سرطان پوست چیست؟

سرطان پوست چیست؟

سرطان پوست، بیماریی است که سلولهای سرطانی (بدخیم) در لایه های بیرونی پوست بوجود می‌آیند. پوست، بدن شما را در مقابل گرما، نور، عفونت و جراحت محفوظ نگه می‌دارد. پوست همچنین آب، چربی و ویتامین D را در بدن ذخیره می‌کند. پوست دارای لایه‌های اصلی متعدد و انواع مختلفی از سلولها می‌باشد. لایه فوقانی پوست، اپیدرم نامیده می‌شود که حاوی 3 نوع سلول است: سلولهای پهن فلس مانند روی سطح پوست که سلولهای فلسی نام دارند، سلولهای گرد که سلولهای پوست فلسی نام دارند، سلولهای گرد که سلولهای ایه نامیده می‌شوند و سلولهایی که ملانوسیت نام دارند و رنگ پوست شما را تعیین می‌کنند.

سلولهای پایه و سلولهای فلسی

انواع مختلفی از سرطانها در پوست شما می‌تواند ایجاد شود. عمومی ترین سرطانها، سرطان سلولهای پایه یا سرطان سلولهای فلسی است. سرطان پوست در کسانی که پوست روشن دارند و مدت زیادی در آفتاب سپری می‌کنند، شایعتر است. سرطان پوست می‌تواند در هر جایی از بدن ایجاد شود، اما در مکانهایی که بیشتر در معرض نور خورشید است مانند صورت، گردن، دستها و بازوها رایجتر است.

سرطان پوست به شکلهای گوناگونی به نظر می‌رسد عمومی ترین نشانه سرطان پوست تغییر در پوست است: مانند رشد غیر طبیعی یا ایجاد زخمی که ترمیم نمی‌شود. گاهی اوقات قلنبه‌ای کوچک ظاهر می‌شود. این قلنبه می‌تواند صاف، براق یا واکش مانند به نظر آید یا می‌تواند به رنگ قرمز قهوه‌ای باشد. سرطان پوست ممکن است به لکه پهن قرمز زبر یا فلس مانند باشد. هر درد یا کسالتی در پوست نشانه سرطان نیست ولی به محض دیدن تغیییر در پوست خود آن را جدی گرفته و به پزشک مراجعه کنید.

ملانوم

ملانوم بیماریی است مربوط به پوست که در آن سلولهای سرطان (بدخیم) در سلولهای رنگ دهنده پوست (ملانوسیت) یافت می‌شود. ملانوم معمولا در بزرگسالان رخ می‌دهد، اما گاهی اوقات در کودکان و سالخوردگان نیز دیده شده است. پوست، بدن را در مقابل گرما، نور، عفونت و جراحت حفظ می‌کند. پوست از دو لایه اصلی تشکیل شده است: اپیدرم (لایه بالایی) و درمیس (لایه داخلی). ملانوسیتها در اپیدرم وجود دارند و حاوی ملانین می‌باشند که رنگ پوست را تعیین می‌کند. ملانوم گاهی اوقات به ملانوم جلدی یا ملانوم بدخیم معروف است.

ملانوم، نوع بدتری از سرطان پوست در مقایسه با سرطانهای معمولی پوست، سرطان سلول پایه یا سرطان سلولهای فلسی که در سلولها پایه یا سلولهای فلسی اپیدرم شروع می‌شوند، می‌باشد. مانند همه سرطانها، ملانوم در صورتی که در آغاز تشخیص داده شود بهتر درمان می شود. ملانوم می‌تواند به سرعت از طریق دستگاه لنفاوی یا خون در تمامی بخشهای بدن پخش شود.

