موزه آبگینه:
ساختمان موزه آبگينه به خودي خود ميتواند براي علاقهمندان بسيار ديدني باشد. اين ساختمان متعلق به قوامالسلطنه، وزير احمد شاه قاجار، بوده است. اين ساختمان در دو طبقه و پنج تالار ساخته شده است. موزه آبگينه در واقع موزه تخصصي شيشه و سفال است. قديميترين شيشهها لولههاي شيشهاي به نام سيلندر شيشه است كه از معبد چغازنبيل كشف شده است و مربوط به هزاره دوم قبل از ميلاد است. شيشهها و سفالهاي طبقه اول نيز مربوط به دورههاي پيش از تاريخ است كه قديميترين سفال دستساز از دوران اشكاني، هزارههاي اول به دست آمده است. تالار صدف به علت شباهت شكل آن به صدف نيمه باز به اين نام خوانده ميشود و شامل انواع سفالهاي قرن سوم و چهارم شهر نيشابور است. تالار چهار (زرين) كه به خاطر ظروف زرينفام كه از دوران سلجوقي به جا مانده چنين نامي گرفته است، شامل ظروفي است كه دور تا دور با خط نسخ و نستعليق تزيين شدهاست. همچنين چهرههاي مغولي روي اين ظروف خود نمايي ميكنند كه با توجه به شهر محل پيدايش، نقوش آنها فرق ميكند. تالار پنج (لاجورد) به خاطر لعابهاي يك رنگ فيروزه به اين نام خوانده ميشود، و از قرن هفتم و هشتم (دوره ايلخاني) به جا مانده است. با نزديك شدن به دوران صفويه، اشيا مصرفيتر ميشود. تزيينات اين بخش شامل گلاب پاش و صراحي است.اين مجموعه تا 1330 محل سكونت و كار قوامالسلطنه بود و بعد از آن مدت هفت سال در اختيار سفارت مصر قرار گرفت. بعد از آن، به ترتيب سفارت افغانستان، بانك بازرگاني و در سال 1355 با همكاري مهندسان ايراني و اتريشي تغييرات آن شروع شد. ساختمان موزه هشت ضلعي است و در باغي به مساحت 7000 مترمربع قرار دارد. طرحهاي بديع و در و پنجرههاي نفيس كه بسيار خوب نگهداري شدهاند، يادآور معماري عصر سلجوقي است و ميتواند الهام بخش معماران معاصر براي طرحهاي سبك كلاسيكباشد.
 |
 |
