اموزش کابل کشی شبکه در ابن بخش قرار دارد اميدوارم به درد شما بخوردبا تشكر

گاهی اوقات پیش میاد که شما قصد انتقال اطلاعات و اسناد مهم از یک کامیپوتر به کامیپوتر دیگر را دارید یا شاید شما قصد انجام یک بازی تحت شبکه به صورت دو نفره را دارید ما در این مقاله قصد معرفی چندین روش برای رسیدن به این منظور را داریم.

 اگر داده های کمی داشته باشید شما میتوانید از رسانه انتقالی مانند فلش دیسک برای انتقال اطلاعات استفاده کنید اما اگر داده ها زیاد باشند و شما بخواهید دائما اطلاعات را بین کامپیوتر ها انتقال دهید این روش کاربرد چندانی به علت سرعت پایین آن ندارد. این روش در مقایسه با روش کابلی بسیار کندتر عمل میکند.

روش دیگری نیز برای اتصال دو کامیپیوتر وجود دارد که آن ایجاد یک شبکه خانگی بدون سیم است که این روش هم مزایا و معایب خاص خودش را دارد.پس فعلا بهترین پیشنهاد اتصال دو کامپیوتر از طریق کابل اترنت است که به روشی مطمئن و سریع بین کاربران رواج یافته است.

کابل اترنت چیزی بیش از یک کابل ساده که سر و ته آن با کانکتورهای Rj45 بسته شده است نیست.اما دو نوع کابل اترنت وجود دارد که شما میتوانید از آن ها با توجه به نیاز خود استفاده کنید.اولین مورد به کابل Straight معروف است و دومین کابل نیز Crossover نام دارد. شما در شکل زیر میتوانید نمودار پیکربندی هر یک از کابل ها را مشاهده کنید.

نکته اینجاست که شما با کابل کراس(crossover) تنها میتوانید به انتقال اطلاعات بپردازید اما کابل استرایت(straight) چندین کاربرد مختلف دارد.

در این مقاله ما قصد نحوه اتصال دو کامپیوتر تحت شبکه LAN با استفاده از کابل کراس برای انتقال اطلاعاتی از قبیل فایل ها ویدوئوها و تصاویر را داریم. مواردی که شما نیاز دارید.

۱- یک کابل کراس یا استرایت که در اینجا من از کابل کراس استفاده میکنم

۲- کارت های شبکه از پیش نصب شده روی هر دو کامیپوتر

۳- در ضمن هر دو کامپیوتر نیز باید درایور مناسب کارت شبکه خود را در حالت نصب داشته باشند که معمولا به طور پیشفرض نصب شده اند.

خب اجازه بدید بریم سراغ پیکربندی کامپیوترها :

در زیر گام های لازم به منظور پیکربندی کامیپوترها توضیح داده شده است.

۱-برای شروع باید برای هر کامیپیوتر آدرس آیپی مختلفی تنظیم شود برای تنظیم آدرس های آیپی هر یک از کامپیوترها مراحل زیر را طی کنید.

وارد کنترل پنل خود شوید و روی گزینه Network and Sharing Centerکلیک کنید و در صفحه نمایان شده مطابق شکل زیر روی گزینه Change adapter settings کلیک کنید.

در صفحه ظاهر شده یعنی Network Connections مطابق زیر روی گزینه مورد نظر راست کلیک کرده و Properties را انتخاب کنید.

بعد از این کار کادر محاوره ای Local Area Connection Properties باز میشود.

در زبانه شبکه (Network) روی گزینه Internet Protocol Version 4 کلیک کرده و روی دکمه Properties کلیک کنید.حال آدرس هر یک از کامیپوتر ها(در این جا دو کامپیوتر با ویندوز۷) را مطابق زیر تعیین کنید.

کامپیوتر اول :

آدرس آیپی(IP address): 192.168.0.1

سابنت مسک(Subnet mask): 255.255.255.0

کامپیوتر دوم :

آدرس آیپی(IP address): 192.168.0.2

سابنت مسک(Subnet mask): 255.255.255.0

حال کار پیکربندی نرم افزاری به پایان رسیده است و نوبت به پیکربندی سخت افزاری رسیده است.برای این منظور ابتدا یک سر کابل را به یکی کامپیوتر و سر دیگر آنرا نیز به کامپیوتر دیگر وصل کنید و بعد تنظیم زیر را نیز انجام دهید.

روی آیکون Computer درمنوی استارت  راست کلیک کرده و گزینه properties را انتخاب کنید.

حال روی گزینه Change settings  کلیک کرده و در صفحه ظاهر شده مطابق شکل زیر و در قسمت Member of گزینه Workgroup را انتخاب کرده و یک نام دلخواه انتخاب کنید .دقت داشته باشید که این نام در هر دوکامپیوتر باید یکسان باشد در غیر این صورت سیستم ها قادر به شناسایی یکدیگر نیستند.

بعد از انجام تنظیمات سیستم ها را دوباره راه اندازی (Restart) کنید مهم نیست که کدام اول ریست میشوند.خب بعد از بالا آمدن ویندوز هر دو سیستم, روی آیکون Computer در دستکتاپ خود دابل کلیک کنید و در سمت چپ روی گزینه ای با نام Network کلیک کنید.اگر مراحل قبل را به درستی انجام داده باشید آیکون کامیپیوتر مقابل را باید در این صفحه ببینید.(و البته بالعکس)

اگر آیکون های کامپیوتر مقابل در یکی از سیستم ها ظاهر نشد(فرقی نمیکند کدوم کامپیوتر باشد)شما با گزینه ای با نام Network Discovery and file Sharing روبرو خواهید شد در این مورد شما باید دوباره کامپیوتر را ریست کنید.

بعد از اینکه شما آیکون کامپیوتر مقابل را در سیستم خود(همان پنجره شبکه) دیدید کافی است روی آن دابل کلیک کنید در صورت درخواست نام کاربری و رمز ,شما باید نام و رمز کاربری را نیز وارد کنید تا بتوانید به فایل های اشتراکی کامپیوتر مقابل دسترسی پیدا کنید

اگر دوست داشتید که کل درایو کامپیوتر خود را به اشتراک بگذارید ابتدا روی درایو مورد نظر طبق تصویر زیر راست کلیک کرده و از منوی باز شده گزینهàHome Group Share With را انتخاب کنید.

منبع : ورد آی تی

برای رسیدن اطلاعات از فرستنده به گیرنده، باید بر روی اطلاعات پردازش صورت بگیرد. این پردازش به محیط انتقال و نوع رسانه‌های فرستنده و گیرنده بستگی دارد.

رسانه انتقال مسیری فیزیکی میان فرستنده و گیرنده است که اطلاعات از طریق آن جا به جا می‌شود. بسته به کاربردی که از رسانه انتقال انتظار داریم، داده‌ها می‌توانند در مسیری هدایت شده و یا هدایت نشده منتقل شوند. در اینجا منظور از رسانه هدایت شده، مجرای انتقال از طریق "سیم" است و به انتقال "بی سیم" مسیر هدایت نشده می‌گویند.

رسانه‌های هدایت شده مسیری را فراهم می‌کنند که موج‌ها در طول آن منتشر می‌شوند. معروف ترین رسانه‌ی هدایت شده، فیبر نوری (Optical Fiber) ، کابل زوج سیمی (Twisted Pair) و کابل هم محور ( Coaxial Cable) است.

همان طور که می‌دانید انتقال بی سیم از طریق هوا، خلا، آب و... صورت می‌گیرد. در این نوع رسانه‌ها امواج از طریق آنتن در محیط منتشر می‌شود تا به گیرنده برسد.

حال به بررسی رسانه‌های انتقال می‌پردازیم.

زوج سیمی

این رسانه انتقال یکی از ارزان‌ترین و پرکاربردترین رسانه‌ی انتقال هدایت شده است. ساختار اصلی آن شامل دو سیم مسی روکش دار است که به صورت مارپیچ به یکدیگر پیجیده شده‌اند. دلیل این نوع پیچیدن کاهش خاصیت القایی در سیم‌هاست. اگر این سیم‌ها به صورت مارپیچ به طور یکدیگر تابیده نشوند احتمال تداخل و هم شنوایی افزایش می‌یابد.

در نمونه‌های تجاری، این سیم ها به صورت تک زوج در کابل قرار ندارد. بلکه یک کابل می‌تواند شامل 100 یا بیشتر زوج باشد. مجموعه زوج‌ها در کابلی با روکش پلاستیکی کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.

زوج سیمی به دو صورت بی حفاظ و با حفاظ ساخته می‌شود. نوع بی حفاظ آن بیشتر خطوط تلفن و شبکه‌های محلی مورد استفاده قرار می‌گیرد. نصبشان ساده‌تر و قیمت پایین‌تری دارند. ضعف بزرگ این زوج سیمی بی حفاظ حساسیت ان به تداخل امواج الکترومغناطیسی است. به همین منظور از پوششی فلزی برای خنثی کردن این اثر استفاده می‌شود.