نشانه‌های هشدار دهنده ملانوم

عمده نشانه‌های هشدار دهنده ملانوم عبارتند از: تغییر در اندازه، شکل یا یک خال، خونریزی از خال، احساس خارش، سفت شدن، ایجاد قلنبه، متورم شدن در محل خال یک احساس ناراحتی هنگام دست دادن، ملانوم همچنین می‌تواند به صورت خال جدید در بدن ایجاد شود. در مردان ملانوم بیشتر در ناحیه تنه (ناحیه از بدن بین شانه‌ها و لگن)، سر یا گردن ایجاد می‌شود ولی در زنان ملانوم بیشتر روی بازوها و پاها رخ می‌دهد. اگر این شنانه‌ها در کسی باشد بایستی به دقت توسط پزشک متخصص مورد معاینه قرار گیرد. در صورتی که یک خال یا ناحیه رنگی، طبیعی به نظر نرسد، پزشک با برش ظریفی در پوست و نمونه برداری، وجود یا عدم سرطان را تشخیص خواهد داد. این عمل باید توسط پزشک صورت گیرد و نحوه صحیح انجام کار بسیار اهمیت دارد.

چه عواملی باعث سرطان پوست می‌شوند؟

آفتاب سوختگی و نور آفتاب

آفتاب سوختگی و اشعه ماورای بنفش به سادگی می‌تواند به پوست صدمه بزند و این صدمه می‌تواند موجب سرطان پوست شود. میزان کل تشعشع خورشید طی سالها و در معرض خورشید قرار گرفتن به میزان زیاد که موجب آفتاب سوختگی می‌شود، می‌تواند باعث سرطان شود. بیشتر مردم تا سن 18 سالگی 80% در معرض خورشید بودن سراسر عمرشان را تجربه می‌کنند. بنابراین به والدین توصیه می‌شود که از کودکان خود محافظت کنند. بونزه شدن، واکنش پوست شما به پرتو فرابنفش است. در واقع برنزه شدن واکنش محافظتی برای جلوگیری از صدمه بیشتر پوست در مقابل نور خورشید است. از سویی این واکنش، پوست شما را از سرطان محافظت نمی‌کند. بخاطر داشته باشید که سرطان پوست خیلی به کندی رخ می‌دهد. آفتاب سوختگی که در این هفته در شما ایجاد می‌شود ممکن است در 20 سال بعد یا بیشتر باعث ایجاد سرطان پوست شود.

وراثت

در صورتی که سابقه سرطان پوست در خانواده شما وجود دارد، شما احتمالا در معرض خطر بیشتری هستید. کسانی که پوست تر دارند و از نژاد اروپای شمالی هستند، بیشتر مستعد سرطان پوست می‌باشند.

محیط

در حال حاضر میزان پرتو فرابنفش در مقایسه با 50 تا 100 سال گذشته بیشتر است و علت آن کاهش لایه ازون (سوراخ شدن لایه ازون) در جو زمین می‌باشد. هر چند لایه ازون کمتر شود میزان رسیدن پرتو فرابنفش به زمین بیشتر می‌شود. سایر عوامل موثر عبارتند از: ارتقاع، عرض جغرافیایی و پوشش ابر. هر چه ارتفاع افزایش می‌یابد، پرتو فرابنفش قویتر می‌شود. در عرض جغرافیایی بالاتر، جو نازکتر نمی‌تواند پرتو فرابنفش را به اندازه‌ای که سطح دریا، تصفیه می‌شود، کاهش دهد. در خط استوا تشعشع خورشید قویتر است.

در قطب جنوب، شیلی و نیوزلند (زلاندنو) میزان پرتوفرابنفش بویژه در فصل بهار به علت سوراخ شدن لایه ازون در نیمکره جنوبی خیلی بیشتر از میزان طبیعی است، عاملی که بطور واقعی پرتو فرابنفش را کاهش می‌دهد، پوشش ابر است. آب و هوای مرطوب با پوشش منظم ابر، ممکن است به میزانی کمتر از 50 درصد دارای پرتو فرابنفش باشد. میزان واقعی پرتو تحت تاثیر چگالی ابرها است. اندازه گیریهای لایه اوزن در خطر استوا در سپتامبر 1995، موجود می‌باشد. گزارشهای سازمان ملل متحد، نشان می‌دهد که در سال جاری سرعت کاهش لایه ازون بیشتر از آنچه که انتظار می‌رفت، بوده است. و منطقه‌ای به وسعتی بیش از اروپا، بطور مشخص میزان بیشتری از پرتوفرابنفش را دریافت کرده است.

