پرسیدم
انسان ملکوتی ، روح بزرگ، چرا چنین آشفته ای؟
گفت زمانی چتر حجابم را گم کرده بودم
از هستی ام دور مانده
گویی در هوای بیگانه نفس میکشیدم
همو که میگفت می خواهد زیبای همیشه باشد
حال
پنهان میکند سیمای پریشانش را از بیگانه وخویش
حال
انبوه زمان ، چهره زیبایش را ربوده و روح انسانی اش متلاطم گشته
گفتمش، گمان من بر این است
برای طلب زیبایی همیشگی، می باید
سالک درون خویش شد
درهستی خویش، جهان را یافت
باچشم درون به منظرجهان نگریست
حقیقت
درهمین حوالی است
به سویم آمد، اندیشه ای کرد
گفتمش چگونه میخواهی باشی؟
بیندیش !
تصمیم نهایی فقط با توست !
زیبایی که بهره ای از زیبای مطلق دارد، همواره می ماند
دگرگونی نمی پذیرد
از هستی اش دور نمیماند
اگر وفقط اگر چتر حجاب را از آن خود کند
چگونه میخواهی باشی؟
مشکی خالی وتشنه و نیازمند فرمان بیگانگان؟
حقیقتی روشن یا بینشی ژرف از وجود مقدس خویش؟
پس با من بیا روح غنی، تا چترمان را بگستریم به وسعت همه زیبایی ها
و تمام پاکی هارا از آن خود کنیم
روحت چقدر وسیع گشته زیر سایه پاکی ها
