برای شصت درصد جمعیت دنیا، دسترسی آسان به اینترنت شبیه استفاده از ماشینهای پرنده است. امروزه نزدیک به پنج میلیارد نفر حتی در دسترسی ساده به اینترنت هم مشکل دارند، یا به این دلیل که در مناطق روستایی و دورافتاده زندگی میکنند و یا به علت ف یلتری نگ شدیدی که دولتها اعمال میکنند.
اما در جاییکه اینترنت با مشکل مواجه شده، اوترنت (Outernet) امید دارد موفق شود. اوترنت تلاش میکند که نسل جدیدی از ارتباطات مبتنی بر ماهواره را از روی زمین دریافت کند و حتی به دورافتادهترین نقاط کرهی زمین هم امکان دسترسی به همهی دانش جمعی بشر را بدهد.
اوترنت زاییدهی افکار شرکت فناوریهای پیشرفتهای به همین نام در نیویورک است. اوترنت سیستم توزیع محتوای رایگانی است که از طریق یک سری ماهواره روی مدار زمینایستوَر (Geostationary) و روی مدار نزدیک زمین (LEO) و همینطور کیوبسَت (CubeSat) با استفاده از ترکیبی از دیتاکَستینگ و پروتکلهای دیتاگرام کاربری، دسترسی به وب را ممکن میسازد. بههرحال، یککم اینترنت خیلی بهتر از بیاینترنتی است و با مقایسهی اینترنت با آنچه اوترنت امروزه میتواند در اختیار بگذارد، هنوز پانزده تا بیست سالی فرصت نیاز دارد تا به کمال برسد.
شرکت اوترنت با همکاری بانک جهانی در سودان جنوبی، تیرماه سالِ آینده سرویسش را بهصورت آزمایشی راه میاندازد. شرکت امیدوار است در صورت موفقیت این پروژه، منطقهی تحت پوشش خود را افزایش داده و شروع کند به توزیع گیرندههایی موسوم به لَنترن در میان افرادی که در کمپین تهیهی سرمایهی اولیهی این طرح در وبسایت ایندیهگوگو شرکت کردهاند.