چگونه می‌توان خطر سرطان پوست را کاهش داد؟

آفتاب سوختگی شدید می‌تواند خطر سرطان را به میزان 50 درصد افزایش دهد. اثر پرتوفرابنفش روی پوست شما بستگی به شدت پرتو و طول مدت در معرض قرار گرفتن آن دارد. نحوه واکنش پوست شما به میزان پرتو تابیده شده به زمینه ژنتیکی تان بستگی دارد. از سویی اگر شما بندرت دچار آفتاب سوختگی می‌شوید مناطق حساس مانند لبهایتان، بینی و کف دستهایتان را باید محافظت کنید. از طرف انجمن پوست شناسی در مورد سرطان پوست توصیه‌های زیر ارائه شده است که برای کاهش خطر سرطان پوست به کار ببندید.

•خود را در معرض تابش نور خورشید بویژه در اواسط روز و بین ساعات 10 صبح و 3 بعد از ظهر کمتر قرار دهید.

•کرمهای ضد آفتاب حداقل با 15-SPF یا بیشتر را در مناطقی از بدن که در معرض نور خورشید می‌باشد، به کار ببرید.

•کرمهای ضد آفتاب را هر دو ساعت یکبار حتی در روزهای ابری به کار ببرید. پس از شنا کردن یا عرق کردن، کرم را مجددا استفاده کنید.

•از لباسهایی استفاده کنید که تمام بدن شما را بپوشانید و روی صورت شما سایه ایجاد کنید. (کلاه‌های لبه‌دار هم بر صورت و هم بر پشت گردن شما سایه می‌افکند.)

•از کودکان خود مراقبت کنید. از در معرض قرار گرفتن آنها در نور خورشید بویژه زمانی که شدت دارد (بین ساعت 10 صبح تا 3 بعد از ظهر) خودداری کنید. در ضمن کرمهای ضو آفتاب در کودکان 6 ماهه و بالاتر استفاده کنید. از مصرف کرمهای ضد آفتاب برای کودکان کمتر از 6 ماه جددا خودداری کنید. از در معرض قرار گرفتن کودک کمتر از 6 ماه در نور خورشید جددا باید خودداری کنید.

سرطان پوست چگونه ایجاد می شود؟

پوست و بیماری های آن ( قسمت دوازدهم )

در قسمت قبل درباره ی بیماری های پوستی "لیكن پلان"، "سالك" و "خارش پوستی"   مطلبی را ارائه نمودیم . اینك در ادامه می خوانیم..

بیشتر سرطان های پوست  فقط به طور موضعی رشد كرده و بافت های مجاور خود را گرفتارمی كنند ولی بعضی از آنها بخصوص ملانوم ( سرطان سلول های رنگدانه ) كه نادرترین نوع سرطان پوست است، ممكن است از طریق سیستم گردش خون یا لنفاتیك گسترش یابد و به دورترین نقاط بدن برسد. چون ملانوم خصوصیات متفاوتی نسبت به دو نوع دیگر سرطان پوست دارد.

شایع ترین نوع سرطان پوست

، سرطان سلول های پایه ایBCCاست كه به آهستگی رشد كرده و به ندرت گسترش می یابد ولی اگر این بیماری درمان نشود می تواند به استخوان های زیرین یا پوست اطراف گسترش یابد و مشكلات جدی ایجاد نماید. سرطان سلول های سنگفرشیSCC كه كمتر از سرطان با سلول های پایه ای دیده می شود به ندرت می تواند رشد سریع داشته باشد. چون هر دو نوع این سرطان در صورت تشخیص زودهنگام به راحتی قابل درمان می باشند، بنابراین كشف زودرس و درمان مناسب اهمیت ویژه ای دارد.این سرطان های پوست تقریباً در تمامی نقاط پوست بدن می توانند ایجاد شوند ولی شایع ترین محل های ایجاد این تومورها، مناطق باز بدن مثل صورت، گردن، ساعد و پشت دست ها می باشد.

علل ایجاد سرطان پوست

مهمترین عامل شناخته شده سرطان پوست تماس های مكرر با اشعه ماورای بنفش در طی سال های طولانی است. هیچكس از ابتلا به سرطان پوست مصون نیست ولی كسانی كه در معرض خطر بیشتری هستند عبارت اند از:

مردان و زنان با پوست روشن كه دچار آفتاب سوختگی  می شوند، افرادی كه مدت زمان طولانی را در آفتاب سپری می كنند، مثل كشاورزان، دریانوردان و فروشندگان دوره گرد. (گرچه تماس با نور خورشید به طور مطلق قابل جلوگیری نیست ولی باید در افرادی كه پوست روشن دارند، به حداقل كاهش یابد.)

