سرویس دهندگان را بشناسید

ارائه دهندگان سرویس های ایمیل در اینترنت زیاد هستند و بر تعداد کاربرانشان هر روزه اضافه می شود. برخی از این سرویس دهندگان به صورت رایگان ارائه خدمات می دهند و برخی بابت آن هزینه دریافت می کنند. در بسیاری از این سرویس ها به راحتی می توان عضو شد و کارهایی از قبیل پیگیری ایمیل ها و ... را انجام داد.

در بین تمامی سرویس ها جیمیل و یاهو محبوبیت زیادی را کسب کرده اند اما برای کسانی که به دنبال سرویس های جدید با امکانات مختلف هستند بد نیست که بقیه را نیز امتحان کنند.

اگرچه این دو سرویس طرفداران زیادی دارد اما همین موضوع سبب می شود که بسیاری از هکرها را به سوی خود جلب کنند. پس استفاده از سایر سرویس دهندگان چندان بی خطر نیست.

Gmail یکی از سرویس‌های رایگان است که به کاربران فضای رایگان جهت ساخت اکانت ارائه می‌دهد که فضای اختصاص داده شده در آن به کاربر نامحدود است و آدرس سایتش www.gmail.com  است. همانند Yahoo امکاناتی از قبیل مشاهده ویدیوها و عکس های ارسالی داخل محیط ایمیل یاهو، به روزرسانی بخش فهرست پیام ها، امکان منظم کردن اطلاعات و دسترسی به آنها و ... را دارد اما جیمیل دارای ظرفیت بالاتری است و قدرت بالاتری برای تشخیص اسپم دارد.

Hot mail یک سرویس رایگان پست الکترونیک است که از سوی شرکت مایکروسافت ارائه شده است. از امکانات هات‌ میل می توان به فضای 5 گیگابایت آن برای ذخیره پست‌های الکترونیکی، اقدامات امنیتی، فناوری ای‌جکس (یک نوع زبان برنامه نویسی است که با مرورگرهایی مثل IE و فایرفاکس و... سازگاری دارد) و ... اشاره کرد. این سرویس به  36 زبان مختلف آماده شده و در دسترس کاربران قرار گرفته است. شما می توانید از آدرس www.hotmail.com  برای دسترسی به این سرویس دهنده رایگان استفاده کنید. 

GMX یکی دیگر از سرویس های ایمیل رایگان است. از ویژگی های آن می توان اختصاص 5 گیگابایت فضا به کاربر، پشتیبانی از https، همین طور سیستم تشخیص اسپم و ... اشاره کرد. همچنین اگر شما حساب های کاربری دیگری مانند یاهو و جیمیل دارید می توانید از طریق ویژگیMail Collector ایمیل های خود را چک کنید.

همچنین برای اطلاع از ویژگی هایی که به زودی ارائه می شوند نیز می توانید از قسمتLabs  اطلاعات کافی را کسب کنید. برای دسترسی به این سرویس می توانید از آدرس www.gmx.com  استفاده کنید. این سرویس دارای برنامه ویژه سیستم عامل آندروید است که افراد از طریق تبلت و ... می توانند حساب کاربری خود را چک کنند.

ZohoMail دارای فضای ذخیره سازی نامحدود بوده و ابزارهای آنلاین مانند اکسل و ... را برای کاربر فراهم می آورد. این سرویس به درد کاربرانی می خورد که با تبلیغات رابطه خوبی ندارند چرا که این سرویس هیچ گونه آگهی و یا تبلبغاتی را در خود ندارد. این سرویس دارای سیستمی به نام سوئیت دفتر آنلاین می باشد که کاربران حرفه ای می توانند با استفاده از این سرویس، ایمیل های مفید خود را سازماندهی کنند.

