در راستای افزایش اطلاع رسانی  و میزان نفوذ بالای وسائل ارتباط جمعی روی مردم لازم دیدم که در مورد این وسائل یکم توضیح بدم و اونا رو معرفی کنم...

- بدنه اتوبوس:یکی از مهمترین وسائل ارتباط جمعی که این روزا کاربرد زیادی تو ایران داره بدنه اتوبوسه...معمولا آگهی های مربوط به پاکیزگی(لطفا مرا بشویید)یا تبلیغات نامزدها(عشق من ریحانه...) محدود می شه.

- شیشه پشت اتوبوس:معمولا یاد یاران(جواط تمساح...علی شپش...مرگ بر حامی بچه ها) یا نقش روزگار(یه قلب شکسته یا یه قلب تیرخورده) رو مخصوص این قسمت اتوبوس می دونن.

- بدنه داخلی اتوبوس:محل گذر روزگار(یادگاری از قلی و سکینه به تاریخ فلان) یا اطلاعات مهم(این یادگاری از من است...هر کس بخواند خر است).

- روکش صندلی اتوبوس:شهر ما خانه ما(چسبوندن آدامس مصرف شده) و حفظ پاکیزگی هوا(سانسور شد!).

- تیر چراغ برق:محل نمایش هنرهای دستی(کنده کاری قلب با کلید) و البته افزودن زیبایی شهری.

- درخت:محل نمایش هنر نستعلیق نوین(کنده کاری اسم با چاقو) یا حکاکی سنتی(کندن اسم با ناخن).

- کیوسک تلفن:محل نگارش ناگفته ها(پدرسگ چرا گوشی روبرنمی داری)یا دردودل فراموش شده ها (مگه نمی گفتی هر جوری شده با من ازدواج می کنی؟).

- دیوار بیرونی خونه:این مورد مخصوص آگهی های اطلاع دهنده یا آگهی های نهی کننده(آشغال نریزید)) هشدار دهنده(هر کس در این مکان آشغال بریزد خر است). (پارک = پنچر)

- توالت عمومی: که البته این مورد جزو مهمترین و پرکاربردترین وسائل ارتباط جمعیه.از جملات نغض و بی بدیل(وای از درد بی کسی) گرفته تا محل خروج بسیاری از احساسات لطیف انسانی(با صدای پربو)یا احساسات سرکوب شده انسانی(بی صدای پراثر).یا آغاز دوستی های لطیف(09122222222 علی...نه شب به بعد)