افراد با پوست روشن به علت فقدان مقادیر كافی ملانین كه رنگدانه پوست است و در مقابل نور خورشید به صورت یك صافی عمل می كند، مستعد ابتلا به صدمات پوستی ناشی از تابش آفتاب می باشند. هرچه پوست تیره تر باشد، میزان ملانین آن بیشتر است. در سیاهپوستان به علت وجود مقادیر كافی ملانین ، سرطان پوست نادر است. از طرف دیگر افراد آلبینو(زال) كه در پوست خود فاقد ملانین هستند و مخافظی در برابر اشعه ماورای بنفش نور خورشید ندارند، بسیار مستعد ابتلا به سرطان پوست می باشند. كسانی كه به علل شغلی یا فعالیت ورزشی در معرض نور آفتاب شدید قرار می گیرند، باید از كرم های محافظ آفتاب  و در صورت امكان از كلاه و دستكش های بلند استفاده نمایند. سایر عوامل مستعد كننده سرطان پوست كه كمتر شایع است معمولاً در تماس طولانی مدت با ذغال ، قطران، آرسنیك، روغن پارافین و رادیوم ایجاد می شود.

تشخیص

همه افراد باید نسبت به تغییرات غیرطبیعی پوست مثل زخم هایی كه بهبود نمی یابند حساس باشند و با پزشك مشورت نمایند. فقط پزشك می تواند تشخیص دهد كه كدام ضایعه خوش خیم ، كدام پیش سرطانی و كدام بدخیم است . در بسیاری از موارد ، پزشك برای رسیدن به تشخیص ، از ضایعه نمونه برداری می كند. نمونه برداری یك اقدام جراحی نسبتاً بدون درد است كه در طی آن قسمت كوچكی از بافت منطقه مشكوك برداشته می شود و در زیر میكروسكوپ بررسی می گردد. اگر ضایعه به حد كافی كوچك باشد ممكن است كل آن در هنگام بیوپسی برداشته شود. نمونه برداری تنها راه قطعی تشخیص سرطان است. نمونه برداری از ضایعات خوش خیم باعث تبدیل شدن آن به ضایعه بدخیم نخواهد شد. همچنین نمونه برداری اگر صحیح انجام شود ، باعث گسترش بیماری به سایر نقاط نیز نمی شود.

درمان

اگر نمونه برداری، وجود سرطان یا ضایعات پیش سرطانی را نشان دهد، پزشك راجع به بهترین درمان آن ضایعه تصمیم گیری خواهد كرد. چهار روش كلی درمان ضایعات پوستی شامل جراحی، تخریب ضایعه پوستی با جراحی، تخریب ضایعه به وسیله یخ زدن آن كرایوتراپی و یا رادیوتراپی ( اشعه درمانی ) است.

اندازه ضایعه و محل آن مشخص كننده نوع درمان آن است. تمام این روش ها با95% موفقیت همراه است.

در بعضی از موارد، تركیبی از این روش های درمانی استفاده می شود و گاهی نیز تكرار درمان ضروری به نظر می رسد. در سال های اخیر استفاده از پمادها یا محلول های دارویی مثل داروی 5 – فلوئورواوراسیل در درمان بعضی از ضایعات پوستی توصیه شده است. میزان موفقیت در درمان سرطان پوست بستگی به اندازه، گسترش و نوع آن دارد. در سرطان های سلول های پایه ای و سلول های سنگفرشی، با تشخیص و درمان به موقع می توان به بهبودی كامل دست یافت.

ملانوم بدخیم

ملانوم بدخیم  به ندرت دیده می شود، و میانگین سنی آن حدود 53 سال است و ممكن است به اعضای دیگر گسترش یابد. ملانوم معمولاً خود را به صورت سفید، صورتی ، آبی یا خاكستری مخلوط شده  نشان می دهد. معمولاً این بیماری به صورت یك ضایعه ی زگیل یا خال مانند شروع می شود كه شكل، اندازه و رنگ آن در حال تغییر است. ممكن است خارش و حتی در موارد  نادر در اثر صدمات خفیف خونریزی داشته باشد. هرگونه تغییر در خال های سابق و یا ایجاد خال های بزرگتر از یك سانتی متر بلا فاصله باید مورد مشورت پزشكی قرار بگیرد.

