|
منوچهر آتشی |
 |
|
زادروز |
۲ مهر ۱۳۱۰
روستای دهرود، شهرستان دشتستان |
|
مرگ |
۲۹ آبان ۱۳۸۴ (۷۴ سال)
بیمارستان سینا، تهران |
|
ملیت |
 ایران |
|
علت مرگ |
ایست قلبی |
|
جایگاه خاکسپاری |
بوشهر |
|
پیشه |
شاعر و مترجم |
|
همسر(ها) |
ثریا ثابتی (۱۹۶۵-۱۹۷۹)
؟ (؟-۱۹۸۲) |
|
فرزندان |
شقایق، مانلی (درگذشته) از همسر اول
شعله (از همسر دوم) |
منوچهر آتشی (۲ مهر، ۱۳۱۰، دهرود شهرستان دشتستان استان بوشهر - ۲۹ آبان، ۱۳۸۴، تهران) شاعر و مترجم معاصر.
محتویات
-
۱ سبک شعری
-
۲ مرگ
-
۳ آثار
-
۴ پانویس و منابع
-
۵ پیوند به بیرون
سبک شعری
منوچهر آتشی در اواخر دههٔ ۳۰ با «آهنگ دیگر» در شعر معاصر به تجربهای تازه دست میزند. او با کشف و شهود در طبیعت جنوبی و وحشی به نوعی خشونت غریزی در شعر دست مییابد. اما آنچه خشونت شعری آتشی را از عنصر خشونت آشفته و غیرمنسجم برخی از شاعران قبل و بعد از خودش (مثلاً از نصرت رحمانی یا کیومرث منشیزاده) متمایز میکند بهجز حضور «جنوب»، لحن حماسی آن است.[۱]
شعرهای آتشی در دهههای ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ شعر کویر است و عناصر طبیعی این کویر حماسه و خشونت را با هم میآمیزد.
گذشته از آن، عشق و امید و آرزو نیز خود را به این طبیعت جنوبی غرق میکند و احساس تنها در مثلث خشونت-حماسه-جنوب چهره نشان میدهد.[۲]
مرگ
منوچهر آتشی سال ۱۳۸۴ بر اثر ایست قلبی در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان سینا تهران درگذشت و در بندر بوشهر به خاک سپرده شد. وی چند روز قبل از مرگش در مراسم چهرههای ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبیات معرفی شده بود.[۳]
آثار
مجموعههای شعری زیر از آثار اوست:[۴]
-
آهنگ دیگر ۱۳۳۸
-
آواز خاک ۱۳۴۶
-
دیدار در فلق ۱۳۴۸
-
بر انتهای آغاز ۱۳۵۰
-
گزینه اشعار ۱۳۶۵
-
وصف گل سوری ۱۳۷۰
-
گندم و گیلاس ۱۳۷۱
-
زیباتر از شکل قدیم جهان ۱۳۷۶
-
چه تلخ است این سیب ۱۳۷۸
-
خلیج و خزر ۱۳۸۰
-
باران برگ زوق: دفتر غزلها ۱۳۸۰
-
اتفاق آخر ۱۳۸۰
-
حادثه در بامداد ۱۳۸۰
-
ریشههای شب ۱۳۸۴
-
غزل غزلهای سورنا ۱۳۸۴
