جوان,غلامرضا

فرمانده واحد عملیات تیپ33المهدی(عج) (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی)

مادر شهید:

او که شیره ی جانش غلامرضا را پروریده است و از نزدیک از زیبایی های معنوی و روحی او آشناست از فرزند دلاورش می گوید :«غلامرضا در سن هفت سالگی قامت به اقامه نماز بست و دل را با خدا پیوند زد .وقتی از مدرسه بر می گشت ،می آمد دست و صورت مرا می بوسید و بعد می رفت کنار پدرش می نشست و او را دلداری می داد و با حرفهایش غم و غصه را از یاد پدر می برد .می گفت :با با من هم چشم تو و هم دست و پای تو هستم .وقتی وارد کوچه می شد از اول کوچه با اهالی محترم سلام علیک و احوالپرسی می کرد .یکی از دوستانش می گفت :آرزو داشتم یک بار بتوانم در سلام کردن از او سبقت بگیرم .

همیشه اهل نماز و روزه بود .نماز ها و روزه هایش پایانی نداشت .نمی دانم چقدر از عبادت کردن لذت می برد و با آنها چه حال و هوایی پیدا می کرد .ما که پا بسته ی خاکیم چگونه از حال عرشیان خبر داشته باشیم رفتارش با کوچک و بزرک بسیار دوشت داشتنی و احترام آمیز بود .از وقتی که خودش را شناخته بود زندگی اش شده بود جنگ و جبهه .آن قدر به جبهه رفت که یادم نیست چند بار به جبهه رفت .

آخرین باری که ساک دستی اش را مرتب می کرد و آنها را وارسی می کرد ،خیلی آرام و با حوصله بود .کفش هایش را که کمتر واکس می زد آن دفعه با دقت واکس زد .من هم در گوشه ای از اتاق مشغول کار خودم بودم و از تماشای قامت جذاب و مهربان او لذت می بردم .لباس هایش را مرتب کرد و با دقت آنها را وارسی کرد و پوشید وجلوی آینه آمد و خود را بر انداز کرد ،امری که برای او کم سابقه بود .در اتاق ها می گشت و آرام آرام قدم می زد .روحیه اش کاملا تغییر کرده بود .

آن روز پدرش منزل نبود ،هر چه منتظر ماند پدرش نیامد .فرصت زیادی برای ماندن نداشت .تصمیم گرفت برای رفتن آماده شود وهمین طور که داشت کفشهایش را می پوشید به من گفت :من می روم و ماه رمضان بر می گردم .گفتم مادر حتما می آیی که دیگر طاقت دوری ات را ندارم .او گفت :حتما می آیم .وقتی داشت این حرفها را به من می زد ،نوری در سیمایش مشاهده می کردم .در دل خود گفتم این پسر دیگر بر نمی گردد .غلامرضا با همه روبوسی کرد و من هم رویش را بوسیدم و این همان آخرین رفتنش بود .»

برادر شهید:

اوکه همه رفتار و گفتار برادر را درس دین و زندگی می داند، برای ما برگی از کتاب خاطرات او را ورق می زند :«اولین باری که برادرم به جبهه رفت من هشت سال داشتم .وقتی می آمد خیلی دوست داشتم از جبهه برایم بگوید. می خواستم بدانم که آنجا چه می کنند و او با حرفها و شوخی هایش از جبهه مرا ذوق زده می کرد و بیشتر به جبهه علاقمند می شدم .

او مرا با خود به بسیج می برد و کم کم با بسیج آشنا کرد .خیلی با ما دوست بود .همیشه می گفت :راه شهیدان را ادامه دهید و سنگر ها را خالی نگذارید به حرف امام خمینی گوش دهید که او نایب امام زمان( عج) است .برادرم به پدر و مادرم احترام زیادی می گذاشت .نسبت به آنها رفتاری داشت که ما سالها بعد از شهادتش ،این سنت حسنه را انجام می دادیم .هر گاه پدر و مادرم به داخل خانه می آمدند جلوی آنها بلند می شد و تا آنها نمی نشستند او نمی نشست .»

