امروز در یک میهمانی دوره شرکت داشتم که خانمهای شرکت کننده تقریبا همگی سنشان بین 55تا70 بود. اریکسون روانشناس مشهور آمریکایی این سنین را مرحله آخر زندگی و خاصیت این دوره را انسجام خود در برابر نا امیدی نامگذاری کرده بطوریکه می گوید: "در این مرحله تلاشهای عمده ما به اتمام رسیده یا نزدیک به اتمام است.ما زندگی خود را بررسی نموده و به آن می اندیشیم،اگر با احساس خشنودی و رضایت خاطر به گذشته بنگریم و معتقد باشیم که به نحو شایسته ای با پیروزیها و شکستها کنار آمده ایم در این صورت از انسجام خود برخورداریم. از سوی دیگر اگر زندگی خود را با احساس ناکامی بررسی کنیم،از فرصتهای از دست رفته عصبانی شویم و به خاطر اشتباهاتی که نمی توانند جبران شوند تاسف بخوریم در این صورت احساس ناامیدی خواهیم کرد. ما از خود متنفر خواهیم شد >دیگران را سرزنش خواهیم کرد و از آنچه اتفاق افتاده آشفته خواهیم شد." نمیدانم چرا وقتی که به دوران جوانی میرسیم ،رویاهای زیبای کودکی را فراموش می کنیم و آنچنان در زندگی روزمره دچار روزمرگی می شویم که تا سن بازنشستگی و از کار افتادگی دیگر به خودمان و رویاهایمان فکر نمی کنیم. وقتی که بچه ایم هزاران رویای زیبا،از رویاهای دست یافتنی گرفته تا دست نیفتنی های بزرگ داریم پس چرا خودمان را فراموش میکنیم. امروز در این جلسه می دیدم چگونه آدمهای این سن حسرت گذشته و کارهایی را که نتوانسته اند انجام بدهند را می خورند فکر کردم کاش ما رویاهایمان را یادداشت کنیم و سعی کنیم لااقل به کمی از آنها برسیم. برای این کار باید ساعاتی از روزمان را برای تلاش برای رسیدن به رویاها اختصاص بدهیم تا وقتی که به دوران کهولت و مرحله آخرزندگی رسیدیم با خشنودی به پشت سرمان بنگریم. پس تا جوانیم و فرصت داریم به جای از دست دادن وقت های با ارزشمان در کارهای کاملا بی ارزش حرکتی بکنیم و زندگی زیبایی بسازیم ،آنقدر زیبا که نه تنها خودمان از آن خشنود باشیم بلکه دیگران هم از آن به نیکی یاد کنند.