در زوج سیمی با حفاظ از ورقه‌‌ی فلزی نازکی به عنوان محافظ استفاده می‌شود. این نوع کابل‌ها گران‌تر هستند و کاربردهای کمتری نسبت به نمونه‌های بدون حفاظ دارند. نصب و اتصال آنها نیز دشوارتر است.

کابل هم محور

این نوع کابل نیز مانند کایل زوج سیمی از دو رسانا تشکیل شده است. همان طور که از اسمش مشخص است، محور دو سیم روی یکدیگر قرار دارد و میان آنها را عایق پوشانده است. به این ترتیب که رسانای داخلی قرار دارد، روی آن با عایق پوشانده می‌شود، سپس رسانای خارجی قرار می‌گیرد، روی این رسانا نیز عایق بندی صورت می‌گیرد و در آخر کل مجموعه در پوششی پلاستیکی محفوظ می‌شود.

کابل هم محور پهنای باند بیشتری نسبت به زوج سیمی فراهم می‌کند و محدده بزرگ‌تری از فرکانس‌ها را شامل می‌شود. این نوع کابل به دلیل ساختار عایق بندی شده‌ای که دارد نسبت به زوج سیمی از تداخل و هم شنوایی کمتری برخوردار است.

کابل هم محور کاربردهای وسیعی فراهم می‌کند و مصارف متعددی دارد. از جمله RG-59 که برای تلویزیون و RG-58 که برای شبکه‌های محلی LAN و اترنت نازک و RG-11 که در اترنت ضخیم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

امروزه در خیلی از کشورها، خانه‌ها مجهز به کابل TV هستند و برنامه‌ها و شبکه‌های دلخواه خود را می‌خرند. با این کابل می‌توان صدها کانال TV را چندین کیلو متر انتقال داد.

متاسفانه این کابل حجم و وزن بیشتری نسبت به رقیب اصلی خود یعنی فیبر نوری دارد . همین امر موجب می‌شود رفته رفته کاربردهای خود را از دست بدهد.

فیبر نوری

فناوری فیبر نوری به سبب امکاناتی که برای ما فراهم می‌کند رتبه نخست در انتقال داده‌ها و ارتباطات مخابراتی را کسب کرده است. ایده اصلی استفاده از نور در دهه 60 میلادی مطرح شد. به این صورت که می‌توان از نور به جای ولتاژ یا جریان استفاده کرد. هر روشن و خاموش شدن منبع نور در فرستنده می‌تواند به عنوان پیام در گیرنده تلقی شود. برای مثال، خاموش شدن منبع می تواند صفر و روشن شدن منبع نوری می تواند یک فهمیده شود.

فیبر نوری از پلاستیک و یا شیشه ساخته می‌شود. جنس آن منعطف و قطر آن بسیار نازک است. معمولا بین 6 تا 12 تار نوری درون یک کابل قرار می‌گیرد.

به فیزیک اول دبیرستان باز می‌گردیم، فصل نور. در آنجا خواندید وقتی نور از محیطی با ضریب شکست بالا وارد محیطی با ضریب شکست پایین می‌شود، زاویه پرتو با خط عمود بر سطح افزایش می‌یابد. این افزایش می‌تواند سه حالت کلی داشته باشد. اول اینکه پرتو در نهایت به محیط دوم راه پیدا کند. دوم اینکه پرتو مماس بر دو سطح (زاویه حد) قرار بگیرد. سوم اینکه زاویه تابش پرتو از زاویه حد بیشتر شود که در این صورت پرتو دوباره به داخل محیط اولیه بازتابش می‌شود.

فیبر نوری از حالت سوم بهره می‌گیرد و بدین ترتیب امواج در داخل آن منتشر می‌شوند تا به گیرنده برسند.

نويسنده: فاطمه مجدآبادی

برای نصب کارت شبکه، توصیه می‌شود که از دستورالعمل‌های همراه کارت شبکه خود پیروی کنید. سعی کنید کارت شبکه‌ای را خریداری نمائید که این دستورالعمل‌ها را با خود داشته باشد. اگر قصد دارید از کارتی استفاده کنید که آن را از کامپیوتر دیگری بیرون کشیده‌اید و یا دوستتان آن را به شما داده است، ابتدا در دو روی آن کارت شبکه نام سازنده و شماره محصول را بررسی کنید.

حداقل یافتن نام سازنده - درصورت وجود - آسان است. در درجه دوم،‌ به سایت سازنده در وب مراجعه نموده و اطلاعات فنی دربارة‌ آن کارت شبکه جستجو کنید. سعی کنید شماره محصول، مدل و شماره سریال‌ها را تطبیق دهید. راهی دیگر نیز برای شناختن سازندة‌ کارت شبکه وجود دارد. بر روی کارت شبکه یک کد شش رقمی است که از حروف و عدد تشکیل یافته است (مثل OOAOC۹).]۴۳]

شماره مذکور به OUI (Organizationally Unique Identifier) معروف است. در صورت وجود OUI شما قادر هستید سازنده کارت و نیز درایور مناسب را بیابید. شماره OUI توسط IEEE (Institute for Electrical and Electronical Engineers) تخصیص داده می‌شود و از طریق پایگاه داده‌های آن می‌توان به جستجوی نام سازندگان پرداخت.

شما می‌بایست به منظور کارکرد صحیح کارت شبکه در کامپیوترتان، یک درایور[۴۴] برای آن داشته باشید. اگر کارت شبکه‌ای را از یک تولید کننده معروف در دست دارید، این شانس وجود دارد که ویندوز درایور آن را در فایلهای خود داشته باشد. اما در غیر اینصورت یا باید به دریافت درایور از اینترنت اقدام کنید و یا دیسکت و یا CD-ROM مربوط به کارت شبکه را در اختیار داشته باشید.

برخی کارت‌های شبکه در دیسکت یا CD-ROM خود،‌ یک نصب نرم‌افزاری را پیش‌بینی می‌کنند. سعی کنید این نصب را پیش از رفتن به مراحل بعدی کامل کنید. بهترین راه برای پاسخگویی به سؤالاتی که در حین مراحل نصب ممکن است برایتان پیش بیاید، مراجعه به وب سایت سازنده است.[۴۵]

▪ فرایند نصب کارت شبکه شامل مراحل زیر است:[۴۶]

- جایدهی فیزیکی کارت در کامپیوتر.

- پیکربندی (Configuring) کارت برای استفاده از منابع سخت‌افزاری مناسب.

- نصب نرم‌افزاری راه‌اندازی (device driver) کارت.

در مراحل نصب و راه‌اندازی شبکه ابتدا می‌بایست مسیر کابل‌کشی که بطور فیزیکی کامپیوترهای شما را به یکدیگر متصل می‌کند مشخص شود. یک روش آسان ولی مؤثر در طراحی مسیر جایگیری کابل‌ها، این است که با در دست داشتن یک دفترچه یادداشت و یک مداد، از یک مکان دلخواه برای کامپیوتر به سمت مکان دیگر حرکت کنید و بدین شکل یک طرح کلی را از کف خانه خود بدست آورید؛ همینطور که پیش می‌روید هرگونه مانعی را که می‌بایست فکری برایش کرد یادداشت کنید مثل دیوارها، لوله‌ها، لوازم خانه،‌درخت‌ها و غیره.

اگر قصد دارید کابل‌کشی را بر روی زمین و به موازات لبه‌های دیوار انجام دهید، خوب است کابل‌ها را با استفاده از یک سری نگهدارنده‌های پلاستیکی به دیوار محکم کنید. در هنگام نصب کابل در اطراف مجراهای گرمایی یا تهویه، سیستم‌های خلاء مرکزی و یا سیستم‌های برق، دقت لازم را به عمل آورید.

پس از طراحی مسیر کابل‌ها، به اندازه‌گیری مسیر واقعی آنها بر روی زمین بپردازید. فراموش نکنید که اگر قرار است یک کامپیوتر بر روی میز قرار گیرد لازم است که فاصله پشت کیس کامپیوتر را تا زمین اندازه‌ بگیرید. همچنین اندازه‌ گوشه‌ها و زوایای دیوارها را بیفزایید. پس از پایان این مرحله مجدداً‌ به اندازه‌گیری مسیر کابل‌ها بپردازید و اندازه‌های قبلی خود را بررسی و اصلاح نمائید. آنگاه همة‌ اندازه‌های بدست آمده را برای بدست آوردن کل طول کابل مورد نیاز، با هم جمع کنید. اندازه‌ای حدود ده فوت را به کل اندازه‌ کابل مورد نیاز بیفزایید، این طول اضافی بابت موانعی است که به آسانی قابل اندازه‌گیری نیستند مثل زوایا و گوشه‌ها و یا پله‌ها.[۴۷]

برای ادامه کار شما به کابل Cat۵ به همراه اتصال دهنده‌های RJ-۴۵ نیاز دارید.

