دلخوشــــم با غـزلـــی تـــازه همینــــم کافیســـت
تــو مــــرا باز رســـاندی به یقینــــم کافیســـت
قانــعـــم بیشتـــر از این چه بخواهـــم از تـــو؟
گــاه گـــاهـــی که کنـــارت بنشینـــم کافیســت
گلـــه ای نیســت من و فاصـــله ها همزادیــم
گاهـــی از دور تو را خــوب ببینــم کافیســت
آسمــانی تو ! در آن گســتـره خورشـــیدی کن
من همین قــدر که گــرم است زمینم کافیســـت
من همیــن قدر که با حــال و هوایــت گهـــگــاه
برگـــی از باغـچـــه ی شعـــر بچینـــم کافیســت
فکـــر کردن به تو یعنــی غزلـــی شور انگـــیز
که همین شــور ٬ مرا خــوب ترینـــم ! کافیســت