Hush mail، این سرویس مناسب کسانی است که انجام شدن کارها به صورت محرمانه برای آن ها اهمیت زیادی دارد چرا که از شیوه رمزنگاری برای ایمیل کاربران بهره می برد. در صورتی که یک حساب کاربری Hush mail برای خود ایجاد کنید می توانید ایمیل هایتان را به صورت رمزگذاری شده ذخیره کنید و هنگامی که با پسوردتان وارد اکانت خود شوید ایمیل ها رمزگشایی میگردند. ایمیلهای رد و بدل شده بین کاربران این سرویس نیز با طرح یک سوال از طرف فرستنده و جواب دادن به

Gawab.com، سرویس دهنده ایمیلی هست که به کاربران خود این امکان را می دهد که ایمیل های خود را پیگیری کند یعنی می تواند متوجه شود که آیا گیرنده ایمیل را در یافت کرده یا نه. از مزیت های این سرویس اختصاص 10گیگا بایت فضای ذخیره سازی آنلاین، پشتیبانی از کاراکتر های خاص مانند الفبای زبان عربی و UTF – 16 را در خود دارد. برای دسترسی به این سرویس می توان به آدرس www.gawab.com مراجعه نمود.

AOL، سرویس دهنده ایمیلی است که از نظر امنیتی کاربران خود را راضی نگه داشته است و تا حد امکان راحتی و جلب رضایت کاربران خود را به همراه داشته است. فضای ارائه شده از طرف این سرویس دهنده نامحدود است و مقدار حجم فایلی را که می توان برای افراد دیگر فرستاد 16 مگابایت است. همچنین امکاناتی از قبیل پاسخ خودکار، امکان چت کردن و جستجو را نیز در اختیار کاربران خود قرار داده است. در صورتی که از POP3 برخوردار نیست.

با این حال اکثر افراد سرویس جیمیل و یاهو را بهترین سرویس دانسته و معتقدند که بیشترین امکانات را ارائه می دهد.

فائزه خاموشی

بخش دانش و زندگی تبیان

منابع:

Major Email Provider Trends in 2012: Gmail Pulls Ahead Posted "by Van"

Comparison of webmail providers

gooyait

پنج نکته در عکاسی با موبایل

بسیار خوب است که هر کسی یک دوربین واقعی داشته باشد تا در شرایط خاص مثل سفر یا گردش، بتواند عکس‌های عالی با آن ثبت کنید ولی به هر حال یک عکس خوب، یک عکس خوب است و فرقی نمی‌کند که با چه وسیله‌ای گرفته شده باشد.

دوربین‌های موجود در تلفن‌های هوشمند ضعف‌ها و قوت‌های خود را دارند، با تأکید روی نقاط قوت و بی اهمیت کردن ضعف‌ها، شما می‌توانید منفی‌خوان‌ها را پیش از شروع بازی‌شان به سکوت دعوت کنید. دوربین‌های به کار رفته در تلفن‌های هوشمند در طول چند سال اخیر خیلی بهتر شده‌اند و حالا شما می‌توانید نتایج بسیاری خوبی با آنها بگیرید، به خصوص اگر بدانید که دارید دقیقاً چه می‌کنید.

در ادامه مطلب با ما همراه باشید. می‌خواهیم «9 مورد» را با شما در میان بگذاریم تا از این به بعد، قبل از آتش کردن اپلیکیشن عکاسیِ تلفن اندرویدی، یا آیفون یا لومیای خودتان، آنها را در ذهن داشته باشید و عکس‌های بهتری بگیرید.

مورد 1: به سوژه نزدیک شوید 

بسیاری از دوربین‌های تلفن‌های هوشمند وقتی آنها را در نزدیکی سوژه نگه دارید فوق‌العاده درخشان عمل می‌کنند. سنسور کوچک عمق میدان نسبتاً عریضی را در اختیار شما قرار می‌دهد بنابراین می‌توانید تمام اشیا را در فوکوس داشته باشید، حال آنکه در وضعیت مشابه دوربین‌هایی با سنسور بزرگتر و لنز‌های بلندتر مشکل خواهند داشت.

