بین انبیای الاهی چند نفر مانند پیامبر اکرم (ص) حضرت موسی(ع) حضرت یوسف(ع) حضرت داوود (ع) حضرت سلیمان(ع) و ... دارای حکومت بودند.
بین این حکومتهای الاهی، حکومت حضرت داوود و سلیمان ویژگیهای خاصی دارد که قرآن مجید آنها را چنین بیان کرده است:
1. استفاده از نیروهای نهانی عالم (اجنه و شیاطین) : وَ الشَّیاطینَ کُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ(1).
2. در بند کردن شیاطین متمرد. : وَ آخَرینَ مُقَرَّنینَ فِی الْأَصْفادِ (2).
3. استفاده از پرندگان جهت انجام مأموریتها: فَمَکَثَ غَیْرَ بَعیدٍ فَقالَ أَحَطْتُ بِما لَمْ تُحِطْ بِهِ وَ جِئْتُکَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ یَقینٍ (3).
4. بهره برداری از هوا جهت جابهجایی نیروها و امکانات عظیم حضرت سلیمان :
وَ لِسُلَیْمانَ الرِّیحَ غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْر(4)
5. استفاده از آهن و صنعت فولاد جهت ساختن ابزارهای گوناگون از جمله زره و آنچه آدمی را از آسیب ها مصون میدارد : وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدیدَ (5). وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَکُمْ لِتُحْصِنَکُمْ مِنْ بَأْسِکُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاکِرُونَ(6).
6. به کارگیری « علم الکتاب » در ادراة امور و انجام کارهای خارق العاده مانند آوردن تخت بلقیس از فاصلة بسیار دور : قالَ الَّذی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ (7).
7. مکالمه با حیوانات (حشرات ، پرندگان) و دانش فهم سخن حیوانات.
8. دانش قضا و فیصله دادن به صورت « فصل الخطاب»:
وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ وَ آتَیْناهُ الْحِکْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ (8).
خداوند برای مطرح کردن حکومت موعود خویش در آخرالزمان به حکومت داوود و سلیمان اشاره میکند: وَ لَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ (9).
زبور، کتاب حضرت داود و حضرت سلیمان وارث حکومت داوود است:
وَ وَرِثَ سُلَیْمانُ داوُدَ وَ قالَ یا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّیْرِ وَ أُوتینا مِنْ کُلِّ شَیْءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبینُ (10).
مقصود از «ذکر» ، «تورات» است.
محور قرار گرفتن «زبور» و حکومت حضرت داوود و سلیمان به نوع حکومت و امکاناتی اشاره دارد که حکومت صالحان در آخرالزمان دارای آن خواهد بود. برقراری عدالت و دفع ظلم حتی از حشرات یکی از جلوههای بارز حکومت حضرت سلیمان که در قرآن مذکور است آن است که حتی مورچگان از زیر دست و پا ماندن در امانند و این اوج عدالت و سلامت محیط زیست حتی برای مورچگان است.
در سورة نمل چنین آمده است : حَتَّی إِذا أَتَوْا عَلی وادِ النَّمْلِ قالَتْ نَمْلَهٌ یا أَیُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساکِنَکُمْ لا یَحْطِمَنَّکُمْ سُلَیْمانُ وَ جُنُودُهُ وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ (11).
لشکر حضرت سلیمان که به سرزمین مورچگان رسید، ملکه مورچگان به مورچهها چنین گفت:
ای مورچگان! وارد لانههای خود شوید تا مبادا سلیمان و لشکریانش شما را لگدمال کنند؛ در حالی که توجه ندارند.
در این آیه چند نکته قابل توجه است:
1. نظام و تدبیر حضرت سلیمان به گونهای بوده است که مورچگان از نزدیک شدن حضرت به لانههای آنان از پیش آگاه میشوند و تدبیر لازم را برای محفوظ ماندن از آسیب اعمال میکنند.
2. مورچگان در حکومت سلیمانی میدانند که لشکریان حضرت سلیمان به قدری دقیق و منظم و حساب شده عمل میکنند که در حال توجه حتی مراقب هستند مورچهها را لگدمال نکنند و آنها را از بین نبرند.
3. این امنیت و این جریان عدالت و جلوگیری از ظلم به قدری گسترده است که حشرات و حیوانات نیز از آن بهره میبرند. اکنون در پرتو این آیات نورانی میتوان از حکومت موعود مصلح کل در آخرالزمان ترسیمی قرآنی داشت که ابعاد عدالت آن حکومت موعود خداوند «یرثها عبادی الصالحون» تا کجا است.
