مائده آيه 1

يَأيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُم بَهِيمَةُ الْأَنْعَمِ إِلَّا مَا يُتْلَى‏ عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّى الصَّيْدِ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ إنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ

نکته ها
كلمه‏ى «بهیمة» در اینجا به معناى چهارپا و اعم از «اَنعام» است، «اَنعام» را به گاو و شتر و گوسفند مى‏گویند و «بهیمة الانعام» كه سه بار در قرآن آمده به معناى حلال بودن گوشت این چهارپایان است. [1] امام صادق‏علیه السلام فرمودند: مراد از «بهیمة الانعام»، جنین حیوان ذبح شده است كه تزكیه‏ى مادرش، تزكیه‏ى او نیز به شمار مى‏رود. [2] مرحوم فیض در تفسیر صافى مى‏فرماید: ممكن است این روایت بیان مصداق پنهان آن باشد و یا اینكه از شكم مادر به آنها «بهیمة» گفته مى‏شود، بنابراین منافاتى با تعمیم ندارد. [3] پیامبر صلى الله علیه وآله فرمود: «لادین لمَن لاعهد له» [4] ، كسى كه وفا ندارد، دین ندارد. آرى، اگر به پیمان‏ها عمل نشود، اساس جامعه واعتماد عمومى بهم مى‏ریزد وهرج ومرج پیش مى‏آید. قرآن، وفاى به پیمان حتّى با مشركان را لازم مى‏داند، «فأتمّوا الیهم عهدهم الى مدّتهم» [5] و طبق حدیثى از امام صادق‏علیه السلام وفا به پیمان فاجران هم لازم است. [6] بر اساس روایتى دیگر، اگر یك مسلمان حتّى با اشاره، به دشمن كافر امان داد، بر دیگر مسلمانان رعایت این پیمان اشاره‏اى، الزامى است. [7] كتب آسمانى، عهد خداوند هستند و باید به آنها وفادار بود، عهد قدیم (تورات)، عهد جدید (انجیل) و عهد اخیر (قرآن). در حدیث مى‏خوانیم: «القرآن عهداللّه» [8] 1) تفسیر مجمع‏البیان. 2) كافى، ج‏6، ص‏234. 3) قاموس القرآن. 4) بحار، ج 16، ص 144. 5) توبه، 4. 6) كافى، ج‏2، ص‏162. 7) مستدرك، ج‏2، ص 250. 8) كافى، ج‏6، ص 198.