به منظور جایدهی فیزیکی کارت شبکه در کامپیوتر، ابتدا کامپیوتر را خاموش کنید. سپس کیس کامپیوتر را باز نمائید و به دنبال یک شیار (slot) آزاد بگردید. در بازار هر دو نوع کارت شبکه ISA و PCI وجود دارند و شما قبل از انتخاب کارت باید بررسی کنید که کامپیوترتان چه نوع شیاری را دارا می‌باشد. کارت‌های ISA برای استفاده‌های معمولی شبکه کافی هستند اما امروزه این نوع باس‌ها با PCI جایگزین شده‌اند.

 در صورتیکه بخواهید کامپیوتر خود را به شبکه‌های پر سرعت (۱۰۰-Mbps) وصل کنید، باس PCI را ترجیح دهید. پس از خارج ساختن پوشش شیار، کارت را درون شیار جای دهید و آن را محکم کنید.

در مرحله دوم،‌ پیکربندی کارت شبکه به منظور استفاده آن از منابع سخت‌افزاری خاص صورت می‌گیرد. مثالهایی از این منابع سخت‌افزاری عبارتند از:[۴۸]

▪ Interrupt requests (IRQS): یعنی خطوط سخت‌افزاری که وسایل جانبی از آنها برای فرستادن سیگنال‌ها به پردازشگر و درخواست توجه آن، استفاده می‌کنند.

▪ Input/Output (I/O) port addresses: این مکان‌ها در حافظه برای استفاده وسایل خاص و به منظور تبادل اطلاعات با دیگر بخشهای کامپیوتر، تخصیص داده می‌شوند.

▪ Memory addresses: این مکانها از حافظه توسط وسایل خاص و به منظور نصب BIOS با هدف خاصی استفاده می‌شوند.

▪ Direct memory access (DMA) channels: یعنی مسیرهای سیستمی که وسایل از آنها برای تبادل اطلاعات با حافظه سیستم استفاده می‌کنند.

کارت‌های شبکه معمولاً از آدرسهای حافظه یا DMA استفاده نمی‌کنند، اما هر کارت شبکه به یک IRQ و نیز آدرس I/O پورت برای برقراری ارتباط با کامپیوتر نیاز دارد. وقتی شما کامپیوتر و کارت شبکه‌ای را داشته باشید که هر دو از استاندارد "Plug and Play" (یعنی توانایی یک سیستم کامپیوتری برای پیکربندی خودکار وسیله‌ای که به آن افزوده می‌شود) پشتیبانی کنند، فرایند پیکربندی (مرحله دوم) به طور خودکار انجام می‌گیرد.

کامپیوتر کارت شبکه را تشخیص داده،‌آن را شناسایی می‌کند، همچنین منابع آزاد را مکان‌یابی کرده و به پیکربندی کارت شبکه برای استفاده از آنها اقدام می‌کند. عدم وجود مکان "Plug and Play" به معنی آنست که شما باید کارت شبکه را برای استفاده از IRQ خاص و پورت I/O پیکربندی نمائید و سپس این تنظیمات را با تنظیمات درایور کارت شبکه تطبیق دهید.

 البته این حالت بیشتر در کارت‌ شبکه‌های قدیمی اتفاق می‌افتد. تقریباً از ویندوز ۹۵ به بعد، ابزارهایی به منظور تشخیص برخوردهای سخت‌افزاری در اختیار کاربران قرار گرفته است. "Device Manager" تنظیمات سخت‌افزاری همه اجزاء را در کامپیوتر فهرست می‌کند، و هنگامیکه در مورد کارت شبکه‌ای که به تازگی نصب شده، یک برخورد سخت‌افزاری پیش می‌آید، این ابزار شما را آگاه می‌سازد. شما می‌توانید از "Device Manager" برای تشخیص اینکه کارت شبکه با چه وسیله‌ای برخورد دارد و چه منبعی احتیاج به تنظیم دارد، استفاده نمائید.

مرحله سوم شامل نصب درایو‌های کارت شبکه است. نرم‌افزار راه‌اندازی (device driver) بخشی از کارت شبکه است که کامپیوتر را قادر می‌سازد با کارت شبکه ارتباط برقرار کرده و کارکردهای مورد نیاز را اجرا کند. در حقیقت تمامی کارت‌های شبکه برای پشتیبانی از سیستم‌های عامل مطرح،‌ با یک نرم‌افزار راه‌اندازی عرضه می‌شوند، اما در بسیاری از موارد، شما حتی به این نرم‌افزار احتیاج پیدا نخواهید کرد زیرا سیستم‌های عاملی مثل ویندوز، مجموعه‌ای از درایوها را برای مدلهای کارت شبکه پراستفاده و رایج شامل می‌گردند.

 با وجود امکان "Plug and Play"، علاوه بر تنظیم پیکربندی منابع سخت‌افزاری کارت شبکه، درایور مناسب نیز نصب می‌شود. شما می‌توانید جدیدترین درایورهای مربوط به کارت شبکه را از سایت سازندة آن بدست آورید. البته نصب درایور جدید تنها در صورت بروز مشکل ضرورت پیدا می‌کند.

منبع : 3 نقطه

برای نصب کارت شبکه، توصیه می‌شود که از دستورالعمل‌های همراه کارت شبکه خود پیروی کنید. سعی کنید کارت شبکه‌ای را خریداری نمائید که این دستورالعمل‌ها را با خود داشته باشد. اگر قصد دارید از کارتی استفاده کنید که آن را از کامپیوتر دیگری بیرون کشیده‌اید و یا دوستتان آن را به شما داده است، ابتدا در دو روی آن کارت شبکه نام سازنده و شماره محصول را بررسی کنید.

حداقل یافتن نام سازنده - درصورت وجود - آسان است. در درجه دوم،‌ به سایت سازنده در وب مراجعه نموده و اطلاعات فنی دربارة‌ آن کارت شبکه جستجو کنید. سعی کنید شماره محصول، مدل و شماره سریال‌ها را تطبیق دهید. راهی دیگر نیز برای شناختن سازندة‌ کارت شبکه وجود دارد. بر روی کارت شبکه یک کد شش رقمی است که از حروف و عدد تشکیل یافته است (مثل OOAOC۹).]۴۳]

شماره مذکور به OUI (Organizationally Unique Identifier) معروف است. در صورت وجود OUI شما قادر هستید سازنده کارت و نیز درایور مناسب را بیابید. شماره OUI توسط IEEE (Institute for Electrical and Electronical Engineers) تخصیص داده می‌شود و از طریق پایگاه داده‌های آن می‌توان به جستجوی نام سازندگان پرداخت.

شما می‌بایست به منظور کارکرد صحیح کارت شبکه در کامپیوترتان، یک درایور[۴۴] برای آن داشته باشید. اگر کارت شبکه‌ای را از یک تولید کننده معروف در دست دارید، این شانس وجود دارد که ویندوز درایور آن را در فایلهای خود داشته باشد. اما در غیر اینصورت یا باید به دریافت درایور از اینترنت اقدام کنید و یا دیسکت و یا CD-ROM مربوط به کارت شبکه را در اختیار داشته باشید.

برخی کارت‌های شبکه در دیسکت یا CD-ROM خود،‌ یک نصب نرم‌افزاری را پیش‌بینی می‌کنند. سعی کنید این نصب را پیش از رفتن به مراحل بعدی کامل کنید. بهترین راه برای پاسخگویی به سؤالاتی که در حین مراحل نصب ممکن است برایتان پیش بیاید، مراجعه به وب سایت سازنده است.[۴۵]

▪ فرایند نصب کارت شبکه شامل مراحل زیر است:[۴۶]

- جایدهی فیزیکی کارت در کامپیوتر.

- پیکربندی (Configuring) کارت برای استفاده از منابع سخت‌افزاری مناسب.

- نصب نرم‌افزاری راه‌اندازی (device driver) کارت.

در مراحل نصب و راه‌اندازی شبکه ابتدا می‌بایست مسیر کابل‌کشی که بطور فیزیکی کامپیوترهای شما را به یکدیگر متصل می‌کند مشخص شود. یک روش آسان ولی مؤثر در طراحی مسیر جایگیری کابل‌ها، این است که با در دست داشتن یک دفترچه یادداشت و یک مداد، از یک مکان دلخواه برای کامپیوتر به سمت مکان دیگر حرکت کنید و بدین شکل یک طرح کلی را از کف خانه خود بدست آورید؛ همینطور که پیش می‌روید هرگونه مانعی را که می‌بایست فکری برایش کرد یادداشت کنید مثل دیوارها، لوله‌ها، لوازم خانه،‌درخت‌ها و غیره.

اگر قصد دارید کابل‌کشی را بر روی زمین و به موازات لبه‌های دیوار انجام دهید، خوب است کابل‌ها را با استفاده از یک سری نگهدارنده‌های پلاستیکی به دیوار محکم کنید. در هنگام نصب کابل در اطراف مجراهای گرمایی یا تهویه، سیستم‌های خلاء مرکزی و یا سیستم‌های برق، دقت لازم را به عمل آورید.