معمولاً با نزدیک شدن به سوژه، کنترل بیشتر بر وضعیت نوردهی آن شی هم ممکن می‌شود. آیا نورهای روشن پشت سوژه شما باعث می‌شوند دوربین به اشتباه افتاده و سوژه را تیره ثبت کند؟ کافی است با نزدیک شدن به آن، این اثر را حذف کنید. چنین تصاویری در صورت ثبت صحیح، می‌توانند جزئیات زیاد و مۆثری را ثبت کنند.

تصویر بالا، مربوط به ساچمه یک تفنگ بادی است که به هدفی فلزی اصابت کرده و صاف شده. می‌بینید که دوربین تلفن چه جزئیات زیادی را در نور یکنواخت ثبت کرده.

مورد 2: زوم نکنید، بلکه بعداً قیچی کنید 

خیلی از دوربین‌های تلفن‌های هوشمند امکان زوم دیجیتال را در اختیار شما قرار می‌دهند ولی تقریباً همیشه بهترین تصمیم این است که وانمود کنید اصلاً چنین چیزی وجود ندارد. حتی در مشاهده زنده قبل از ثبت عکس هم می‌توان دید که با شروع زوم دیجیتال چقدر کیفیت تصویر افت می‌کند. علت این افت را باید در عملکرد دوربین دانست زیرا با انجام زوم دیجیتال، دوربین فقط از روی قرائن و شواهد حدس می‌زند که تصویر واقعی چه شکلی دارد و به همین خاطر نتیجه از واقعیت بیرونی فاصله می‌گیرد.

اما وقتی بعد از ثبت تصویر بدون زوم دیجیتال، با قابلیت Crop بخش‌های اضافه را قیچی و تصویر مورد نظر را بزرگ می‌کنید در حقیقت در حال نمونه برداری از پیکسل‌هایی هستید که قبلاً ثبت شده‌اند. خیلی از تلفن‌های هوشمند دوربین‌های 8 مگاپیکسلی دارند، این یعنی شما می‌توانید با قیچی کردن بخش مورد نظر، همچنان رزولوشن بالایی را در اختیار داشته باشید و فقدان ضایعات تصویری که با بزرگ کردن مصنوعی عکس بروز می‌کنند، کمک خواهد کرد تا عکس شما زاییده دوربین یک تلفن هوشمند پنداشته نشود.

عکس بالا از کوهی در ونکوور گرفته شده و تقریباً نیمی از آن قیچی شده. ولی چنانچه با زوم دیجیتال سعی در ثبت همین کادر تصویر داشتیم، بخش بزرگی از جزئیات درختان از دست می‌رفت. ضمن اینکه عکس از پشت شیشه اتومبیل گرفته شده، پس با دستکاری دیجیتال اعوجاج و شکستگی تصویر هم تقویت می‌شد.

مورد 3: ویرایش کنید، نه فیلتر گذاری 

اگر می‌خواهید عکس‌هایتان منحصر به فرد باشند، آخرین کاری که باید بکنید این است که از فیلترهای تصویری که میلیون‌ها نفر دیگر هم عین‌شان را استفاده می‌کنند، کمک بگیرید. نگارنده فردی آنتی-اینستاگرام نیست و قابلیت به اشتراک گذاری آنلاین تصاویر را بسیار جذاب می‌داند ولی فیلترهای پیش فرض اینستاگرام دیگر به پایان خط رسیده و تکراری هستند.

می‌توانید از اپلیکیشن‌های ویرایش عکس مثل SnapSeed،Photoshop Express  یا iPhoto استفاده کنید که به شما امکان اِعمال تغییرات متعارفی مثل تغییر کنتراست، تیز بودن جزئیات یا درجه گرمی و سردی رنگ‌ها را می‌دهند. یعنی درست همان کارهایی که با عکس‌های گرفته شده توسط دوربین‌های بزرگ را انجام می‌دهید. این دیوانگی نیست که عکس‌های خود را قبل از به اشتراک گذاشتن شخصاً ویرایش کنید. بله فقط کمی عجیب است ولی خیلی‌ها انجامش می‌دهند.

