در دوران جنگ جهانی اول و اشغال ایران توسط قوای انگلیسی و روسی که حملات و هجوم ها به ملت شیعه اوج گرفته بود، مرحوم آیت الله العظمی نائینی خیلی پریشان بودند و نگران از اینکه این وضع به کجا خواهد انجامید، نکند این کشور محبّ و دوستدار امام زمان (عج) از بین برود و سقوط کند و...
در همین حال، شبی به امام عصر (عج) متوسل میشوند و در حال توسل و گریه و ناراحتی در عالم رؤیا می بینند:
دیواری است به شکل نقشه ایران که شکست برداشته و خم شده و در حال افتادن است. در زیر این دیوار، یک عده زن و بچه نشستهاند و دیوار دارد روی سرشان خراب میشود.
مرحوم نائینی وقتی این صحنه را می بیند به قدری نگران می شود که فریاد می زند و میگوید: خدایا! این وضع به کجا خواهد انجامید؟
در این حال میبیند که حضرت ولی عصر(عج) تشریف آوردند و دست مبارکشان را به طرف دیواری که خم شده و در حال افتادن بود، گرفتند و آن را بلند کردند و آن را سرجایش قرار دادند و فرمودند:
«اینجا شیعهخانه ماست؛ می شکند، خم می شود، خطر هست، ولی ما نمی گذاریم سقوط کند.
ما نگهش می داریم».
