خیلی از بزرگترها به خاطر تکبر و غرور شون حاضر نمی شن با بچه های خودشون به خصوص توی جمع با اونها بازی کنن و اونقدر خودشون رو کوچیک کنن که بچه احساس همرنگی با بزرگان رو تجربه کنه و هم از محبت اونها سیراب بشه وهم زمینه های مناسب تربیت برای اون مهیا بشه.

 یه روزی پیامبر صلی الله علیه و آله در حالی که امام جماعت بود حسین علیه السلام با اون حالت بچگیش،کنار پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نشسته بود وقتی که پدر بزرگش رو در حال سجده می دید سریع با آن دست وپاهای کوچکیش سوار بر پشت پیامبر صلی الله علیه و آله می شد و پاهای کوچک خود را تکان می داد و می گفت : هی هی

پیامبر صلی الله علیه و آله وقتی که می خواست از سجده سر بر داره اون را می گرفتن و کنار خودشون می ذاشتنش و همین که دوباره به سجده می رفتن حسین علیه السلام از فرصت استفاده کرده و بر پشت پیامبر سوار می شدند و هی هی می کردند.

تا زمانی که نماز جد بزرگوارشون تموم شد همون لحظه یه یهودی گفت: ای محمد شما با فرزندان خودتون به گونه ای رفتار می کنین که ما رفتار نمی کنیم پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «بدان اگه به خدا و پیامبرش ایمان می آوردید حتما با کودک مهربان می شدید»

یهودی گفت: من به خدا و پیامبرش ایمان میآرم و با دیدن این رفتار پیامبر مسلمان شد چون از پیامبر صلی الله علیه و آله با آن همه بزرگی شأن و مقامش این کرامت رو دیده بود.

نکات:

1. مهربونی با کودکان نشانه ی ایمانه.

2.اجازه بدیم کودکان با ما بازی کنن حتی اگه در حال نماز باشیم.

3. در موقعه انجام امور دینی بهترین اخلاق رو نسبت به کودکان داشته باشیم.

4.پدر و مادرها و بزرگترها می بایست از مقام بزرگی خود کوتاه بیایم و مثل پیامبر خدا صلی الله علیه و آله رفتاری کودکانه با کودک خود داشته باشیم.

-----------------------------------------------------
برگرفته از کتاب های: حکمت نامه کودک؛ محمدی ری شهری- راهنمای پدران و مادران؛ محمد علی سادات

منبع: http://ahlekhaneh.ir/post/172