با در پیش گرفتن چنین روشی شما در واقع پا در راه یافتن سبک خاص خودتان نیز می‌گذارید یا حتی سبکی را که الآن با دوربینی غیر از تلفن هوشمندتان پیاده می‌کنید گسترش می‌بخشید و نتیجه این کار خیلی مۆثرتر از استفاده از فیلترهای غلو آمیز بر روی همه عکس‌ها است.

تصویر بالا از محیط داخلی نرم‌افزار SnapSeed گرفته شده که به شما امکان ویرایش واقعی عکس و نه فقط اِعمال فیلترهای پیش فرض را می‌دهد.

مورد 4: تاری مصنوعی به تصویر اضافه نکنید 

عمق میدان همیشه یکی از بزرگترین چالش‌ها برای دوربین تلفن‌های هوشمند باقی خواهد ماند. لنزهایی با زاویه دید عریض و سنسورهایی با اندازه کوچک، ثبت پس زمینه تار را بسیار مشکل می‌کنند و تقریباً همیشه با استفاده از افکت‌های ساختگی، اوضاع بدتر می‌شود.

اول اینکه، ایجاد محو شدگی مصنوعی به کمک نرم‌افزارها، معمولاً به طور یکنواخت کل قاب عکس را فرا می‌گیرد. ولی به خوبی می‌دانیم که لنزها این طوری کار نمی‌کنند برای همین افکت‌های نرم‌افزاری خیلی غیر طبیعی به نظر می‌آیند. دوم اینکه، وقتی می‌خواهید شی مورد نظر برای قرار گرفتن در مرکز فوکوس را مشخص کنید، انتخاب کردن دقیق آن مشکل است و در نتیجه اِعمال فیلتر می‌تواند به نتیجه‌ای ناخوشایند منجر شود.

اگر می‌خواهید بیننده عکس، روی یک شی خاص متمرکز شود باید آن را در قاب تصویر به نقطه مرکزی تبدیل کنید. سعی کنید پس زمینه را تا حد امکان ساده نگه دارید و حتی اگر برای اینکار مجبور به جابه‌جایی سوژه‌ها شدید باز هم ارزشش را دارد.

تصویر بالا نمونه‌ای از ایجاد محو شدگی مصنوعی است.

مورد 5: بی‌خیال فلاش شوید 

مشکل فلاش خیلی از دوربین‌های موبایل این است که در اصل -گفتنش سخت است ولی در اصل- آنها اصلاً فلاش نیستند. آنها یک یا دو چراغ LED خوشگل هستند که چندان برای وظیفه‌ای که به عهده شان گذاشته شده مناسب نیستند. روشنایی آنها به کنار، اما وقتی کار می‌کنند باعث خراب شدن گرمی رنگ‌ها شده و یکی از اصلی‌ترین وظایف فلاش را ایفا نمی‌کنند: ثابت ثبت کردن حرکت‌ها در قابل عکس. دوره نوردهی آنها آنقدر زیاد است که دست آخر به شما عکسی تار و بد-نور می‌دهند. لازم به یادآوری نیست که آنها چقدر نزدیک لنز هستند که این خود باعث می‌شود چشم‌های افراد حاضر در عکس، مثل چشم شیاطین شود!

خب، پس وقتی در تاریکی دنبال ثبت عکس با آنها هستیم چه کنیم؟ متأسفانه حتی با وجود پیشرفت‌های تکنولوژیک جذاب مثل پیور ویو از نوکیا، باز هم مشکلات عکس برداری توسط موبایل در نور کم پا بر جا دارند. اغلب، بهترین شانس این است که یک منبع نور دیگر پیدا کنید. این شاید چندان عالی یا حتی کافی نباشد ولی به هر حال عکاسی همیشه در پیوند با خلاقیت بوده. پس اگر در یک کنسرت بودید، کمی صبر کنید تا یکی از پروژکتورها گذرش به محل نشستن شما بیافتد. در نهایت اگر منبع نور بیرونی پیدا نکردید، یک فلاش بد بهتر از یک عکس تاریک است.