پس از طراحی مسیر کابل‌ها، به اندازه‌گیری مسیر واقعی آنها بر روی زمین بپردازید. فراموش نکنید که اگر قرار است یک کامپیوتر بر روی میز قرار گیرد لازم است که فاصله پشت کیس کامپیوتر را تا زمین اندازه‌ بگیرید. همچنین اندازه‌ گوشه‌ها و زوایای دیوارها را بیفزایید. پس از پایان این مرحله مجدداً‌ به اندازه‌گیری مسیر کابل‌ها بپردازید و اندازه‌های قبلی خود را بررسی و اصلاح نمائید. آنگاه همة‌ اندازه‌های بدست آمده را برای بدست آوردن کل طول کابل مورد نیاز، با هم جمع کنید. اندازه‌ای حدود ده فوت را به کل اندازه‌ کابل مورد نیاز بیفزایید، این طول اضافی بابت موانعی است که به آسانی قابل اندازه‌گیری نیستند مثل زوایا و گوشه‌ها و یا پله‌ها.[۴۷]

برای ادامه کار شما به کابل Cat۵ به همراه اتصال دهنده‌های RJ-۴۵ نیاز دارید.

به منظور جایدهی فیزیکی کارت شبکه در کامپیوتر، ابتدا کامپیوتر را خاموش کنید. سپس کیس کامپیوتر را باز نمائید و به دنبال یک شیار (slot) آزاد بگردید. در بازار هر دو نوع کارت شبکه ISA و PCI وجود دارند و شما قبل از انتخاب کارت باید بررسی کنید که کامپیوترتان چه نوع شیاری را دارا می‌باشد. کارت‌های ISA برای استفاده‌های معمولی شبکه کافی هستند اما امروزه این نوع باس‌ها با PCI جایگزین شده‌اند.

 در صورتیکه بخواهید کامپیوتر خود را به شبکه‌های پر سرعت (۱۰۰-Mbps) وصل کنید، باس PCI را ترجیح دهید. پس از خارج ساختن پوشش شیار، کارت را درون شیار جای دهید و آن را محکم کنید.

در مرحله دوم،‌ پیکربندی کارت شبکه به منظور استفاده آن از منابع سخت‌افزاری خاص صورت می‌گیرد. مثالهایی از این منابع سخت‌افزاری عبارتند از:[۴۸]

▪ Interrupt requests (IRQS): یعنی خطوط سخت‌افزاری که وسایل جانبی از آنها برای فرستادن سیگنال‌ها به پردازشگر و درخواست توجه آن، استفاده می‌کنند.

▪ Input/Output (I/O) port addresses: این مکان‌ها در حافظه برای استفاده وسایل خاص و به منظور تبادل اطلاعات با دیگر بخشهای کامپیوتر، تخصیص داده می‌شوند.

▪ Memory addresses: این مکانها از حافظه توسط وسایل خاص و به منظور نصب BIOS با هدف خاصی استفاده می‌شوند.

▪ Direct memory access (DMA) channels: یعنی مسیرهای سیستمی که وسایل از آنها برای تبادل اطلاعات با حافظه سیستم استفاده می‌کنند.

کارت‌های شبکه معمولاً از آدرسهای حافظه یا DMA استفاده نمی‌کنند، اما هر کارت شبکه به یک IRQ و نیز آدرس I/O پورت برای برقراری ارتباط با کامپیوتر نیاز دارد. وقتی شما کامپیوتر و کارت شبکه‌ای را داشته باشید که هر دو از استاندارد "Plug and Play" (یعنی توانایی یک سیستم کامپیوتری برای پیکربندی خودکار وسیله‌ای که به آن افزوده می‌شود) پشتیبانی کنند، فرایند پیکربندی (مرحله دوم) به طور خودکار انجام می‌گیرد.

کامپیوتر کارت شبکه را تشخیص داده،‌آن را شناسایی می‌کند، همچنین منابع آزاد را مکان‌یابی کرده و به پیکربندی کارت شبکه برای استفاده از آنها اقدام می‌کند. عدم وجود مکان "Plug and Play" به معنی آنست که شما باید کارت شبکه را برای استفاده از IRQ خاص و پورت I/O پیکربندی نمائید و سپس این تنظیمات را با تنظیمات درایور کارت شبکه تطبیق دهید.

 البته این حالت بیشتر در کارت‌ شبکه‌های قدیمی اتفاق می‌افتد. تقریباً از ویندوز ۹۵ به بعد، ابزارهایی به منظور تشخیص برخوردهای سخت‌افزاری در اختیار کاربران قرار گرفته است. "Device Manager" تنظیمات سخت‌افزاری همه اجزاء را در کامپیوتر فهرست می‌کند، و هنگامیکه در مورد کارت شبکه‌ای که به تازگی نصب شده، یک برخورد سخت‌افزاری پیش می‌آید، این ابزار شما را آگاه می‌سازد. شما می‌توانید از "Device Manager" برای تشخیص اینکه کارت شبکه با چه وسیله‌ای برخورد دارد و چه منبعی احتیاج به تنظیم دارد، استفاده نمائید.

مرحله سوم شامل نصب درایو‌های کارت شبکه است. نرم‌افزار راه‌اندازی (device driver) بخشی از کارت شبکه است که کامپیوتر را قادر می‌سازد با کارت شبکه ارتباط برقرار کرده و کارکردهای مورد نیاز را اجرا کند. در حقیقت تمامی کارت‌های شبکه برای پشتیبانی از سیستم‌های عامل مطرح،‌ با یک نرم‌افزار راه‌اندازی عرضه می‌شوند، اما در بسیاری از موارد، شما حتی به این نرم‌افزار احتیاج پیدا نخواهید کرد زیرا سیستم‌های عاملی مثل ویندوز، مجموعه‌ای از درایوها را برای مدلهای کارت شبکه پراستفاده و رایج شامل می‌گردند.

 با وجود امکان "Plug and Play"، علاوه بر تنظیم پیکربندی منابع سخت‌افزاری کارت شبکه، درایور مناسب نیز نصب می‌شود. شما می‌توانید جدیدترین درایورهای مربوط به کارت شبکه را از سایت سازندة آن بدست آورید. البته نصب درایور جدید تنها در صورت بروز مشکل ضرورت پیدا می‌کند.

منبع : 3 نقطه

ساخت فیبر نوری توخالی با سرعت انتقال اطلاعات ۱۰ ترابایت در ثانیه

فیبرهای نوری معمولا از شیشه یا پلاستیک ساخته شده اند و قادر به انتقال اطلاعات با سرعت بسیار زیاد هستند. اما با این حال به خاطر جنس آنها سرعت انتقال اطلاعات بسیار کند‌تر از سرعت نور است.

حالا گروهی از محققان در دانشگاه ساوت‌همپتون بریتانیا کابل فیبر نوری جدیدی ساخته اند که تو خالی است و درون آن با هوا پر شده است.

نتیجه کار آنها رسیدن به سرعت انتقال اطلاعاتی حدود ۱۰۰۰ برابر کابل های فیبر نوری فعلی است. از آنجایی که سرعت حرکت نور در هوا تقریبا معادل ۹۹.۷ درصد سرعت آن در خلا است، بنابراین آنها توانسته اند اطلاعات را با سرعتی حدود ۱۰ ترابایت در ثانیه منتقل کنند.

البته کار آنها ایده جدیدی نیست و تیم های مختلفی روی انتقال اطلاعات با سرعت نور کار می کنند. اما ایده ساخت فیبر نوری توخالی آنها علاوه بر سرعت بالا، میزان از دست رفتن اطلاعات را هم به 3.5dB/km رسانده که بسیار بهتر از گذشته است و حالا می توان از این فناوری برای انتقال دیتا بین ابر رایانه ها و دیتاسنتر ها استفاده کرد.

فکر می کنید چند سال دیگر چنین کابل هایی در خانه داشته باشیم؟ زمانی که می توانید ۱۰ ترابایت اطلاعات را در یک ثانیه دانلود کنید.

