1. يك: «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» (اخلاص / 1) بگو: اوست خداي يگانه.
2. دو: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ
أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ
...» (مائده / 106) اي كساني كه ايمان آورده‌ايد هنگامي كه مرگ يكي از شما
فرا رسد، در موقع وصيت از ميان شما، دو نفر عادل را به شهادت بطلبد.
3. سه: « لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ »
(مائده / 73) آنها كه گفتند: خداوند، يكي از سه خداست به يقين كافر شدند.
4. چهار: « وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلي أَرْبَعٍ » (نور / 45) وگروهي(از جنبندگان) بر چهار پا راه مي روند .
5. پنج: « وَ يَقُولُونَ خَمْسَةٌ » (كهف / 22) وگروهي مي گويند: پنج نفر بودند.
6. شش: «اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ
أَيَّامٍ...» (اعراف / 54) خداوندي است كه آسمانها و زمين را در شش روز
آفريد.
7. هفت: «ِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ » (بقره / 261) همانند بذري هستند كه هفت خوشه بروياند.
8. هشت:« وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعامِ ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ» (زمر / 6) وبراي شما هشت زوج از چهارپايان ايجاد كرد.
9. نه:« كانَ فِي الْمَدِينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ» (نمل / 48) و در ان شهر، نه گروهك بودند.
10. ده: «فَكَفَّارَتُهُ إِطْعامُ عَشَرَةِ مَساكِينَ» (مائده / 89) كفاره اين گونه قسمها،اطعام ده نفر مستمند است