گفتني است منابع اسلامي که شامل آيات و روايات مي باشد حاوي «دانش» ها و «روش» هاست. با اين تفاوت که آنچه مربوط به معرفت شناسي و احکام تکليفي شرعي مي شود به طور حداکثر آمده است. زيرا معارف ملکوتي فراتر از دسترسي بشر است و اگر از طريق پيامبران و وحي القا نمي شد در معرفت هاي بلند بر روي بشر بسته بود اما آنچه مربوط به علوم تجربي مي شود به طور اشاره و حداقل آمده است زيرا مشيت و اراده خدا بر آن است که دانش ها و روش هايي که تجربي و حسي است و انسان با تلاش و پويايي، توانايي دست يابي دارد توسط خود انسان به دست آيد.
اگرچه در ضمن آيات و روايات، اشارتي به برخي دانش ها و روش هاي علوم تجربي و روزمره شده است. البته از آنجا که آيات داراي بطون و لايه هاي علمي فراوان است و همچنين روايات بسيار گسترده است با جستجو و تفکر و يافتن ارتباط ميان موضوعات مطرح شده در آيات و روايات مي توان راهنمايي هاي فراواني از جهت دانشي و روشي نسبت به علوم تجربي به دست آوريم که هر کدام به طور مستند اثبات شود. ضريب اطمينان آن بسيار بيشتر از روش تجربه و آزمون و فرضيه سازي بشري است.
در نتيجه اگر در تنظيم قوانين و روش هاي علوم تجربي و اجراي آنها، احکام شرعي رعايت شود. پسوند اسلامي براي آن قانون و روش سزاوار است و به هر مقدار از دانش هاي مطرح شده در آيات و روايات نيز بيشتر در قوانين و اجراي آن استفاده شود رنگ اسلاميت آن بيشتر خواهد بود.