در مورد معناي قرآن پنج وجه گفته شده است:
1. قرآن، اسمي جامد و غير مشتق است خداوند بعنوان اسم خاص براي وحي كه بر
پيامبر ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ نازل فرموده قرار داده است.
2. قرآن اسمي مشتق و غير مهموز است و مشتق از قرن الشيئ بالشيئ است يعني
چيزي را به چيزي ضميمه كردن چون سوره‌ها و آيات و حروف به يكديگر مقرون
هستند.
3. قرآن اسم مشتق از قرائن (جمع قرينه) است. چون آيات قرآن همانند
يكديگرند و بعضي بعض ديگر را تأييد مي‌كنند و هر آيه قرينه آيات ديگر است.

4. قرآن مشتق و مهموز است و از قَرْء است كه به معناي جمع است. چون همه ثمرات كتب آسماني را در خود جمع كرده‌است.
5. اسم مشتق و مهموز است از ماده قرأ (به معناي تلاوت) است كه اين مصدر به معناي مفعول (مقروء) است يعني خوانده شده و يا خواندني.
از اين اقوال قول پنجم قوي‌تر به نظر مي‌رسد. زيرا قرأت همان تلاوت آيات
الهي است. علاوه بر اين‌كه امر اقرأ در آغاز وحي به پيامبر اين نظريه را
تقويت مي‌كند زيرا به معناي (بخوان) است.
اسامي قرآن
براي قرآن در بين مفسران و قرآن پژوهان در رابطه با اسامي قرآن اختلاف نظر
وجود دارد. بعضي براي قرآن 43 اسم و بعضي 55 اسم و بعضي 80 اسم و بعضي 90
اسم هم گفته اند.
از ميان عناوين قرآن آنچه مسلم است چهار عنوان به صورت اسم در قرآن به‌كار رفته است:
1. قرآن: اين اسم حدود 68 بار به‌كار رفته است.
2. كتاب: حدود صد بار به‌كار رفته است.
3. ذكر: 20 بار به‌كار رفته است.
4. فرقان: هفت بار به‌كار رفته است.