نصرت به تنهايى با چهار قبضه آر.پى.جى با كمك چهار خدمه شليك مى كرد خيلى كم خطا داشت، طرف حساب عراقى ها شده بود، در پناه شليك هاى نصرت، باقى افراد گردان مى رفتند جلو، گوش هايش تقريباً ديگر نمى شنيدند، موقع حرف زدن تا به دهن ما نگاه نمى كرد متوجه حرفمان نمى شد.
در اين ميان يك بنده خدايى كه تازه از راه رسيده بود گفت: به اين بابا بگيد قبل از هر شليك اقلاً يه بسم الله بگويد! خبر نداشت كه هر بار با چه تفصيلاتى «و مارميت اذرميت» را مى خواند.
*
گفتم: «على جان تو سقاى مايى، حتماً مى بريمت» گفت: «دوساله كه همين را مى گويى اما شب عمليات يادت مى آيد كه پسر بزرگ خانواده هستم و از اين جور حرفها، من ديگه گول نمى خورم، اين بار ديگه جا نمى مونم» همين جور يك ريز مى گفت. بهش اطمينان دادم كه اين بار مى برمت.
خواست سوار كاميون شود، پرسيدم: «با اين كفش ها !» اين كه به درد شب عمليات نمى خورد. دويد و از تداركات يك جفت كفش گرفت بعد از كمى استراحت دوباره حركت كنيم، نشست پاى ماشين وچشم از آن بر نداشت تا ظهر سقا بود، آب مى رساند، يك ساعت از ظهر گذشته بود كه مورد اصابت تركش قرار گرفت.
**
دانشجو بود، كم حرف مى زد، شايد بهتر بگم اصلاً حرف نمى زد، دوسال به دست كومله ها اسير بود، به هيچ كس نمى گفت، دو ساعت قبل از اذان صبح غيبش مى زد تا سه ربع بعد از اذان، لبخند كه مى زد ته دلم يك جورى مى شد.رسيديم به تنگه، شروع كرد فرياد زدن، با خودم گفتم، چطور شده داره داد مى زنه، باورم نمى شد، معمولاً صدايش شنيده نمى شد اما حالا داشت داد مى زد، رجز مى خواند، تهييج مى كرد. مى گفت: «اين تنگه، تنگه احد ماست، تا توى تنگه بوديم، داشت رجز مى خواند، تك تيرانداز بود بلند مى شد نشانه مى رفت و مى زد، حين زدن هم رجز مى خواند بعد مى نشست. بار آخرى تا بلند شد زدنش، بى صدا به پشت افتاد و در جا تمام كرد، موقع شهادت صورتش خيلى زيبا و جذاب شده بود.
***
مداح گردان بود، هر بار مى خواند. اين جمله را تكرار مى كرد: «امام حسين(ع) وقتى شهيد شد. سرنداشت، ما مى خواهيم سر داشته باشيم و فرداى محشر ادعاى پيرو حسين (ع) بودن كنيم !»
وقتش كه رسيد، سرش با آر.پى.جى رفت.
روزنامه ایران