عکس بالا نمونه‌ای از عملکرد بد فلاش‌ها است: پوستی که به زردی گراییده، چشم‌های قرمز، و تار شدگی ناشی از حرکت سوژه.

مشکلات ویندوز8 را یك‌جا حل کنید

اگرچه ویندوز8 به تازگی ارائه شده است اما طرفداران خود را جذب كرده است چرا كه ویژگی های جالبی دارد از جمله لود شدن سریعش که نسبت به ویندوز7 تفاوت محسوسی دارد.

هر كسی كه با یكی از نسخه های ویندوز XP، ویندوز Vista و یا ویندوز 7 كار كرده باشد و آن را بر روی سیستم خود نصب داشته باشد و این كه سخت افزار سیستمش به اندازه 1-2 گیگابایت رم، 16-20گیگابایت هارد و ... مجهز باشد می تواند آن را به ویندوز8 ارتقا دهد.

افرادی كه از یکی از ویندوزهای XP و یا Vista استفاده می‏کردند برای استفاده از ویندوز 8 ممكن است مجبور باشند بعضی از درایوهای سخت‏افزار و یا نرم افزار را مجدداً نصب کنند. اما كسانی كه از ویندوز 7 استفاده می كنند مشكلی برایشان پیش نمی آید چرا كه هر آنچه با ویندوز 7 سازگار باشد با ویندوز8 هم سازگاری دارد.

ویندوز خود را به حالت اول باز گردانید... در ویندوز8 از آن جایی كه تمامی كارهای كاربران بر روی دسكتاپ قرار دارد افراد می بایست بین صفحه شروع ویندوز و دسكتاپ دائما در حال جابه جایی باشند كه این موضوع موجب اذیت برخی افراد می شود. برای حل این مشكل برنامه Start Menu Modifier معرفی شد که افراد برای بازگشت به حالت اولیه می توانند روش زیر را استفاده كنند. برنامه را اجرا كنید و با انتخاب گزینه Default full height در قسمت Position و کلیک بر روی دکمه Apply سیستم به حالت اولیه باز می گردد و می‌توانند فایل این برنامه با نام StartMenuModifier.exe  را از سیستم خود پاک  کنند.

در صورتی كه می خواهید برنامه ای به قسمت Start ویندوز8 خود اضافه كنید...

می توانید روی برنامه مورد نظر راست كلیك كرده و گزینه Pin to start را كلیك كنید. در صورتی كه با برخی برنامه ها به مشكل برخورد کردید می توانید از نرم افزارهای دیگری همچونStart Screen Pinnerبرای این كار استفاده كنید.

ویندوز8 و برنامه های خود به نام مترو... در ویندوز8 برنامه هایی مخصوص به نام مترو وجود دارند كه برخی افراد به خصوص كسانی كه با تلفن های هوشمند و تبلت كار می كنند با مشكل بستن این برنامه ها مواجه هستند. استفاده از كلیدهای Alt+F4 و گرفتن همزمان كلیدهای Shift+Ctrl+Esc می تواند به بستن این برنامه ها كمك كند.

همچنین می توانید از موس نیز برای بستن این برنامه ها استفاده كنید به این صورت كه نشانگر موس را بر روی لبه بالای برنامه ببرید و در آنجا نگهدارید سپس نشانگر موس را به سمت لبه پایینی صفحه بکشید. در این حالت برنامه کوچکتر می شود و سپس از قسمت پایینی سیستم حذف می گردد.

 با كیبورد ویندوز8 مشكل دارید؟؟ برای كسانی كه با كیبورد ویندوز8 كمی دچار سردرگمی هستند می توانند آن را به روش زیر تغییر دهند. در قسمت Control panel گزینه Language را انتخاب كنید. صفحه در مقابل شما باز می شود كه می توانید از طریق گزینه Option به صفحه مربوطه رفته و زبان مورد نظر خود را انتخاب و كیبورد را تغییر دهید.