منبع:نارنجی

1.co-axial cable

کابل کواکسل (کابل هم محور) انعطاف پذیر با دو هادی متشکل از یک سیم مسی,یک لایه عایق محافظ ,روکش تابیده شده فلزی ویک محافظ خارجی با مواد مقاوم در برابر آتش تشکیل شده است کابلهای هم محور به طور گسترده ای در شبکه قرار میگیرند این کابلها همچون سیمهای مورد استفاده در تلویزیون کابلی است

 TP cable (Twisted Pair

کابل زوج به هم تابیده کابلی متشکل از دو رشته سیم عایق دار جداگانه که به هم تابیده شده اند این کابل برای کاهش تداخل سیگنالهای حاصل از منابع رادیویی است یکی از این دو سیم سیگنال حساس را حمل میکند و دیگری سیم زمین است کابل کواکسل (کابل هم محور) انعطاف پذیر با دو هادی متشکل از یک سیم مسی,یک کابل زوج به هم تابیده به دو نوع دسته بندی میشوند

STP (Shielded Twisted Pair)

UTP (Unshielded Twisted Pair)

STP (Shielded Twisted Pair)

کابلی متشکل از یک یا چند جفت سیم بهم تابیده و روکشی از فویل و رشته مسی تاباندن باعث میشود که جفت سیمها تداخلی برای یکدیگر بوجود نیاورند و روکش هم از که جفت سیمها تداخلی برای یکدیگر بوجود نیاورند و روکش هم از تداخل خارجی از تداخل خارجی جلوگیری میکند.بنابراین میتوان از آن برای انتقال سریع جهت فواصل طولانی بکار برد

 UTP (Unshielded Twisted Pair)

کابلی متشکل از یک یا چند جفت سیم بهم تابیده که فاقد حفاظ است.این کابل ها انعطاف پذیرتر ازکابلهای زوج بهم تابیده حفاظ دار هستند همچنین ارزانتر هست و فضای کمتری را نیز اشغال میکنند اما پهنای باند آنها کمتر است

Fiber optical cable

کابل فیبر نوری نوعی کابل است که در شبکه ها مورد استفاده قرار میگبرد و سیگنالها را بصورت نوری منتقل میکند ,بر خلاف کابلهای هم محوروزوج بهم پیچیده که آنها رابه صورت الکتریکی انتقال می دهد.قلب هدایت کننده نوردر این کابلها شیشه یا فیبر پلاستیکی است که هسته نامیده می شود

ایت هسته توسط لایه منحرف کننده ای به نام Claddingپلاستیکی است که هسته نادیده میشود احاطه شده که نور را گیرانداخته و در امتداد فیبر مرکزی هدایت می کنند هسته و لایه پیرامون آن بالایه دیگری از جنس پلاستیک یا پلاستیک گونه به نام روکش احاطه شده است.این کابل ها می توانند سیگنال ها را با سرعت 2 گیگابیت در ثانیه انتقال دهندچون این کابل ها به جای الکتریسیته نور را انتقال می دهند در مقابل استراق سمع نیز مصون هستند

 انواع سیم کشی TP Cable

straight-through cable

cross-over cable

rolled cable

straight-through cable

برای اتصال دستگاههای غیرمشابه از این نوع کابل شبکه استفاده میشود. نظیر

switch-pc

hub-pc

router-switch

router-hub

رنگ بندی این نوع کابل

1.White.Orange 1.White.Orange

2.Orange 2.Orange

3.White.green 3.White.green

4.Blue 4.Blue

5.White.Blue 5.White.Blue

6.Green 6.Green

7.White.Brown 7.White.Brown

8.Brown 8.Brown

cross-over cable

برای اتصال دستگاههای مشابه نظیر

pc-pc

switch-switch

hub-hub

router-router

همچنین این دو استثنا

Router-pc

hub-Switch

1.White.Orange 1.white.Green

2.Orange 2.Green

3.White.green 3.White.Orange

4.Blue 4.Blue

5.White.Blue 5.White.Blue

6.Green 6.Orange

7.White.Brown 7.White.Brown

8.Brown 8.Brown

Roll-Over cable

برای اتصال بین کامپیوتر به روتر و یا سوئیچ از این نوع کابل شبکه استفاده میشود

Pc-router

pc-switch

رنگ بندی این نوع کابل

1.White.Orange 1.Brown

2.Orange 2.white.Brown

3.White.green 3.Green

4.Blue 4.White.Blue

5.White.Blue 5.Blue

6.Green 6.White.Green

7.White.Brown 7.Orange

8.Brown 8.White.Orange

بحث های تخصصی شبکه های کامپیوتری

آداپتور شبکه 802.11ac برای ارتقای سرعت ارتباط کامپیوترها

استاندارد بی سیم 802.11ac سرعت شبکه های وای‌فای را به سطح جدیدی میرساند. اما مشکل اینجا است که کارت شبکه اغلب کامپیوترهای ما هنوز از این استاندارد پیشتیبانی نمی کند.

اگر می خواهید بدون خرید یک کامیپوتر جدید از این استاندارد پر سرعت استفاده کنید، راه حل استفاده از اداپتور یو اس بی 802.11ac است که توسط شرکت Trendnet ارایه شده.

این آداپتور از USB 3.0 هم پشتیبانی می کند و بنابراین می توانید کمال استفاده را از شبکه بی سیم پرسرعت تان بکنید.

حداکثر سرعت انتقال اطلاعات با این آداپتور 867Mbps خواهد بود و البته با شبکه های قدیمی هم با سرعت 300Mbps کار خواهد کرد.

آداپتور AC1200 از حدود سه ماه دیگر با قیمت ۷۰ دلار وارد بازار خواهد شد.

منبع:نارنجی

تکنولوژی انتقال اطلاعات دوهزاربرابرسریعترازفیبر نوری

تلاش دانشمندان برای ابداع تکنولوژی انتقال اطلاعات ۲۰۰۰ برابر سریعتر از فیبر نوری

فکر می کنید اینترنت گوگل فیبر به اندازه کافی سریع است؟ شاید. اما گروهی از دانشمندان در Wales مشغول تهیه چیزی هستند که ۲۰۰۰ برابر سریعتر و بهتر است! به گزارش ISPreview، گروهی از دانشمندان دانشگاه Welsh Bangor سعی در ساخت «یک شیوه به صرفه تجاری برای استفاده از Optical Orthogonal Frequency Division Multiplexing یا OOFDM بر روی خطوط فیبر نوری دارند، که بتوانند پهنای باند فعلی رد و بدل شده را ۲۰۰۰ برابر افزایش دهند»

بخش جذاب ماجرا هم اینجا است که آنها به دنبال استفاده از تحقیقات شان جهت افزایش سرعت اینترنت خانگی و تجاری هستند. و استفاده از ان به عنوان زیرساخت در جاهایی مانند کابل های زیر دریایی را در درجه دوم اهمیت قرار داده اند. Jianming Tang استاد دانشگاه بنگار می گوید که این تکنولوژی جدید، علاوه بر اینکه به شکل دیوانه واری سریع خواهد بود، «بدون توجه به محل زندگی مشترکان و با همان قیمت اینترنت ۲۰ مگابیت برثانیه فعلی، تضمین کافی برای کیفیت هم خواهد داشت.»

به نظر شما قدم بعدی در این زمینه چه خواهد بود؟ سرعت اینترنت دنیا طی سال های آینده تا چه میزان افزایش خواهد یافت؟

انواع کابل شبکه

امروزه از کابل های مختلفی در شبکه ها استفاده می گردد .نوع و سيستم کابل کشی استفاده شده در يک شبکه بسيار حائز اهميت است . در صورتی که قصد داشتن شبکه ای را داريم که دارای حداقل مشکلات باشد و بتواند با استفاده مفيد از پهنای باند به درستی خدمات خود را در اختيار کاربران قرار دهد ، می بايست از يک سيستم کابلينگ مناسب ، استفاده گردد

در زمان طراحی يک شبکه می بايست با رعايت مجموعه قوانين موجود در خصوص سيستم کابلينگ، شبکه ای با حداقل مشکلات را طراحی نمود .با اين که استفاده از شبکه های بدون کابل نيز در ابعاد وسيعی گسترش يافته است ، ولی هنوز بيش از 95 درصد سازمان ها و موسسات از سيستم های شبکه ای مبتنی بر کابل، استفاده می نمايند .

کابل UTP يکی از متداولترين کابل های استفاده شده در شبکه های مخابراتی و کامپيوتری است . از کابل های فوق ، علاوه بر شبکه های کامپيوتری در سيستم های تلفن نيز استفاده می گردد ( CAT1 ). شش نوع کابل UTP متفاوت وجود داشته که می توان با توجه به نوع شبکه و اهداف مورد نظر از آنان استفاده نمود . کابل CAT5 ، متداولترين نوع کابل UTP محسوب می گردد .

تقسيم بندی هر يک از گروه های فوق بر اساس نوع کابل مسی و Jack انجام شده است .

از کابل های CAT1 ، به دليل عدم حمايت ترافيک مناسب، در شبکه های کامپيوتری استفاده نمی گردد .

از کابل های گروه CAT2, CAT3, CAT4, CAT5 و CAT6 در شبکه ها استفاده می گردد .کابل های فوق ، قادر به حمايت از ترافيک تلفن و شبکه های کامپيوتری می باشند .

از کابل های CAT2 در شبکه های Token Ring استفاده شده و سرعتی بالغ بر 4 مگابيت در ثانيه را ارائه می نمايند .

برای شبکه هائی با سرعت بالا ( يکصد مگا بيت در ثانيه ) از کابل های CAT5 و برای سرعت ده مگابيت در ثانيه از کابل های CAT3 استفاده می گردد.

در کابل های CAT3 ,CAT4 و CAT5 از چهار زوج کابل مسی استفاده شده است . CAT5 نسبت به CAT3 دارای تعداد بيشتری پيچش در هر اينچ می باشد . بنابراين اين نوع از کابل ها سرعت و مسافت بيشتر ی را حمايت می نمايند .

از کابل های CAT3 و CAT4 در شبکه هایToken Ring استفاده می گردد .

حداکثر مسافت در کابل های CAT3 ، يکصد متر است .

حداکثر مسافت در کابل های CAT4 ، دويست متر است .

