همسنگر بابا

 

ابر دستی به نگاه تر مهتاب کشید

بعد باران شد و چشمان مرا آب کشید

گفت : شادی بکش اما پسرک درد کشید

گفت : بابا بکش اما پسرک قاب کشید

آه ای ماهی تبعیدی این حوض بگو

سیب مهتاب چه از طعنه شب تاب کشید

مانده از ماه نگاه تو چه ترسیم کند

آنکه از همهمه ای رستم و سهراب کشید

ای دریا تو که هم سنگر بابا بودی

می توان دست از آن گوهر نایاب کشید

نرگس قنچه که زندانی مردم شده است

کار نیلوفر ما نیز به مرداب کشید

باز هم غیرت دریا که شبی موجی شد

دهن خاکی این طائفه را آب کشید

نمره نوبت نقاشی او بیست نشد

تا پدر عکس خودش را به رخ قاب کشید...

 

 

                                                                                   محمد حسین نعمتی

شهید گمنام

 

نه جامه ای،نه پلاکی، نه عطر خاطره ای

نه ره به سوی تو دارد نگاه پنجره ای

نه واژه ای، نه کلامی، نه بانگ آوازی

نه بغض می شکند در تو تار حنجره ای

سکوت، غرق سکوتی شهید گمنامم!

ندارد آن دل پرخون سر مناظره ای

توکیستی گل پرپر که در عبور از خاک؟

میان حلقه ی فوج ملک محاصره ای

نمی شناسمت اما چه می درخشی تو

که آفتابی و من اشتیاق شاپره ای

تو آن قدر به خدای امید نزدیکی

که دست سبز گشایش برای هر گره ای

دریغ و درد که آغوش شهر کوچک بود

برای چون تو بزرگی، شهاب گستره ای