دلنوشته های راسخونی/نهضت سرخ حسینی، الهام بخش انقلاب اسلامی ایران

سلام

انقلاب یه کلمه با اُبُهَتیه. یه کلمه سنگین و پُر معنا. کلمه ای به معنای چیروزی در مقابل شکست. برای این بهش میگن انقلاب که یه پیروزیه دسته جمعیه. (نظرم بود.)

انقلاب ما شباهت های زیادی به نهضت امام حسین (ع) داشت. مردم ما هم برای اجرای عدالت، برای امر به معروف و نهی از منکر، برای ایجاد حکومت اسلامی و .... قیام کردند. با دست خالی ولی پُرزور. با دلی پُر از خیانت های شاه و رژیمش، پُر از بی عدالتی هاش، پُر از زور و ظلم و فساد. همینطور پُر از شور و شوق و اشتیاق برای داشتن رهبری عادل و درستکار که به فکر مردم باشه، دلشون پُر بود بی صبر برای دیدن امام و پیشوای عدالت.

انقلاب 36 سال پیش اتفاق افتاد با کمک همه مردم از سرتاسر کشور. تنها تفاوت انقلاب ما با نهضت و قیام امام حسین (ع) هم همینه. اینکه امام ما به تنهایی امام حسین (ع) نبود. همه مردم .........

حالا هم هر ساله برای انقلابمون جشن تولد می گیریم، چون یه اتفاق مهم بود برامون. انقدر که تو تقویم هامون ثبت شد و تو قلب هامون همچنین. انقدر محکم ثبتش کردیم که از یادمون نمی ره اون روزا چی شد و چه اتفاقاتی افتاد که شد پیروزی، که شد انقلاب. ( البته من اون روزا نبودم، چند سال بعد به دنیا اومدم ولی حالا از این همه حال و هوا که هر سال خاطرات اون روزها رو زنده می کنه به خوبی درک می کنم اون موقع ها چه خبر بوده. )

ادامه دارد .........

ادامه:

انقلابی که شد خاطره. هر سال با برگزاری جشن این اتفاق مهم رو به همه یادآوری می کنیم و همینطور با برگزاری راهپیمایی به یاد اون روزها. اون روزها هوا خیلی سرد بود برف میومد، اینو تو فیلماش دیدم ولی دل مردم گرم بود و امیدوار. امیدوار به پیروزی. کسی فکرشو نمی کرد کی و چطوری پیروز میشن ولی همه امیدوار بودن چون رهبری امیدوار داشتن، چون عزم و تلاش و کوشش داشتن و بالاخره موفق شدن.

هرسال تو این روزها مراسماتی برگزار میشه از 12 بهمن شروع و به راهپیمایی 22 بهمن ختم میشه. سرودهای انقلابی که اون روزها سروده شده بود. عکس ها و فیلم های انقلابی. هرسال یادآور تلخی ها و شیرینی های اون روزها رو فراموش نمی کنیم.

الآن خیلی از کسانی که تو پیروزی 36 سال پیش بودن چه مفید چه غیر مفید و مضر دیگه بین ما نیستن. اون ها هم شدن خاطره. ولی ما هستیم. با انقلابی که به دستمون دادن. پس باید قدرشو بدونیم و به درستی ازش استفاده کنیم و بهتر و درست تر تحویل نسل بعدیمون بدیم. نه اینکه خرابش کنیم. اون همه زحمت رو، اون همه خون های بی گناه ریخته شده رو نباید پای مال کنیم.

نباید این یادآوری مختص این چند روز باشه برامون. الآن با شنیدن سرودهای انقلابی، با دیدن عکس ها و فیلم های انقلابی به یاد اون روزها میفتیم. و تجدید میثاق می کنیم. ولی بعدش دوباره یادمون میره. بعد از روز 22 بهمن دوباره یادمون میره چی بود و چی شد. نباید اینطوری باشه. باید همیشه به یاد داشته باشیم این انقلاب چطوری آماده کرده دراختیارمون گذاشته شده و فقط در این روزها عهد و پیمانمون رو محکم تر کنیم. باید قدر این انقلاب رو بدونیم. با زحمت رسیده دست ما که زحمتی براش نکشیدیم. حالا هم ما باید زحمت بکشیم این انقلاب رو خوب نگه داریم و تو حفظش تلاش کنیم.

ولی خداییش باید خدا رو شکر کنیم هرچی باشه کشور امنی داریم.

سلام

انقلاب ما هم بی شباهت به نهضت امام حسین (ع) نبود یعنی الگو گرفته از آن بود. بیشتر مراسمات و مجالس در مساجد برگزار می شد. در سخنرانی ها افشاگری ها انجام می شد. با برگزاری عزاداری محرم و صفر مردم روح تازه می گرفتند. و همینطور امیدواری بیشتر. همه تلاش می کردن کوچک و بزرگ، پیر و جوان، زن و مرد. به داشتن رهبری عادل افتخار می کردند و اعلام نیاز. برای رسیدن به هدفشان حتی از جانشان هم می گذشتن برای پیروی از رهبرشان. چقدر خون ها که ریخته شد تا انقلاب شود. همه پای اسلام، پای ناموس و شرف، پای وطن و .....

 یاران امام حسین هم همینطور بودند از جانشان گذشتن برای ولایتشان برای امامشان.

انشاالله بتوانیم انقلاب را به جایی برسانیم که روزی قادر به پاسخگویی خون های ریخته شده باشیم نه اینکه سر به زیر بیندازیم و فقط اظهار شرمندگی و پشیمانی کنیم. تا وقت هست باید فکر چاره باشیم هرکس به نوبه خود و در توان خود. درسته که: یه دست صدا نداره ولی: قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.