روايات متعددي در مورد ترسيم ثمرات و فوايد وجود گرانمايه امام غايبعليه السلام رسيده که در اينها چگونگي بهرهوري از وجود مبارک آن حضرت بيان شده است. پارهاي از اين روايات از اين قرار است:
1 . جابربن عبداللّه انصاري از پيامبر گرامي اسلام صلي الله عليه وآله پرسيد: آيا شيعيان در زمان غيبت «قائم» از وجود مبارک او بهرهور ميگردند؟ پيامبرصلي الله عليه وآله در پاسخ فرمود: «اِي وَالَذِي بَعَثَنِي بِالنُّبُوَةِ اِنَّهُم يَسْتَضيئُونَ بِنُورِهِ وَيَنْتَفِعُونَ بِوِلايَتِهِ في غَيْبَتِهِ کَانتِفاعِ النَّاسِ بِالشَّمْسِ وَاِنْ تَجَلَّلَها سَحابٌ يا جابِرُ هَذا مِنْ مَکْنُونِ سِرِّاللَّهِ وَمَخْزُونِ عِلْمِهِ، فَاکْتُمْهُ اِلاّ عَنْ اَهْلِهِ»؛ «آري! سوگند به خدايي که مرا به نبوّت بر انگيخت! آنان در غيبت او، از وجودش بهرهمند ميگردند و از نور ولايت و امامت او، نور و روشنايي براي زندگي خويش ميگيرند؛ درست همچون بهرهور شدن از خورشيد؛ اگرچه ابرها چهره آن را بپوشانند. اي جابر اين سرّ مکنون خداوند و علم مخزون اوست، آن را از غير اهلش بپوشان». [1] .
2 . سليمان بن اعمش از امام صادقعليه السلام و ايشان از امام باقرعليه السلام و او از امام سجادعليه السلام چنين نقل کرده است که فرمود: «وَلَمْ تَخْلُ الاَرضُ مُنذُ خَلَقَ اللهُ آدَمَ مِنْ حُجَّةِ اللهِ فيها ظاهرٍ مَشهُورٍ اَوْ غائِبٍ مستورٍ، وَلا تخلُو اِلي اَنْ تَقُومَ السَّاعَةُ مِنْ حُجَّةِ اللَّهِ فيها، وَلَولا ذلِکَ لَمْ يُعبَدِ اللّهُ. قالَ سُلَيْمانُ: فَقُلتُ لِلصَّادِقِعليه السلام: فَکَيفَ يَنْتَفِعُ النّاسُ بِالْحُجَّةِ الغائِبِ المَسْتُورِ؟ قال: کَما يَنتَفِعُونَ بالشَّمْسِ اِذا سَتَرَهَا السَّحابُ»؛ «زمين از آفرينش آدم تا کنون و تا هميشه تاريخ، از حجّت خدا تهي نخواهد بود، خواه حجّت حق ظاهر و آشکار و شناخته شده باشد و يا بنا به مصالحي، نهان و پوشيده. تا رستاخيز نيز چنين خواهد بود که اگر جز اين باشد، خداي يگانه پرستيده نميشود».
سليمان ميگويد: گفتم: «سرورم! مردم چگونه از امام غايب از نظر، بهرهور ميگردند؟ حضرت فرمود: «همان گونه که جهان و جهانيان از خورشيد بهرهور ميگردند؛ اگرچه ابر، چهره آن را پوشانده باشد». [2] .
3 . در توقيع مبارکي - که از سوي حضرت مهديعليه السلام صادر شده است - به «اسحاق بن يعقوب» مرقوم شده است:
«...وَاَمّا وَجْهُ الاِنتِفاعِ بي فِي غَيبَتي فَکَالاِنتِفاعِ بِالشَّمْسِ اِذا غَيَّبَتْها عَنِ الاَبْصارِ السَّحابُ...»؛ اما چگونگي بهرهوري جامعه و مردم از من در عصر غيبت، درست همانند بهرهوري زمين و پديدههاي آن، از خورشيد است؛ به هنگامي که ابر آن را از چشمها بپوشاند». [3] .
بر اين اساس امام مهديعليه السلام همان پيشواي گرانقدر که انسانيت به برکت وجود گرانمايه او متنعم است و زندگي سامان مييابد. تمامي خوبيها و برکات و الطاف نهايي خدا و بهرههاي معنوي، همه از وجود او سرچشمه ميگيرد. به اذن خدا، از پس پرده غيبت بر جهان هستي حاکم و ناظر است.
همواره در کران تا کران جهان و همه موجودات تصرف و دخالت ميکند و همه اختيارات و صلاحيتهايي را که خداوند به او و آنها داده است، همه را در کف با کفايت خويش دارد.
حضرت مهديعليه السلام با وجود غيبت از نظرها، به قدرت خدا از توان و نيرويي بهرهور است که آن گرامي را به انجام هر کاري که اراده فرمايد، قادر ميسازد و همه وسايل و امکانات لازم را براي او فراهم ميآورد.
آري! امام با اوصاف خاصّ خود، به راستي براي زمينيان مايه امنيت و آرامش و پناهگاه است و وجود گرانمايهاش، سبب بقا و حيات زمين و زمينيان.
به برکت وجود او، همه موجودات، روزي ميخورند و زمين و آسمان استوار ميگردد و به حيات و جريان طبيعي خويش ادامه ميدهد. [4] .
پی نوشت ها:
[1] کمال الدين و تمام النعمة، ج 1، ص 253، ح 3.
[2] همان، ج 1، ص 207، ح 22.
[3] همان، ج 2، ص 485، کتاب الغيبة، ص 290.
[4] ر.ک: امام مهدي از ولادت تا ظهور، ص 343.