برای شبکه هائی با سرعت بالا ( يکصد مگا بيت در ثانيه ) از کابل های CAT5 و برای سرعت ده مگابيت در ثانيه از کابل های CAT3 استفاده می گردد.

در کابل های CAT3 ,CAT4 و CAT5 از چهار زوج کابل مسی استفاده شده است . CAT5 نسبت به CAT3 دارای تعداد بيشتری پيچش در هر اينچ می باشد . بنابراين اين نوع از کابل ها سرعت و مسافت بيشتر ی را حمايت می نمايند .

از کابل های CAT3 و CAT4 در شبکه هایToken Ring استفاده می گردد .

حداکثر مسافت در کابل های CAT3 ، يکصد متر است .

حداکثر مسافت در کابل های CAT4 ، دويست متر است .

کابل CAT6 با هدف استفاده در شبکه های اترنت گيگابيت طراحی شده است . در اين رابطه استانداردهائی نيز وجود دارد که امکان انتقال اطلاعات گيگابيت بر روی کابل های CAT5 را فراهم می نمايد( CAT5e ) .کابل های CAT6 مشابه کابل های CAT5 بوده ولی بين 4 زوج کابل آنان از يک جداکننده فيزيکی به منظور کاهش پارازيت های الکترومغناطيسی استفاده شده و سرعتی بالغ بر يکهزار مگابيت در ثانيه را ارائه می نمايند.

به طور کلي دو نوع کابل در شبکه هاي کامپيوتري استفاده ميشود.

نوع اول کابلي است که براي ارتباط سوئيچ به روتر ، سوئيچ به کامپيوتر ، هاب به کامپيوتر به کار ميرود که به اين نوع کابل مستقيم يا Straight گويند.

نوع دوم کابلي است که براي ارتباط دو پايانه مانند سوئيچ به سوئيچ ، سوئيچ به هاب ، هاب به هاب ، روتر به روتر ، کامپيوتر به کامپيوتر و روتر به کامپيوتر به کار ميرود که به اين نوع کابل Cross گويند.

در سوکت زدن سر کابل ها بايد ترتيب خاصي را در نظر گرفت که دو ترتيب رنگ استانداردهاي T-568A و T-568B شناخته مي شوند . ( از عکس بالا کمک بگیرید ).

رنگ بندي کابلهاي شبکه

در کابل های UTP از کانکتورهای استاندارد و چهار زوج سيم بهم تابيده استفاده می گردد :

زوج اول : آبی و سفيد/ آبی

زوج دوم : نارنجی و سفيد /نارنجی

زوج سوم : سبز و سفيد/ سبز

زوج چهارم : قهوه ای و سفيد / قهوه ای

در سوکت زدن سر کابل ها بايد ترتيب خاصي را در نظر گرفت که دو ترتيب رنگ استاندارد بنامهاي ClassA و ClassB شناخته ميشوند.

بعد از اختراع لیزر در سال 1960 میلادی ایده بکارگیری فیبر نوری برای انتقال اطلاعات شکل گرفت. خبر ساخت اولین فیبر نوری در سال 1966 همزمان در انگلیس و فرانسه با تضعیفی برابر اعلام شد که عملاً در انتقال اطلاعات مخابراتی قابل استفاده نبود. تا اینکه در سال 1976 با کوشش فراوان محققین تلفات فیبر نوری تولیدی شدیداً کاهش داده شد و به مقداری رسید که قابل ملاحظه با سیم های کواکسیال مورد استفاده در شبکة مخابرات بود.

فیبر نوری رشته ای از تارهای بسیار نازک شیشه ای یا پلاستیکی بوده که قطر هر یک از تارهای نظیر قطر یک تار موی انسان است. تارهای فوق در کلافهائی سازماندهی و کابلهای نوری را بوجود می آورند. از فیبر نوری بمنظور ارسال سیگنالهای نوری در مسافتهای طولانی استفاده میشود. امروزه از فیبر نوری در موارد متفاوتی نظیر شبکه های تلفن شهری و بین شهری، شبکه های کامپیوتری و اینترنت استفاده بعمل می آید.

نحو دقیق انتقال اطلاعات از طریق سیستم فیبر نوری مستلزم استفاده ترکیبی از فرستنده ها، منبع نور حالتهای مختلف نور، شیشه بازتابی، تکرارکننده و سایر قطعات است. برای اینکه دریابید نور چگونه می تواند در مسیرهای طولانی یک فیبر نوری بدون تضعیف به سرعت منتقل شود لازم است با ساختمان فیبر نوری آشنا بشوید.

یک فیبر نوری از سه بخش متفاوت تشکیل شده است:

1/ هسته (Core) :

هستة نازک شیشه ای در مرکز فیبر نوری که سیگنالهای نوری در آن حرکت می نماید. هسته شامل یک تار کاملاً بازتابنده از شیشه خالص (معمولاً Silica) است. هسته در بعضی از کابلها از پلاستیک کاملاً بازتابنده ساخته میشود که هزینة ساخت را پائین می آورد. با این حال یک هستة پلاستیکی معمولاً کیفیت شیشه را ندارد و بیشتر برای حمل داده ها در فواصل کوتاه به کار می رود.

2/ روکش (Cladding):

 بخش خارجی فیبر بود که دور تا دور هسته را حاطه کرده و باعث برگشت نور منعکس شده به هسته می گردد. روکش (پوسته) از شیشه یا پلاستیک ساخته میشود. عمل بازتاب نور به مرکز هسته را «بازتاب داخلی کلی» یا Total internal reflection می نامند. قطر هسته و پوسته با هم حدود 125 میکرون است که در حدود اندازة یک تار موی انسان است.

3/ بافر رویه (Buffer Coating):

 یک پوشش محافظ پلاستیکی سخت لایة بیرونی را تشکیل می دهد که باعث حفاظت فیبر در مقابل رطوبت و سایر موارد آسیب پذیر است.

صدها و هزاران نمونه از رشته های نوری فوق در دسته های سازماندهی شده و کابلهای نوری را بوجود می آورند. هر یک از کلافهای فیبر نوری توسط یک روکش با نام Jacket محافظت می گردند قطر یک کابل نمونه کمتر از 1 اینچ است.

فیبرهای نوری به دو گروه عمده تقسیم می شوند:

الف:فیبرهای تک حالته (Single Mode) :

 فیبر تکه حالته یک سیگنال نوری را در هر زمان انتشار میدهد. نظیر تلفن، از لحاظ فیزیکی هستة یک فیبر تک حالتی معمولاً 8 تا 10 میکرون است. فیبر تک حالتی قادر به ارسال نور لیزری مادون قرمز است. فقط یک حالت از نور را در هر زمان حمل می کند و در برابر انحراف مقاومتر است چون نور فقط از یک مسیر حرکت میکند. فیبرهای تک حالتی معمولاً در شبکه های وسیع به کار می روند. بک بونهای اصلی اینترنت که در آنها اطلاعات باید برای فواصل دور با سرعت بالا انتقال یابند از فیبرهای تک حالتی بهره می گیرند. برای تاباندن نور در فیبرهای تک حالتی از لیزر استفاده می شود. استفاده از لیزر برای تمرکز کردن پالسهای نوری در فیبر نوری معمولاً گرانتر از استفاده از LED تمام می شود، اما لیزر می تواند نور را با توان ماندگاری بیشتری بفرستد.

ب: فیبرهای چند حالته (Multi-Mode):

 فیبر چند حالتی می تواند صدها حالت نور را به طور همزمان انتقال بدهد. از لحاظ فیزیکی هستة یک فیبر چند حالتی معمولاً 50 تا 5/62 میکرونی است. نظیر شبکه های کامپیوتری. در فیبر نوری چند حالتی حالتهای نور می توانند در صدها مسیر مختلف انتقال یابند که باعث می شود پالسهای نور همدیگر را به سادگی انحراف بدهند. فیبرهای چند حالتی قادر به ارسال نور مادون قرمز از طریق LED میباشند و در وضعیتهایی به کار می روند که لازم نیست داده ها برای مسیرهای طولانی جابه جا شوند.

ارسال نور در فیبر نوری :

فرض کنید قصد داشته باشیم با استفاده از یک چراغ قوه یک راهروی بزرگ و مستقیم را روشن نمائیم همزمان با روشن نمودن چراغ قوه نور مربوطه در طول مسیر مستقیم راهرو تابانده میشود و آن را روشن خواهد کرد. با توجه به عدم خم و یا پیچ در راهرو در رابطه با تابش نور چراغ قوه مشکی وجود نداشته و چراغ قوه میتواند محدودة مورد نظر را روشن کند.

در صورتیکه راهرو دارای خم و یا پیچ باشد می توان از یک آینه در محل پیچ راهرو استفاده کرد تا باعث انعکاس نور از زاویه مربوطه گردد.

در صورتیکه راهروی فوق دارای پیچ و خمهای زیادی باشد در تمام طول مسیر، دیوار راهروی موردنظر، بایستی از آینه استفاده کرد. بدین ترتیب نور تابانده شده توسط چراغ قوه (با یک زاویة خاص) از نقطه ای به نقطه دیگر حرکت کرده و طول مسیر راهرو را طی خواهد کرد. عملیات فوق مشابه آن چیزی است که در فیبر نوری انجام می گیرد.