ملانوم ممكن است به طور ناگهانی ایجاد شود یا در نزدیكی و یا بر روی خال ها و سایر نقاط تیره رنگ پوست ظهور یابد. بنابراین ضروری است كه محل و شكل خال های خود را به طور كامل بدانیم تا متوجه تغییرات آن گردیم.نكات زیر می تواند علامت یك ملانوم باشد به این دلیل با مشاهده هر ضایعه رنگی با این خصوصیات باید سریع به پزشك مراجعه كرد:

- قرینه نبودن ، عدم مشابهت یك طرف ضایعه با طرف دیگر

- حاشیه نامنظم یا غیر مشخص

- تغییر رنگ ازیك نقطه به نقطه دیگر ( در منطقه ضایعه)

- قطر بیشتر از 6 میلی متر

پزشك ممكن است برای اطمینان از تشخیص، مانند سایر انواع سرطان پوست، نمونه برداری انجام دهد. اگر ملانوم تشخیص داده شود، در این صورت مؤثرترین درمان، عمل جراحی است ولی سایر روش های درمانی نیز ممكن است استفاده شود . گرچه وسعت جراحی لازم برای ملانوم ، بیشتر از سایر انواع سرطان پوست است ولی از لحاظ زیبایی نتایج بسیار خوبی خواهد داشت. اگر ملانوم در مراحل اولیه تشخیص داده و درمان شود نتیجه درمان بسیار خوب خواهد بود ولی در مراحل پیشرفته تر معمولا به اعضاء دور دست منتشر می شود و نتیجه درمانی مناسبی نخواهد داشت. سایر اعضای خانواده فرد مبتلا به ملانوم در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند، به همین دلیل باید به طور مرتب توسط متخصص پوست معاینه گردند.

چگونه خود را در مقابل ابتلا به سرطان پوست محافظت كنیم؟

- بین ساعات 11 صبح تا 4 بعد از ظهر حتی الامكان در معرض نور خورشید قرار نگیرید.

- دست ها و پاهای خود را با پوشیدن لباس مناسب بپوشانید.

- از كرم های محافظ آفتاب مناسب استفاده كنید.

- از لامپ های مخصوص برنزه كردناستفاده نكنید.

- كودكان خود را در معرض نور شدید آفتاب قرار ندهید.

- محافظت از پوست در برابر آفتاب را به فرزندان خود بیاموزید.

كلید حفظ سلامت درمقابل سرطان پوست، ابتدا پیشگیری از آن و در صورت بروز، كشف زود هنگام و درمان مناسب آن است.

روش‌های تشخیص سرطان روده

در قسمت قبلی این مقاله با عنوان" سرطان روده بزرگ، خاموش و مرگبار"، انواع سرطان روده(کولون) و علائم بالینی آن را توضیح دادیم. حال درباره اقدامات تشخیصی آن صحبت می کنیم.

در اغلب موارد تشخیص این سرطان چندان مشكل به‌ نظر نمی‌ رسد. با کسب اطلاع درباره ی تغییر در اجابت مزاج، درد شكم و یا خونریزی می ‌توان به انجام اقدامات تشخیصی مبادرت ورزید. از طرف دیگر، مدت زمان زیاد مورد نیاز برای تبدیل یك پولیپ به تومور بدخیم، این فرصت را به تیم درمانی می ‌دهد تا بتوانند با برداشتن پولیپ‌ها تا حد زیادی از بروز سرطان جلوگیری كنند.

مهم ترین اقدامات تشخیصی و غربالگری كه تا كنون مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته اند، شامل اقدامات ذیل است:

معاینه؛ تست خون مخفی در مدفوع (FOBT)؛ سیگموئیدوسكوپی انعطاف پذیر؛ تنقیه باریم همراه با تزریق هوا؛ كولونوسكوپی اپتیكال و مجازی؛ آزمایش DNA مدفوع و اندازه گیری ماركرهای خونی.

