عهد

﴿لَا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا﴾

سوره مبارکه مريم،آیه 87

آنان هرگز مالک شفاعت نيستند؛ مگر کسي که نزد خداوند رحمان، عهد و پيماني دارد.

 ترجمه : آیت الله مکارم شیرازی

نکته:

1- تنها كسانى در قيامت حق شفاعت دارند كه عهدى و اذنى از جانب خداوند داشته باشند . 

2- سودمندى شفاعت ديگران در باره مشمولان شفاعت ، پرتويى است از رحمت گسترده ( رحمانيت ) خداوند

3- شفاعت، انضمام و پيوستن به ديگرى براى يارى رساندن به وى و درخواست ]كمك[ از او است. كاربرد آن بيشتر در مورد قرار گرفتن مقامى برتر و گرامى تر در كنار شخصى پايين تر است و كه شفاعت در قيامت از همين قبيل است.شفاعت گاهى تكوينى است كه بر هر سببى در عالم اسباب اطلاق مى شود و گاهى تشريعى است كه به عالم ثواب و عقاب مربوط است و محلّ آن در آخرين موقف قيامت است، در اين جا است كه شفاعت كننده تقاضاى مغفرت شفاعت شونده را مى كند تا بدين وسيله وارد دوزخ نشود يا با شفاعت او بعضى از كسانى كه وارد دوزخ شده اند خارج شوند.[الميزان، ج 1، ص 173 - 174.]در اين مدخل از مشتقّات >شفع<، >استغفار< و جملاتى كه بيانگر شفاعت يا نفى آن باشد، استفاده شده است.