نور در کابل نوری از طریق هسته (نظیر راهروی مثال ارائه شده) و توسط جهشهای پیوسته با توجه به سطح آبکاری شده مشابه دیوارهای شیشه ای مثال ارائه شده، حرکت میکند. با توجه به اینکه سطح آبکاری شده قادر به جذب نور موجود در هسته نمیباشد، نور قادر به حرکت در مسافتهای طولانی میباشد. برخی از سیگنالهای نوری به دلیل عدم خلوص شیشة موجود، ممکن است دچار نوعی تضعیف در طول هسته گردند. میزان تضعیف فیبر نوری به درجه خلوص شیشه و طول موج نور انتقالی دارد.

بمنظور آگاهی از نحو استفاده فیبر نوری در سیستم های مخابراتی مثالی را دنبال می کنیم که مربوط به یک فیلم سینمایی و یا مستند در رابطه با جنگ جهانی دوم است. در فیلم فوق دو ناوگان دریایی که بر روی سطح دریا در حرکت می باشند، نیاز به برقراری ارتباط با یکدیگر دارند. یکی از ناوها قصد ارسال پیام برای ناو دیگر دارد. کاپیتان ناو فوق پیامی برای یک ملوان که بر روی عرشه کشتی مستقر است، ارسال می دارد، ملوان فوق پیام دریافتی را به مجموعه ای از کدهای مورس (نقطه و فاصله) ترجمه می کند. در ادامه ملوان موردنظر با استفاده از یک نور افکن اقدام به ارسال پیام برای ناو دیگر می نماید. یک ملوان بر روی عرشه کشتی دوم، کدهای مورس ارسالی را مشاهده می نماید. در ادامه ملوان فوق کدها را به یک زبان خاص (مثلاً انگلیسی) تبدیل و آنها را برای کاپیتان ناو ارسال می دارد. فرض کنید فاصله دو ناو فوق از یکدیگر بسیار زیاد (هزاران مایل) بوده و به منظور برقراری ارتباط بین آنها از یک سیستم مخابراتی مبنی بر فیبر نوری استفاده گردد.

سیستم رله فیبر نوری از عناصر زیر تشکیل شده است:

1/ فرستنده

2/ بازیاب نوری

3/ گیرنده

1/فرستنده: مسئول تولید و رمزنگاری سیگنالهای نوری است که مشابه نقش ملوان بر روی عرشه کشتی ناو فرستنده پیام است. فرستنده سیگنالهای نوری را دریافت و دستگاه نوری را به منظور روشن و خاموش شدن در یک دنباله مناسب (حرکت منسجم) هدایت می نماید. فرستنده از لحاظ فیزیکی در مجاورت فیبر نوری قرار داشته و ممکن است دارای یک لنز به منظور تمرکز نور در فیبر نوری باشد. لیزرها دارای توان به مراتب بیشتری نسبت به LEDها هستند و قیمت آنها به مراتب بیشتر است.

بازیاب برخی از سیگنالها در مواردی که مسافت ارسال اطلاعات طولانی بوده (بیش از یک کیلومتر) و یا از مواد خالص برای تهیة فیبر نوری استفاده نشده باشد، تضعیف و از بین خواهند رفت. در چنین مواردی و به منظور تقویت سیگنالهای تضعیف شده از یک یا چندین تقویت کننده نوری استفاده می گردد.

وظیفه گیرنده مشابه نقش ملوان بر روی عرشة کشتی ناو دریافت کننده پیام است. دستگاه فوق سیگنالهای دیجتالی نوری را اخذ و پس از رمز گشایش سیگنالهای الکتریکی را برای سایر استفاده کنندگان (کامپیوتر، تلفن و...) ارسال می کند. گیرنده به منظور تشخیص نور از یک «فوتوسل» و یا «فوتودیود» استفاده میکند.

مقایسه با کابل سیمی:

امروزه تقریباً بسیاری از ارتباطات راه دور از طریق سیستمهای فیبر نوری انجام می گیرند بعضی از منابع تخمین می زنند که حدود 60 تا 80 درصد از ارتباطات راه دور دنیا از طریق میلیونها کیلومتر کابل فیبر نوری انجام می گیرد که در سراسر جهان کشیده شده است این در حالی است که آمریکا تا دهة 1980 اهمیتی به فیبر نوری نمی داد و نصب آن در آمریکا گسترده نبود.

روند فعلی مشخص میکند که نصب و استفاده از فیبر نوری به این زودیها آهسته نخواهد شد. طبق یک بررسی در سال 1990 سرمایه گذاری بر روی فیبر نوری 1/4 میلیارد دلار و در سال 1999 حدود 6/14 میلیارد دلار بوده است. شرکتهای تلویزیون کابلی استفاده از فیبر نوری را آغاز کرده اند.

هنوز استفاده از فیبر نوری برای خانه ها متداول نشده است اما سرانجام خانه ها نیز مستقیماً به فیبر نوری وصل خواهند شد. این امر ممکن است پانزده یا بیست سال دیگر تحقق بپذیرد. نخستین خط تلفن فیبر نوری در دهة 1970 در شیکاگو نصب شد. استفاده از فیبر نوری برای حمل داده ها در سال 1970 ممکن شد. در این سال دانشمندان شرکت Corning Glass یک فیبر از سیلیکای گداخته ساختند که می توانست دست کم 1 درصد نور را پس از طی یک کیلومتر در فیبر دست نخورده حفظ کند.

تا آن هنگام کابل کواکسیال (Coaxial) وسیله اصلی برای ارتباطات داده ای در سراسر جهان بود. با وجود قابلیت اطمینان خوب سیمها آنها چند عیب نسبت به فیبر نوری دارند:

اولی مقایسة هزینة بین سیم و فیبر نوری است. با آنکه حرکت به سوی استفاده از فیبر نوری به مخارج اولیه فراوانی نیاز دارد در مجموع برای راه های دور هزینة قابل قبولی بوجود می آورد به عنوان مثال اولین کابل سیمی داخل اقیانوس آتلانتیک برای هر مدار یک میلیون دلار هزینه داشت (که در سال 1956 نصب شد) در حالی که اولین کابل فیبر نوری داخل اقیانوس نصب شده در سال 1988 برای هر مدار 10 هزار دلار هزینه داشت.

فیبرهای نوری نازک ترند، قطر فیبرهای نوری به مراتب کمتر از سیمهای مسی است.

مطلب سوم ظرفیت بالای فیبرهای نوری است. پهنای باند فیبر نوری بمنظور ارسال اطلاعات بمراتب بیشتر است از سیم مسی، کابلهای فیبر نوری مورد استفادة امروز می توانند 5/2 مگا بیت در ثانیه تا 10 گیگا بیت در ثانیه از داده ها را حمل کنند که معادل حمل 100 هزار مکالمة عمومی به طور همزمان است. پهنای باند بالاتر کابل فیبر نوری نقش مهمی در حمل صدا، تصویر و داده های شبکه ها می تواند داشته باشد. طبق بررسی «آکادمی ملی مهندسی» یک فیبر نوری با استفاده از تقویت کننده های نوری می تواند محتویات یک دایره المعارف کامل را در یک هزارم ثانیه انتقال بدهد، دهها میلیون مکالمة تلفنی را حمل کند یا برنامه های دهها هزار کانال تلویزیونی را منتقل کند.

داده های الکترونیکی ای که از طریق سیم عبور می کند نسبتاً سریع تر تضعیف می شوند. تضعیف سیگنالهای الکترونیکی به استفاده از یک تکرارکننده برای حدود هر یک از مایل نیاز دارد تا سیگنال از نو تولید شود. در مقایسه سیگنالهایی که بر روی سیستم فیبر نوری عبور می کنند در حدود هر 60 تا 100 مایل به تقویت از طریق یک تکرارکننده نیاز دارند.

افزون بر این فیبر نوری اساساً در برابر تداخل های الکترومغناطیسی یا امواج رادیویی مقاوم بوده در حالی که این امواج می توانند یک سیگنال الکترونیکی را منحرف و تضعیف کنند.

فیبر نوری مناسب بمنظور انتقال اطلاعات دیجیتالی است. در ضمن با توجه به عدم وجود الکتریسیته امکان بروز آتش سوزی در کابل فیبر نوری وجود نخواهد داشت.

WDM

سیستمهای فیبر نوری رده بالایی که امروزه نصب می شود از WDMها نیز بهره میگیرند. (مالتی پلکسر تقسم طول موج Wavelength division multiplexer). مزیت استفاده از چنین سیستمی، توان یک WDM برای ارسال تعداد زیادی کانال نور در فرمتهای مختلف از طریق یک فیبر است. هر کانال می تواند 5/2 گیگابیت از داده ها یا بیشتر را انتقال دهد. در سر گیرنده فیبر نوری یک مالتی پلکسر دیگر برای مجزا کردن گروه کانالهای نوری به کار می رود. کل این عملیات از آن روی متحقق می شود که امواج نوری با طول موجهای مختلف با یکدیگر تداخل پیدا نمیکنند.

