله است که «هر که از روی ایمان و برای رسیدن به ثواب الهی شب قدر را به عبادت بگذراند، گناهان گذشته ‏اش آمرزیده می‏شود». 

منسیه علیمرادی

شب قدر است 

شب قدر است، شب قدر و زمزمه نجوای خاموش دل‏ها؛ دیده‏هایی گریان و صورت‏هایی خیس از باران پشیمانی. 
شب قدر و کوله‏بارهایی بر دوش و رکودهایی همه در جنب و جوش... 
شب قدر و سرود فرشتگان عرش در مطلع... إِنّا أَنْزَلْناهُ فی لَیْلَةِ الْقَدْرِ ... 

فاطمه پهلوان علی آقا

شب قدر و برتری هزار ماهه...

شب قدر و پیدایش ساده ‏ترین شعر دل‏ها در دیوان زندگی... 

شب قدر و آرامش چشمان بیدار در قلب نیمه ‏شب‏های خواب‏ زده... 
شب قدر و دوباره به یاد آوردن بزرگی خداوند در جوشن‏های کبیر و رکعت‏ های صدگانه سجود بر آستان بی‏ منت معبود. 
شب قدر و یادآوری قدر ندانسته فطرت‏ه ای پاک بشر با بَلَم زمزمه‏ های العفو، در اقیانوس مواج دیدگانِ تر... 
در این قداست بی‏ منتها، همه دنبال چیزی می‏گردند؛ به این سو و آن سو می‏روند تا گم‏گشته خویش را بیابند... 
آیا تو هم مثل من، دنبال دلت می‏گردی؟

برخیز! بیدار شو! گوش کن!
صدای بال فرشتگان را می شنوی؟

نگاه کن! باران نور را می بینی؟
عطر حضور را احساس می کنی؟

بزخیر و برسجاده دعا بگشا
دلت را به او بسپار و وجودت را غرق تمنا کن!