*سیگموئیدوسكوپی قابل انعطاف:

نمونه برداری ضایعات كوچك حین سیگموئیدوسكوپی امكان پذیر است، اما برداشتن پولیپ‌های بزرگ‌تر (بیش از سانتی‌متر) نیازمند اقدامات بیشتر با كولونوسكوپی است. سیگموئیدوسكوپ قابل انعطاف به طول 60 سانتی‌متر می ‌تواند تا خم طحالی روده (درصورت تمیز بودن روده) را مورد ارزیابی قرار دهد، بدین معنی كه تا حدود دو سوم ضایعات روده‌ای در مردان توسط این روش قابل‌دسترسی است.

*تنقیه باریم همراه با تزریق هوا:

 روش DCBE که به ‌دنبال اقدامات آمادگی روده انجام می‌ شود، روش نسبتاً بی ‌خطری بوده و امكان انجام آن در اكثر مراكز درمانی وجود دارد. گرچه بیمار حین آزمایش دردهایی را تجربه می ‌كند، اما به تسكین شدید بیمار احتیاجی نیست و بعد از آزمایش می ‌تواند به كارهای معمول زندگی ادامه دهد.  در این روش تمام روده تحت بررسی قرار می ‌گیرد و حساسیت آن در ردیابی تومور كولوركتال حدود 85 درصد است. باریوم انما تنها حدود 50 درصد ضایعات بزرگ تر از یك سانتی‌متر را ردیابی می ‌كند و در مورد پولیپ‌های كوچك تر این عدد پایین‌تر است.

علاوه بر این پاسخ‌های مثبت كاذب این تست در موارد باقی ماندن تكه مدفوع، هوا یا سایر نامنظمی‌های احتمالی مخاط روده مشاهده خواهد شد. تا كنون هیچ مطالعه مشخصی كه به تأثیر این روش بر كاهش مرگ و میر سرطان روده بزرگ دلالت كند در دسترس نیست، اما به‌ نظر می‌ رسد این تست با توجه به حساسیت بالای آن بتواند مقدار زیادی از مرگ و میرها را كاهش دهد. این روش هر 5 سال یك بار توصیه می ‌شود و برای كسانی پیشنهاد می ‌شود كه تمایل به انجام كولونوسكوپی ندارند و لازم است كه تمام روده مورد بررسی قرار گیرد.

*كولونوسكوپی:

كولونوسكوپی روش ارجح و پیشنهادی برای غربالگری است. كولونوسكوپی یعنی بررسی روده توسط کولونوسکوپ(لوله قابل انعطافی که به داخل بدن فرستاده می شود و پزشک توسط آن می تواند داخل روده را ببیند).حساسیت آن برای پولیپ‌های بزرگ تر از یك سانتی‌متر بالای 90 درصد است و تنها پولیپ‌هایی كه در بین چین‌ها یا در موقعیت آناتومیك خاصی قرار داشته باشند، ممكن است از دید پزشك در امان بمانند. در این روش علاوه برردیابی ضایعات امكان برداشتن ضایعه نیز میسر است و در واقع هم یك روش تشخیصی و هم درمانی است و بعد از سن 50 سالگی، هر 10سال یك بار در همه افراد توصیه می ‌شود.

كولونوسكوپی با امكان رؤیت تمام روده، مشاهده پولیپ و برداشتن آن توانسته در میزان مرگ و میر و ابتلای به سرطان روده تأثیر بارزی بگذارد.  سیگموئیدوسكوپی، مهم ترین عارضه كولونوسكوپی سوراخ شدگی است، كه حدود 2/0درصد موارد را شامل می ‌شود (دو برابر موارد سیگموئیدوسكوپی). بیماری‌های همراه و سن بالای بیمار احتمال این عارضه را بالاتر می ‌برد. این روش نسبتاً گران بوده و به آمادگی كامل روده نیازمند است. از آنجا كه حین بررسی، تجویز داروهای مسكن و آرام بخش به بیمار ضروری است، بیمار بعد از كولونوسكوپی قادر به انجام فعالیت‌های روزانه نیست و باید استراحت كند.