نكات قابل توجه در رابطه با فيبر نوري

از فيبرهاي نوري در هنگامي استفاده كنيد كه:

نياز به انتقال اطلاعات با سرعتهاي بسيار بالا، در فواصل دور و با رسانه اي مطمئن داريد. در موارد زير از فيبر نوري استفاده نكنيد:

در آينده گسترش زيادي براي شبكه خود پيش بيني نمي كنيد.

افراد متخصص نصب صحيح و اتصال دستگاهي به آن را نداريد.

فراموش نكنيد كه قيمت كابل كشي فيبر نوري تقريبا اندازه كابل كشي مسي بسيار پيشرفته تمام مي شود و بنابر اين مقرون به صرفه است كه از فيبر نوري استفاده شود.

امروزه از کابل های مختلفی در شبکه ها استفاده می گردد .نوع و  سيستم کابل کشی استفاده شده در يک شبکه بسيار حائز اهميت است . در صورتی که قصد داشتن شبکه ای را داريم که دارای حداقل مشکلات باشد و بتواند با استفاده مفيد از پهنای باند به درستی خدمات خود را در اختيار کاربران قرار دهد ، می بايست از يک سيستم کابلينگ مناسب ، استفاده گردد . در زمان طراحی يک شبکه می بايست با رعايت مجموعه قوانين موجود در خصوص سيستم کابلينگ، شبکه ای با حداقل مشکلات را طراحی نمود .با اين که استفاده از شبکه های بدون کابل نيز در ابعاد وسيعی گسترش يافته است ، ولی هنوز بيش از 95 درصد سازمان ها و موسسات از سيستم های شبکه ای مبتنی بر کابل، استفاده می نمايند .

ايده های اوليه  

ايده مبادله اطلاعات به صورت ديجيتال ، تفکری جديد در عصر حاضر محسوب می گردد. درسال 1844 فردی با نام "ساموئل مورس"   ، يک پيام را  از Washington D.C به Baltimore و با استفاده از اختراع جديد خود (تلگراف)، ارسال نمود . با اين که از آن موقع زمانی زيادی گذشته است و ما امروزه شاهد شبکه های کامپيوتری بزرگ و در عين حال پيچيده ای می باشيم ولی می توان ادعا نمود که اصول کار ، همان اصول و مفاهيم گذشته است .
کدهای مورس ، نوع خاصی از سيستم باينری می باشند  که از نقطه و خط فاصله با ترکيبات متفاوت به منظور ارائه حروف و اعداد ، استفاده می نمايد . شبکه های مدرن داده از يک و صفر ، استفاده می نمايند . بزگترين تفاوت موجود بين سيستم های مدرن مبادله اطلاعات و سيستم پيشنهادی "مورس " ، سرعت مبادله اطلاعات در آنان است.تلگراف های اواسط قرن 19 ، قادر به ارسال چهار تا پنج نقطه و يا خط فاصله در هر ثانيه بودند ، در حالی که هم اينک کامپيوترها  با سرعتی معادل يک گيگابيت در ثانيه  با يکديگر ارتباط برقرار می نمايند (ارسال  1،000،000،000 صفر و يا يک در هر ثانيه).
تلگراف و تله تايپ رايتر ، پيشگام  مبادله داده می باشند . در طی سی و پنج سال اخير همه چيز با سرعت بالا و غيرقابل تصوری تغيير نموده است. ضرورت ارتباط کامپيوترها با يکديگر و  با سرعت بالا ، مهمترين علل پياده سازی تجهيزات شبکه ای سريع ، کابل هائی با مشخصات بالا و سخت افزارهای ارتباطی پيشرفته است . 

پياده سازی تکنولوژی های جديد شبکه

اترنت در سال 1970 توسط شرکت زيراکس و در مرکز تحقيقات Palo Alto در کاليفرنيا پياده سازی گرديد . در سال 1979 شرکت های DEC و اينتل با پيوستن به زيراکس ،  سيستم اترنت را برای استفاده عموم ، استاندارد نمودند . اولين مشخصه استاندارد در سال 1980 توسط سه شرکت فوق و با نام Ethernet Blue Book ارائه گرديد . ( استاندارد DIX ) .
اترنت يک سيستم ده مگابيت در ثانيه است ( ده ميليون صفر و يا يک در ثانيه)  که از يک کابل کواکسيال بزرگ  به عنوان ستون فقرات و  کابل های کواکسيال کوتاه  در فواصل 5 / 2 متر به منظور ايستگاههای کاری استفاده می نمايد . کابل کواکسيالی که به عنوان ستون فقرات استفاده می گردد ، Thick Ethernet و يا 10Basee5 ناميده می شود که در آن  10 به سرعت انتقال اطلاعات در شبکه اشاره داشته ( 10 مگابيت در ثانيه ) و واژه Base نشاندهنده سيستم Base band است . در سيستم فوق ، از تمامی پهنای باند به منظور انتقال اطلاعات استفاده می گردد . در Broad band   به منظور استفاده همزمان ، پهنای باند به کانال های متعددی تقسيم می گردد . عدد 5 نيز شکل خلاصه شده ای برای نشان دادن حداکثر طول کابلی است که می توان استفاده نمود ( در اين مورد خاص 500 متر ) .
موسسه IEEE در سال 1983 نسخه رسمی استاندارد اترنت را با نام IEEE 802.3  و در سال 1985 ، نسخه شماره دو را با نام IEEE 802.3a ارائه نمود . اين نسخه با نام Thin Ethernet  و يا 10Base2  معروف گرديد. ( حداکثر طول کابل 185 متر می باشد و عدد 2 نشاندهنده اين موضوع است که طول کابل می تواند تا مرز 200 متر نيز برسد )
از سال 1983 تاکنون ، استانداردهای متفاوتی ارائه شده است که يکی از اهداف مهم آنان ، تامين پهنای باند مناسب به منظور انتقال اطلاعات است . ما امروزه شاهد رسيدن به مرز گيگابيت در شبکه های کامپيوتری می باشيم .

کابل های (UTP (Unshielded Twisted Pair

کابل UTP يکی از متداولترين کابل های استفاده شده در شبکه های مخابراتی و کامپيوتری است . از کابل های فوق ، علاوه بر شبکه های کامپيوتری در سيستم های تلفن نيز استفاده می گردد ( CAT1 ). شش نوع کابل UTP  متفاوت وجود داشته که می توان با توجه به نوع شبکه و اهداف مورد نظر از آنان استفاده نمود . کابل CAT5 ، متداولترين نوع کابل UTP محسوب می گردد .

مشخصه های کابل UTP

با توجه به مشخصه های کابل های UTP ، امکان استفاده ، نصب و  توسعه سريع و آسان آنان ، فراهم می آورد . جدول زير انواع کابل های UTP را نشان می دهد :

توضيحات :

تقسيم بندی هر يک از گروه های فوق بر اساس نوع کابل مسی و  Jack انجام شده است .

از کابل های  CAT1 ، به دليل عدم حمايت ترافيک مناسب،  در شبکه های کامپيوتری استفاده نمی گردد .

از کابل های گروه   CAT2, CAT3, CAT4, CAT5  و CAT6 در شبکه ها استفاده می گردد .کابل های فوق ،  قادر به حمايت از ترافيک تلفن و شبکه های کامپيوتری می باشند .

 از کابل های CAT2 در شبکه های Token Ring استفاده شده و سرعتی بالغ بر 4 مگابيت در ثانيه را ارائه می نمايند .

برای شبکه هائی با سرعت بالا ( يکصد مگا بيت در ثانيه )  از کابل های CAT5 و برای سرعت ده مگابيت در ثانيه از کابل های CAT3 استفاده می گردد.

 در کابل های CAT3 ,CAT4 و CAT5 از چهار زوج کابل مسی استفاده شده است . CAT5  نسبت به CAT3  دارای تعداد بيشتری پيچش در هر اينچ می باشد . بنابراين اين نوع از کابل ها سرعت و مسافت بيشتر ی را حمايت می نمايند .

از کابل های CAT3 و CAT4 در شبکه هایToken Ring استفاده می گردد .

حداکثر مسافت در  کابل های  CAT3 ، يکصد متر است .

حداکثر مسافت در کابل های  CAT4 ، دويست متر است .

کابل CAT6 با هدف استفاده در شبکه های اترنت گيگابيت طراحی شده است . در اين رابطه استانداردهائی نيز وجود دارد که امکان انتقال اطلاعات گيگابيت بر روی کابل های CAT5 را فراهم می نمايد( CAT5e ) .کابل های CAT6 مشابه کابل های CAT5 بوده ولی بين 4 زوج کابل آنان از يک جداکننده فيزيکی به منظور کاهش پارازيت های الکترومغناطيسی استفاده شده و سرعتی بالغ بر يکهزار مگابيت در ثانيه را ارائه می نمايند

منبع: انجمن شیخ بهایی