چشم و چراغ دوستی یار سخن سرای من

گوش به حرف غم مده خنده بکن برای من

شوق رسیدن به رضا تاب و توان برده کجا

صبر بکن بهر خدا ای گل با صفای من

گاه بدست خستگی گاه بدست رستگی

دست به دست می رود این دل خوش نوای من

رسید بر گوش فلک قصه ی زیبایت ملک

گو به کجا نمی رسد نام شما ز نای من

جز سر کوی خانه ات میل دگر نمی کنم

تازه چو باران شده ام ای همه آشنای من

دلم چنان پرندگان پر به فلک کشیده است

اوجی عجب گرفته این مرغ غزل سرای من

قند و عسل چه می خوری شعر و غزل بخوان رفیق

شاد شوی و مهربان با دو سه خط نوای من

شعر از:حجت عرب