تفاوت عمل با رفتار ما

بنام خدا

دوستان گرامی و اعضاء محترم راسخون لطفا مطلب زیر را بخوانید و با نظرات سازنده خودتان بنده و دیگر افرادی که دچار این دغدغه شده اند را یاری نمائید.البته بدیهی است توکل بر خداوند متعال و استعانت از درگاه باریتعالی سرلوحه همه امور ما بوده و باید باشد و هست . اما مشورت با دوستان و استفاده از کمک فکری آنها میتواند باعث حس همدردی و کاهش فشار دغدغه گردد.اگرچه بی تفاوت نمی توان بود.

گاهی وقتی به اطرافیان و خودم با دقت نگاه می کنم از خودم می پرسم ما آدم ها چگونه مخلوقی هستیم که نام اشرف مخلوقات را با خود یدک می کشیم اما طبق گفته قرآن گاهی آنقدر از درجه انسانیت نزول می کنیم که حتی حیوانات هم در آن درجه نیستند.چند روز بود با صحنه ای مواجه شدم که تمامی فکر و ذهنم را بخود مشغول کرده بود و افکار و دیدگاه مرا به چالش کشیده بود که واقعا ما انسان ها چگونه مخلوقاتی هستیم.تا اینکه امروز مطلبی را در یکی از سایت ها مطالعه کردم و متوجه شدم که این مسئله تنها دغدغه من نیست،بلکه هستند افراد دیگر هم که همین مسئله آنها را به تفکر وا داشته است. 

از یک طرف نماز اول وقت و شرکت در کلاس های بحث و وعظ و موعظه مان ترک نمی شود، تسبیح دستمان می گیریم و خود را دائم الذکر می دانیم اما چه فایده که دل شکستن دیگران، بازی کردن با آبروی مردم، دروغ گفتن شده جزء جدایی ناپذیر از زندگی روزمره مان! 

در ظاهر خود را نماز خوان و روزه گیر، عامل به قرآن و دستورات اهل بیت نشان می دهیم اما در عمل کردن پایمان می لنگد.

بعضاً همان طور که گفتم نماز را در اول وقت می خوانیم اما آنجایی که باید صداقت را چراغ راه زندگی و کسب و کار خود قرار دهیم، به سخن می آییم و می گوییم: مگر در این جامعه می شود با صداقت کار کرد؟!!

نمازمان را در صف اول به جماعت می خوانیم اما در داد و ستد هایمان ردپای پررنگی از رباو رشوه وجود دارد!!

در هیئت های عزاداری حضور پررنگ و دو آتیشه ای داریم ولی حواسمان به حق الناس نیست، به رضایت پدر و مادر که یک امر واجبی است توجهی نداریم و خودمان را دلخوش به این اعمال خوب اما مستحبی کرده ایم!!

قبلا از همه عزیزان خوبم عذرخواهی میکنم که حرف هایم را بی پرده زدم.قطعا مطالب در مورد خودم بوده و بعنوان تذکر و برای یادآوری به دوستان می باشد.

با تشکر و احترام

ممنون ازمطالب خوبی که ارائه داده ایدخیلی ازمامتاسفانه ازحرف تاعملمون زمین تاآسمون فاصله ست.

بنام خدا

سلام دوست خوب و گرامی

ضمن تشکر از همفکری و همراهی شما از اینکه شهامت این را داشتید و واقعیت را بیان کردید ، خیلی خوشحالم. شهامت بیان واقعیت میتواند کمک زیادی در راه خودسازی ما باشد.انشاالله بتوانیم با خودسازی و تطبیق رفتار با عملکردمان (یکی کردن دل مان با زبانمان )مقدمه سازی کنیم برای ظهور آقا امام زمان(عج).

بنام خدا

وای بر ما که کم کم داریم از اصل خودمان دور می شویم.چند وقت پیش سراغ یکی از دوستان را که مدتی از او خبری نداشتم از دوستان دیگرگرفتم،با کمال تعجب شنیدم که می گفتند مدتیست یک سگ پشمالو خریده و دارد آن را تربیت میکند.گفتم برای چی سگ خریده ؟ مگر توی آپارتمان هم نیاز به سگ نگهبان هست؟گفتند ظاهرا میخواهد همراه خانومش باشد؟گفتم مگر میشه کسی که نماز میخونه و از خانواده ای مذهبی هست ، با سگ حشر ونشر بکنه؟ گفتند.......تا چند وقت پیش نماز می آمد و یکدفعه همه مسائل را کنار گذاشته و....دیگر تحمل شنیدن نداشتم و با خود گفتم:

کجا داریم میرویم؟ اعتقادات مان را به چه قیمتی حراج کرده ایم؟خدایا از تو میخواهم یک لحظه ما را بخودمان وامگذار که اگر چنین شود انسانیت را از دست خواهیم داد.

بنام خدا

با عنایت به اینکه در دین ما بر این نکته بسیار سفارش شده که سعی نمائید تا به حرف و گفتارتان عمل کنید و هرگز تفاوتی بین گفتار و عمل و کردارتان نباشد که منافق خواهید بود، بر آن شدم که مطالبی دیگر در مورد این موضوع از نظر قرآن برایتان بنویسم.

قرآن مجید همواره متوجه این مشکل (تضاد بین اعتقادات و اعمال) بوده و آن را یک امر ناپسند دانسته و از آن بشدت نهی کرده است و می فرماید: "ای کسانی که ایمان آورده اید! چرا سخنی می گویید که عمل نمی کنید! نزد خدا بسیار موجب خشم است که سخنی بگویید که عمل نمی کنید! آیات 2 و 3 سوره صف.

بنام خدا

با توجه به مطالب بیان شده در پست های قبلی باید گفت که برای هماهنگ شدن اعمال و کردار مسلمانان با اعتقادات و آموزه های مکتبی، باید اولاً: ریشه های تضاد و فاصله را شناخت و ثانیاً: برای از بین بردن آنها اقدام کرد.

از خدا می خواهم که به ما توفیق شناخت و عمل به دستورات اسلام را عنایت فرماید. انشاالله

ازحرف تاعمل راه نسبتا"دوری درجامعه ماشده.