اي كه همه ي هستي از توست تو خود براي كه هستي؟

انسان آهنگي است كه خدا سروده است.

انسان دهقان مزرعه ي وجود خويشتن است.

دعا هرگز جانشين وظيفه نمي شود.

قابيل هميشه در تاريخ است چون هابيل مرده است.

بزرگترين درد انسان انتظار دايمي اش است.

قرآن كتابي آسماني است اما بيشترين توجهش به طبيعت است.

قرآن كتابي است كه با نام خدا آغاز مي شود و با نام

مردم پايان مي يابد.

كعبه اين خانه ي خالي چون خالي است چه قدر پر است.

و

هر كسي يك تاريخ است.