دایی شهید:

که خود از همرزمان و دوستان بسیار نزدیک شهید بوده و خاطرات به یاد ماندنی زیادی از او دارد می گوید :«سالهای آغازین انقلاب ،مجاهدین خلق و بعضی گروهک های ضد انقلاب ،مخالفت خود را به مبارزه فیزیکی و اعمال تروریستی کشانده بودند و جنگی تمام عیار با نظام اسلامی آغاز کرده بودند .به دستور امام نیروهای انقلابی ،وظیفه قلع و قمع و سر کوب آنها را به عهده داشتند .شهید جوان با لباس مقدس بسیجی در میدان حاضر می شد و بنده نیز با لباس شخصی در بر خوردها و در گیریها حضور پیدا می کردم .یک روز نزدیکی های ظهر بود ،خبر به ما رسید که قرار است منافقین در چهار راه اصلی شهر تجمع کنند و قصد درگیری و ایجاد بلوا و آشوب دارند .من نیز به همراه یکی از برادران بسیجی شهید حسین زارع به راه افتادیم .از قبل چوب دستی های خیلی خوب و محکمی آماده کرده بودیم و آنها را در تانکر نیسان سوخت رسان جا سازی کرده بودیم ،که اگر درگیری و بر خوردها شدت گرفت به سراغ چوب دستی ها برویم و آنها را شناسایی و تسلیم نماییم تا برابر مقررات با آنها بر خورد شود .

خلاصه در یکی از همین روزها ،ناگهان غلامرضا را دیدم که تعدادی منافق با چاقو و رینگ بوکس به او حمله ور شدند و تعدادزیادی دور او را گرفته بودند .من همراه برادر حاج خدادادی آنجا بودیم .غلامرضا از من کمک خواست در این حین برادر حسن فکوری فرمانده بسیج ،به ما ملحق شد .غلامرضا تک و تنها در محاصره منافقین قرار داشت و آنها با چاقو و تیغ های موکت بری آماده حمله بودند .نگاه کردم دیدم اثری از ترس و وحشت در وجودش نیست و مصمم است.و ایستادگی می کرد .با اینکه احتمال داشت نیش چاقوها ثانیه ای دیگر بر بدن او بنشینند ،اما هیچ لرزش و خود باختگی در چهره اش مشاهده نمی شد .به لطف خدا و کمک برادران بسیج همه آنها را دستگیر کردیم و تحویل مراجع قضایی دادیم .»

«در سال 1365 درست یک سال بعد از شهادت غلامرضا به جبهه رفتم .محل ماموریت ما ،اسکله ی موقعیت شهید علی محمدی و نهر «انبر» بود .از آنجا به شهر فاو و سپس به اسکله شهید زال نژاد اعزام شدیم .همه جا نا خواسته احساس می کردم روح شهید غلامرضا با من است و مثل یک دوست و پشتیبان موجب امنیت خاطر و قوت قلب من است .هر جا می رفتم او را همراه خود احساس می کردم .می گفتم :خدایا ،این چه حکمتی است و چرا روح شهید مثل یک راهنمای مسیر ،راه بلد من شده است ؟!

آخر من که از قافله شهدا جا مانده بودم .من که لایق همراهی و سفر آنها نبودم .مگر تا آدم پاک پاک نشود به مهمانی می رود ؟!آنها که خدا را یک نفس دیدند از جنس ما خاکیان نبودند .پس چرا روح شهید مرا همراهی می کرد و بوی عطر و صدای نفس او را حس می کردم .یک لحظه به خود آمدم که شهید جوان از آن مسیر و معبر ها گذشته و در آن موقعیت ها حضور داشته است و چون شهید زنده است او را هم راه خود حس می کردم .