 برای ارتباط بین دو محیط مترو و دسكتاپ می‌توان از دو پنل کناری ویندوز 8 به نام‌های  Charms Bar وSwitcher استفاده کرد. برای غیرفعال کردن این دو پنل می توان به صورت زیر عمل كرد.

پنجره‌ Run را باز كنید و عبارت regedit را وارد نموده و Enter را بزنید.

سپس به مسیر زیر بروید:

HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\ImmersiveShell

بر روی ImmersiveShell راست کلیک کرده و New -> Key را انتخاب کنید.

نام این کلید جدید را EdgeUI قرار دهید.

از قسمت دیگر صفحه بر روی فضای خالی از صفحه راست کلیک کرده و New -> DWORD    (32-bit) Value  را انتخاب نمایید.

نام این مقدار جدید را DisableCharmsHint قرار دهید.

حال بر روی DisableCharmsHint دوبار کلیک کرده و در پنجره‌ی باز شده مقدار Value data را به 1 تغییر داده و OK کنید.

توصیه پایانی...

در صورتی كه از ویندوز8 استفاده می كنید آپگرید (upgrade) این ویندوز را به شما توصیه می كنیم. وجود امكانات جدید به صورت یك جا در یك سیستم عامل می تواند آن را به بهترین سیستم عامل برای استفاده تمامی افراد تبدیل کند.

مشاهده PDF با فایرفاكس

این نرم‌افزار امكانات بسیاری را در خود جای داده است و برای راحتی كاربران نیز با طراحی افزونه‌ها و پلاگین‌های اختصاصی قابل استفاده توسط مرورگرهای مختلف، این امكان را در اختیار شما قرار می‌دهد تا بدون هیچ دردسری هنگام مرور صفحات وب توسط مرورگر محبوبتان نیز به مشاهده این فایل‌ها بپردازید.

باتوجه به افزایش روزانه كاربران اینترنت و نیاز این كاربران به مشاهده سریع و آسان فایل‌های PDF، سازندگان مرورگرها نیز امكاناتی را برای نمایش این فایل‌ها در مرورگرهای خود جای داده‌اند كه یكی از این امكانات در نسخه جدید مرورگر فایرفاكس قابل مشاهده است.

این مرورگر به شما این امكان را می‌دهد تا براحتی و بدون نیاز به نصب نرم‌افزار Adobe Acrobat فایل‌های پی‌دی‌اف را در مرورگر مشاهده كنید.

چنانچه نسخه جدید این مرورگر را در اختیار دارید اما هنوز هم پلاگین نرم‌افزار Adobe Acrobat فایل‌های پی‌دی‌اف‌ را برای شما به‌نمایش در می‌آورد و قصد دارید با استفاده از خود مرورگر به مشاهده این‌فایل‌ها بپردازید،

می‌توانید مراحل زیر را دنبال كنید:

1. پیش از هر چیز باید مطمئن شوید كه آخرین نسخه از مرورگر را روی رایانه خود نصب كرده‌اید و پلاگین نرم‌افزار Adobe Acrobat نیز غیرفعال شده است. برای انجام این كار می‌باید ابتدا روی منوی اصلی مرورگر از بالا ـ سمت چپ كلیك كرده و از بخش Help گزینه About Firefox را انتخاب كنید. با انتخاب این گزینه فایرفاكس نسخه نصب شده روی سیستم‌عامل شما را با آخرین نسخه منتشر شده مقایسه كرده و در صورت انتشار نسخه جدیدتر، به‌صورت خودكار عملیات دانلود و به‌روزرسانی را به‌انجام می‌رساند.

2. پس از به‌روز شدن مرورگر به آخرین نسخه، باید پلاگین نمایش فایل‌های پی‌دی‌اف توسط نرم‌افزار Adobe Acrobat را غیرفعال كنید. برای انجام این كار نیز باید پس از مراجعه به منوی اصلی مرورگر، روی گزینه Add-ons كلیك كرده و پس از آن به بخش Plugins مراجعه كنید. در این بخش پس از یافتن گزینه Adobe Acrobat، روی دكمه Disable در مقابل آن كلیك كنید.

