-
شرح بیماری
-
علایم شایع
-
علل
-
عوامل تشدید کننده بیماری
-
پیشگیری
-
عواقب مورد انتظار
-
عوارض احتمالی
-
درمان
-
اصول کلی
-
داروها
-
فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری
-
رژیم غذایی
-
درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
ترومبوز ورید عمقی عبارت است از بیماری که طی آن یک لخته خون که در یک ورید تشکیل میشود و ممکن است باعث انسداد نسبی یا کامل جریان خون شود یا رها شده و به ریه برود. این حالت متفاوت از لختههای موجود در وریدهای سطحی است که در آن به ندرت لختهها رها میشوند. معمولاً ساق یا پایین شکم را درگیر میکند ولی گاهی سایر وریدهای بدن را مبتلا میکند. در افراد بالای 60 سال شایعتر است.
-
گاهی بدون علامت
-
تورم و درد در ناحیهای که توسط ورید تخلیه میشود (معمولاً مچ پا، ساق یا ران ). تورم در اندام تحتانی هر چیزی در زیر لخته را شامل میشود و به انگشتان پا گسترش مییابد.
-
حساسیت به لمس و قرمزی نواحی آسیبدیده
-
ناراحتی یا درد در راه رفتن. ناراحتی با استراحت بهبود نمییابد.
-
درد هنگام بلندکردن اندام تحتانی و خم کردن پا (گاهی اوقات)
-
تب (گاهی اوقات)
-
افزایش ضربان قلب (گاهی اوقات)
تجمع خون در ورید که مکانیسمهای لختهکننده خون را بر میانگیزد. تجمع ممکن است پس از استراحت طولانی در بستر به دنبال جراحی یا در اثر بیماری ناتوانکننده مثل حمله قلبی، سکته مغزی یا شکستگی استخوان رخ دهد.
-
افراد بالای 60 سال
-
چاقی
-
جراحی، سانحه
-
بارداری
-
سرطان
-
اختلالاتی چون نارسایی قلبی، سکته مغزی و پلیسیتمی (افزایش غلظت خون)
-
در طول بیماریها از استراحت طولانی در بستر خودداری کنید. پس از هرگونه اقدام جراحی یا در طی هرگونه بیماری زمینگیرکننده هرچه زودتر حرکتدادن اندامهای تحتانی را شروع کنید.
-
در مسافرتهای طولانی یا اتومبیل یا هواپیما، حداقل هر 2-1 ساعت، پاهای خود را حرکت دهید.
-
به ویژه در صورت مصرف استروژن، سیگار را ترک کنید.
اگر بتوان از آمبولی ریوی اجتناب کرد، معمولاً با درمان ضد انعقاد قابلعلاج میگردد.
آمبولی ریه که طی آن لخته رها میشود و به ریه میرود. جریان خون ریه مسدود شده، باعث مرگ بافت ریه آسیب دیده میگردد. تعداد قابل ملاحظهای از بیماران دچار آمبولی ریه، به خاطر بیماری میمیرند.
-
آزمونهای تشخیصی میتوانند شامل ونوگرافی ( رادیوگرافی وریدها)، سونوگرافی و پلتیسموگرافی (میزان خونی را که از اندام عبور میکند، اندازه میگیرد) باشند.
-
اگر لختهها کوچک، محدود به ساق بوده و بیمار توانایی حرکت داشته باشد، درمانی لازم نیست. لختهها غالباً خود به خود رها میشوند.
-
برای اکثر بیماران بستری شدن به خاطر تزریق ضد انعقادها و مشاهده عوارض لازم است.
-
در بیماران خاص، اقدام جراحی برای کار گذاشتن یک دستگاه غربال («چتر») در ورید اجوف تحتانی (ورید اصلی که به ریهها وارد میشود) برای به دام انداختن لختهها قبل از رسیدن به ریهها
-
ضد انعقاد داخل وریدی برای پیشگیری از گسترش لختهها
-
ممکن است داروهای حلکننده لخته تجویز شوند که بهطور فعال، لختهها را حل میکنند.
برای به حداقل رساندن خطر آمبولی ریه، آزمونهای خونی برای پایش غلظت ضد انعقاد، اجباری است. ضد انعقادهای خوراکی ممکن است به مدت 6 ماه یا بیشتر لازم باشند.
-
استراحت در بستر تا رفع تمام علایم التهاب. در هنگام استراحت، حرکت دادن عضلات پا، خمکردن مچ پا و تکان دادن انگشتان پا را تبدیل به عادت خود کنید.
-
از جورابهای کشی مناسب یا بانداژهای کشی استفاده کنید ولی از بند جوراب یا جوراب کشباف بلند استفاده نکنید.
-
در هنگام نشستن به مدتطولانی پاها را بالاتر از باسن قرار دهید.
-
پاها را از بستر بلند کنید.
رژیم غذایی خاصی ندارد. درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
-
اگر شما یا یکی از اعضای خانوادهتان علایم ترومبوز ورید عمقی را داشته باشید.
-
اگر موارد زیر در طول درمان رخ دهند:
-
خونریزی غیرمنتظره از هر مکان
-
درد قفسه سینه
-
سرفه خونی
-
تنگی نفس
-
تداوم یا افزایش تورم و درد علیرغم درمان
-
اگر دچار علایم جدید و غیر قابل توجیه شدهاید. داروهای مورد استفاده در درمان ممکن است عوارض جانبی تولید کنند.
