اصمعی گفت: که شبی مشغول طواف کعبه بودم که ناگاه چشمم به جوانی خوش سیما که مشغول مناجات بود افتاد. شنیدم که میگفت:
پروردگارا! چشمها به خواب رفته، ستارگان جلوهگر شدهاند و تو هستی سلطان زنده قیوم. خداوندا! پادشاهان درهای کاخهای خود را بسته و نگهابانان را بر آنها گماردهاند، اما درب خانه تو برای سائلین و طالبین باز است. من هم به درب خانه تو آمدهام تا به من نظر کنی، به رحمتت ای مهربانترین مهربانان. وقتی دقت کردم دیدم که آن جوان، علی بن الحسین زینالعابدین علیهالسلام است. [1] .
پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار، ج 46، ص 80.
