راوي :همرزم شهيد
منبع :سايت ساجد
بعضي وقتها با بچه هاي بسيجي كشتي مي گرفت. اين حالت، نه تنها احترام و علاقه بچه ها را نسبت به فرمانده شان از بين نمي برد؛ بلكه به ايجاد صميميت و علاقه ميان او و تمام بچه ها كمك مي كرد. البته شهيد كلهر براي اين ورزش كردن ها-بخصوص كشتي گرفتن-ارزش خاصي قائل بود و فلسفه خاصي در اين مورد داشت. او مي گفت: «وقتي كه كسي فرمانده مي شود، ممكن است ناخواسته، حالت خاصي به او دست دهد. بيشتر وقتها وقتي انسان به جايي و مقامي مي رسد، دچار كبر و غرور مي شود. وقتي كشتي مي گيرد، بالاخره پس از چند بار، ممكن است يك بار و گاهي هم هميشه، پشتش به خاك ماليده شود و همين مسأله باعث مي شود كه او هيچ وقت دچار غرور نشود؛ بخصوص اگر اين خاك شدن در برابر چشم همه باشد، ديگر جايي براي احساس خود بزرگ بيني نمي ماند.»
(مصطفي كريم پناه ، شهيد يد الله كلهر)