*كولونوسكوپی مجازی:

 كولونوسكوپی مجازی بعد از اقدامات آمادگی روده و تزریق هوا با دستگاه Spiral CT scan انجام شده و امكان مشاهده تمام مخاط روده را به ‌صورت دو بُعدی و سه بُعدی میسر می ‌كند. حساسیت آن در مطالعات مختلف بسیار متفاوت برآورد شده و در مجموع به ‌نظر می ‌رسد حساسیتی تقریباً نزدیك به كولونوسكوپی داشته باشد.

 احساس ناراحتی بیماران در این روش نسبت به كولونوسكوپی اپتیكال كمتر بوده، احتیاج به داروهای مسكن ندارد و عوارض آن نیز كمتر است. همچنین انجام آن در زمان بسیار كمتری مقدور است. منتها كلیه بیمارانی كه در آنها ضایعه‌ای یافت شود، باید متعاقباً تحت بررسی بیشتر با كولونوسكوپی اپتیكال قرار بگیرند. با این حال این روش هنوز به عنوان یك روش غربالگری توصیه نمی‌ شود، چراكه احتیاج به اقدامات آمادگی دقیق روده دارد، بسیار گران است، در همه جا در دسترس نیست و همچنین اكثر پزشكان هنوز مهارت تفسیر نتایج آن را ندارند.

چه افرادی در معرض سرطان پوست قرار می گیرند؟

خوشبختانه اكثر مردم با راه های جلوگیری از سرطان پوست تا حدودی آشنایی دارند. استفاده از كرم های ضدآفتاب، پوشیدن لباسهای مناسب، قرار نگرفتن در مقابل نور مستقیم وعمودی خورشید و انجام معاینات منظم توسط متخصصان پوست، از آن جمله اند.

در میان سه نوع  سرطان پوست، شایع ترین نوع كه در 80 درصد از موارد تشخیص داده شده است ،" كار سینوما " یا وجود سلول سرطانی است. ممكن است این سلول به غدد لنفاوی و یا جریان خون نیز سرایت كند. حتی ملانوم  فقط 5 درصد از سرطان های پوست را تشكیل می دهد و در صورت تشخیص به موقع، قابل  درمان است.

محققان می گویند: اگر تعداد كك و مك و خال های فرد زیاد باشد، بیشتر از بقیه در معرض ابتلا به سرطان پوست است. كك و مك كوچك با اشكالی نامنظم یا گرد و قهوه ای روشن است و خال اصولا تیره تر از بقیه نشانه ها بوده و گرد می باشد.

تحقیقات نشان داده است افراد مبتلا به سندروم خال غیر عادی، 40 تا 60 درصد بیشتر از دیگران مبتلا به " ملانوم" می شوند. با این حال توصیه می شود در سال دو بار به متخصص پوست مراجعه كنید. هر خالی كه خونریزی كند نشان از سرطان زا بودن آن نیست؛ یك خا ل برجسته ممكن است زخم شود و خارش ایجاد كند حتی خونریزی هم بكند؛ این خطر حتی در مورد خال های صاف و سطحی نیز كه لباس با آن ها سایش دارد، صدق می كند. به طور حتم هر چیزی كه بیش از یك بار خونریزی كند باید توسط پزشك مورد ارزیابی قرار گیرد.

به طور كلی مصرف منظم كرم های ضد آفتاب ، پوست را از ابتلا به سرطان محفوظ می دارد. كرم های ضد آفتاب مانند پمادهای سوختگی كه قبلا استفاده می شد به پوست این امكان را می دهد كه با صدمات حاصل از نور برخورد كند .دكتر "گدارل ریگل " در مورد مواد شیمیایی موجود در ضد آفتاب ها می گوید: هیچ مدركی حاكی از این كه كرم های ضد آفتاب می توانند منجر به سرطان شوند، وجود ندارد، البته اختلاف نظری نیز در این زمینه وجود دارد، زیرا برخی تحقیقات نشان داده اند افرادی كه از كرم های ضد آفتاب استفاده می كنند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پوست قرار می گیرند، اما این موضوع قطعیت نداشته و ثابت نشده است. این مسأله ممكن است به این دلیل باشد كه افرادی كه پوست روشن تری دارند و بدون استفاده از وسایل محافظ، ساعت های طولانی در معرض نور مستقیم خورشید قرار می گیرند، بیشتر به پوست خود آسیب می رسانند .