از آن در روايات فراواني به عنوان جايگاه فرماندهي و هدايت نيروها، به وسيله حضرت مهديعليه السلام در هنگام ظهور ياد شده است.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«... پس هر کس امام خود را شناخت همانند کسي است که در خيمه قائم عليه السلام باشد». «فَمَنْ عَرَفَ اِمَامَهُ کانَ کَمَنْ هُوَ فِي فُسْطَاطِ القائِمِعليه السلام» [1] .؛
امام باقرعليه السلام نيز فرمود:
«براي کسي که در انتظار امر (فرج و ظهور) ما مرده است، زياني نيست [چه زياني است] که در ميان خيمه حضرت مهدي عليه السلام نمرده است».
«مَا ضَرَّ مَنْ مَاتَ مُنتَظِراً لِاَمْرِنا اَلاَّ يَمُوتَ فِي وَسَطِ فُسْطَاطِ المَهْدِيِّ وَعَسْکَرِهِ» [2] .؛
پی نوشت ها:
[1] الغيبة، ص 331، ح 7.
[2] الکافي، ج 1، ص 372، ح 6.
