با رونمایی از طرح های تازه مانتو که از پرچم ایران و نمادهای جام جهانی به عنوان الگوی اصلی طراحی و رنگ بندی استفاده شده، این پرسش پیش آمده که آیا طراحی مانتوهای مورد تأیید بنیاد مد با واقع گرایی و مبتنی بر نیاز عمومی تعریف شده و کارکرد عمومی این پوشش ها در نظر گرفته شده است؟
شاید نیاز به نگاه عمیق کارشناسی نباشد تا درک کرد که این طرح ها توان جذب مخاطب داخلی را نیز ندارد و نشانه هایی چون پرچم آنچنان گل درشت در طرح ها مورد پردازش قرار گرفته اند که کمتر زن ایرانی، حاضر به پوشیدنش در محیط های عمومی خواهد شد و در ورزشگاه ها نیز طبیعتاً امکان حضوری وجود ندارد که قرار باشد این لباس ها کاربرد داشته باشد.
خانه مد از جمله مؤسسات تک منظوره ای است که بنیاد ملی مد و لباس برای مدسازی و ارائه طرح به بازار تأیید کرده است؛ بنیادی که قرار است در این حوزه پوشش های طراحی و تولید شده در داخل را با همکاری دیگر دستگاه های مسئول گسترش دهد و در همین راستا، به تازگی شاهد رونمایی از لباس هایی با طرح عجیبی از سوی این مجموعه بودیم و این طرح ها بر تن مدل های ایرانی روی استیج به نمایش درآمد و رونمایی شد.
در نشست رونمایی از این چهار طرح، مریم مویدی، مدیر خانه مد گفت: فضای موجود جامعه، مربوط به جام جهانی است. به همین علت، رونمایی از آثار ورزشی خالی از لطف نیست؛ البته قرار بود طرح ها پیش از جام جهانی رونمایی شود، ولی به دلیل مشکلاتی، دریافت مجوز به طول انجامید. چهار طرح به نام های پانچو یوز، مانتوزا، آرک ایرانی و مانتو یوز است که هر کدام به دلیل استفاده از المان هایی نظیر یوزپلنگ و پرچم ایرانی اینچنین نامگذاری شده اند.
هرچند مشخص نیست این طرح ها دقیقاً برای استفاده بانوان در محیط های ورزشی نظیر ورزشگاه ها طراحی شده یا استفاده در اماکن عمومی، با توجه به عدم امکان حضور بانوان در مسابقات فوتبال و والیبال و برخی رشته های دیگر که تمرکز بیشتری در این دوره بر آنها وجود دارد و همچنین تمایل نداشتن بیشتر بانوانی که در کشورهای خارجی به تشویق ملی می پردازند، از چنین پوشش هایی ـ به دلایل کاملاً مشخص ـ تنها گزینه پیش روی، استفاده در سطح شهرهای ایران است.
شاید نیاز به نگاه عمیق کارشناسی نباشد تا دریافت این طرح ها توان جذب مخاطب داخلی را نیز ندارد و نشانه هایی چون پرچم آنچنان گل درشت در طرح ها مورد پردازش قرار گرفته اند که کمتر زن ایرانی حاضر به پوشیدنش در محیط های عمومی خواهد شد و در ورزشگاه ها نیز طبیعتاً امکان حضوری وجود ندارد که قرار باشد این لباس ها کاربرد داشته باشد و صرفاً در ورزشگاه ها استفاده شود!
با این اوصاف، تنها مشتری این طرح ها، وزارت فرهنگ و ارشاد، کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال خواهند بود که ممکن است تعدادی از این پوشش های مصوب را خریداری کرده و رایگان در مسابقات خارجی میان تماشاگران ایرانی پخش کنند و به عبارت ساده تر، بازار اقتصادی مشخصی نمی توان در فضای عمومی عرضه لباس برای این پوشش ها و طراحی های مشابه که با واقع نگری گره نخورده اند، متصور شد.
بی گمان طراحی های متفاوت و تازه یکی از ابزارهای شناسایی ذائقه مخاطب ایرانی و ارائه گسترده تر طرح هایی است که این مخاطب به آن گرایش نشان می دهد، ولی در این میان آنچه محل تأمل است، بی توجهی به بدیهیات در امر طراحی است. در سال های اخیر، قریب به اتفاق تلاش ها برای ارائه طرح های نو در کشور به ویژه برای پوشش بانوان، به شکست انجامیده و این اتفاق به واسطه در نظر نگرفتن بدیهیاتِ این حوزه است.
خلاصه آنکه با دیدن این طرح ها، آنچه به ذهن می رسد، علت عرضه آنها بدون در نظر گرفتن پذیرش عمومی شان است. حتی اگر بر فرض ضعیف، اگر این پوشش ها با اقبال عمومی روبه رو شوند، آیا دیگر نهادها همچون ضابطین، این طرح ها را پذیرفته اند و بانوان کشورمان می توانند با چنین پوشش هایی در معابر عمومی ظاهر شوند و با تذکر نهادهایی چون گشت ارشاد مواجه نخواهند شد؟ مد در کشورمان امری بسیار پیچیده تر از دیگر کشورهاست و بیش از طرح تازه، نیاز به اندیشه های تازه است.
