زهره ( ناهيد ) دومين سياره خاكي از طرف خورشيد و نزديكترين سياره به زمين است . زهره به عنوان ستاره صبحگاهي و شامگاهي به بيشترين زاويه كشيدگي اش 048 مي رسد . بيشينه درخشندگي آن تنها بوسيله خورشيد وماه افزايش مي يابد .
- زهره ) Venus ( زهره الهه عشق ناميده مي شود و شباهت زيادي در اندازه و جرم به زمين دارد كه به آن خواهر دو قلوي زمين گفته مي شود . اما در ساير جهات به مقدار زيادي متفاوت است . مدار زهره تقريبا دايره اي با 006/0= e است كه نسبت به دايره البروج 039/3 شيب دارد و داراي نيم قطر اطول Au 7/0 است . اين سياره در نزديكترين نقطه به 42 كيلومتري زمين مي رسد ، در روشنترين حالت پس از ماه درخشانترين جرم آسمان شب است . هنگام طلوع خورشيد در مشرق و هنگام غروب خورشيد در مغرب ديده مي شود . دوره تناوب مداري نجومي ( يك سال ) زهره 7/224 روز زمين مي باشد . در مدار زهره ، عطارد و زمين سياره هاي فوق العاده درخشاني هستند . دوره تناوب نجومي ( يك روز ) زهره برابر 01/243 شبانه روز زميني است كه با حركت برگشتي مي چرخد و شيب صفحه مدار نسبت به استوايش فقط 30 است . زهره داراي شعاع km 6052 است كه فقط 5 درصد از شعاع زمين كوچكتر است . زهره مانند عطارد هيچ قمر طبيعي شناخته شده اي ندارد . جرم زهره kg 1024 * 86/4 برآورد مي شود كه 82 درصد جرم زمين است . چگالي حجمي آن m3 / kg 5200 است كه تقريبا همانند زمين مي باشد . حدس مي زنيم زهره مانند زمين از يك پوسته صخره اي ، يك گوشته و يك هسته فلزي تشكيل شده باشد . اين سياره داراي يك هسته آهن نيكل با قسمتي مايع است كه دلالت بر وجود ميدان مغناطيسي آن مي كند . چون زهره 243 مرتبه آهسته تر از زمين مي چرخد شدت ميدان مغناطيسي آن بايد كمتر از زمين باشد اما تاكنون هيچ وسيله اي ميدان مغناطيسي اين سياره را آشكار نكرده است . زهره بخاطر اتمسفر ضخيمش بسيار درخشان است . جو زهره شامل حدود 96 درصد دي اكسيدكربن ، 3 درصد ازت و مقدار ناچيزي بخار آب ، اكسيژن ، هليوم ، منواكسيدكربن و … مي باشد . فشار ناشي از دي اكسيدكربن فراوان در جو زهره حدود صد برابر فشار جو زمين است . دماي سطحي آن در حدود 0 k740 مي باشد . گاز چگال دي اكسيدكربن تابش مادون قرمز را خوب جذب مي كند و باعث بوجود آمدن پديده گلخانه اي مي شود كه در نتيجه آن گرما حفظ مي شود و باعث مي شود كه دماي سطحي زهره از دماي سطحي عطارد بيشتر شود و تقريبا ثابت باقي بماند . درخشندگي نوري زهره از آلبدوي زياد ( 76/0) ، از ابرها و جو ضخيمش نتيجه مي شود . ابرها در دو لايه وسيع شناورند . لايه هاي بالايي در ارتفاع تقريبي 65 كيلومتري قرار داشته و ضخامتي در حدود 5 كيلومتر دارند . در ارتفاع km 50 لايه ابر پاييني با غلظت زياد وجود دارد ، اين ابر شامل يك محلول 90 درصدي اسيدسولفوريك مخلوط با آب مي باشد . عكسبرداري با نور ماوراء بنفش بوسيله مارينر 10 آشكار كرد كه اين ابرها مانند تندبادهاي زميني به بالاي جو جريان مي يابند كه با سرعتي حدود h / km 300 مي چرخند . اين بادها از استوا به طرف قطبها مي وزند و به صورت دو ابر غول پيكر بادي نواحي قطبي را مي پوشانند . نيروي جاذبه آن 8/0 زمين است ، زهره نيز مانند ماه داراي اهله است . سرتاسر زهره كاملا مسطح به نظر مي رسد ، اختلافات ارتفاعات سطحي كوچكند و به استثناي تعداد كمي نواحي مرتفع ، تنها 2 تا 3 كيلومتر ارتفاع دارند ، اختلاف سطح بلند و پست تا 12 كيلومتر است . در حالي كه اين اختلاف براي زمين 9 تا 20 كيلومتر است ( قله اورست 85/8 كيلومتر ارتفاع و گودال ماريانا 03/11 كيلومتر عمق دارد ) . نيمه شمالي زهره كوهستاني با فلاتهاي مرتفع بدون آتشفشان است . در مقابل ، قسمت جنوبي شامل سطح نسبتا تخت آتشفشاني زميني مي باشد . رشته شرقي كوههاي ماكسول در فلات بزرگ شمالي اشتارمترا شامل بلندترين ارتفاعات ديده شده تا امروز در زهره است . حفره هاي زهره شبيه حفره هاي ماه ، عطارد و مريخ هستند و به احتمال زياد منشاء برخوردي دارند
