نيروهاي بعثي نزده هم مي رقصيدند، نيازي نبود كسي پا روي دمشان بگذارد يك لحظه صداي توپ خانه شان قطع نمي شد آن قدر كه ديگر براي بچه ها جنبه لالايي داشت. شايد اگر نمي زدند حوصله مان از سكوت سر مي رفت. درست برخلاف ما كه حساب پوكه هايمان را هم بايد مي داشتيم و به ندرت دست به قبضه و ماشه مي برديم. روزي يكي از بچه ها شيطاني اش گل كرد و گفت: «بياييد يگ گلوله شليك كنيم ببينيم دشمن چه واكنشي نشان مي دهد؟» آقا منطقه را جهنم كردند، با انواع سلاح ها حدود سي دقيقه آتش ريختند. تمام اين مدت را برادري كه يك گلوله خمپاره ناقابل را پرتاب كرده بود ناله و نفرين مي كرد كه: «بي پدرها شوخي هم سرشان نمي شود. مي زنند به قصد كُشت! مگر ما يك گلوله بيشتر انداختيم، آن هم معلوم نيست عمل كرده باشد يا نه؛ آدم اين قدر بي جنبه!»
منبع : پایگاه جامع عاشورا