3. تا این بخش از كار، مرورگر شما به‌روز شده و از قابلیت نمایش فایل‌های ‌پی‌دی‌اف پشتیبانی می‌كند. همچنین پلاگین نمایش فایل‌های پی‌دی‌اف توسط نرم‌افزار آكروبات نیز در آن غیرفعال شده و تنها كاری كه باید انجام دهید این است كه قابلیت نمایش فایل‌ها توسط مرورگر را فعال كنید. برای انجام این كار هم به نوار آدرس مرورگر بروید عبارت about:config را وارد كنید. و پس از به‌نمایش درآمدن پیغام هشدار نیز با كلیك روی گزینه موجود، موافقت خود را نسبت به ادامه مراحل كار اعلام كنید.

4. در صفحه‌به‌نمایش درآمده كادری را برای جستجوی عبارات دلخواه خود مشاهده می‌كنید. عبارت browser. preferences. inContent را در این كادر تایپ كرده و به جستجوی آن بپردازید. پس از مشاهده نتیجه روی آن كلیك راست كرده و گزینه Toggle را انتخاب كنید.

5. در این مرحله باید عبارت pdfjs. disabled را جستجو كرده و پس از مشاهده نتیجه آن نیز روی آن كلیك راست كرده و گزینه Toggle را انتخاب كنید.

6. مراحل كار به پایان رسیده است و می‌توانید پس از بستن پنجره تنظیمات مرورگر، آن را یك‌بار راه‌اندازی مجدد كنید. از این پس قادر خواهید بود تا همه فایل‌های پی‌دی‌اف را توسط مرورگر و بدون نیاز به هیچ نرم‌افزار اضافه‌ای مشاهده كنید.

تاریكخانه فتوشاپ

شركت ادوب چند سالی است كه برای رفع نیاز این بخش از كاربران فتوشاپ، نرم‌افزار دیگری به نام Lightroom (تاریكخانه) را معرفی كرده كه این قشر می‌توانند از هر دوی این نرم‌افزارها در انجام امور روزمره خود بهره بگیرند.

سوالی كه ممكن است ذهن این گروه را به خود مشغول كند تفاوت‌های بین این دو نرم‌افزار و انتخاب بهترین آنها برای كار است، در این شماره در نظر داریم به تفاوت‌های بین آنها اشاره كرده و كاربرد هر یك را بررسی كنیم.

معرفی فتوشاپ

فتوشاپ ابتدا به عنوان ویرایشگری ساده برای ویرایش تصاویر معرفی شده بود تا این كه سال 1990 با رشدی عظیم به عنوان هیولای نرم‌افزارهای كار روی عكس با امكانات فراوان برای طراحان گرافیك، مهندسان معمار، انیمیشن سازان، فعالان صنعت چاپ، عكاسان و حتی طراحان سه بعدی تبدیل شد.

فتوشاپ به عنوان ابزار ویرایش تصویر با قدرتی بی‌انتها به علت وجود فرامین قدرتمند و پلاگین‌های ویژه‌ای كه توسط خود شركت ادوب یا شركت‌های دیگر ارائه شده و به نام فیلتر نامیده می‌شود، براحتی می‌تواند چند عكس را در هم ادغام كند، یك تصویر HDR به وجود آورد، با آن از شر لكه‌های پوست خلاص شد یا یك فرد را بلندتر، كوتاه‌تر، چاق‌تر یا لاغرتر كرد.

فهرست كارهایی را كه با فتوشاپ می‌توان انجام داد یك فهرست بی‌پایان است و فتوشاپ در حال حاضر بخشی از اصطلاحات روزمره ماست، زیرا هر روز شاهد تصاویری هستیم كه بسیار واقعی به نظر می‌رسند

در صورتی كه قدرت فتوشاپ را به تصویر می‌كشند و به كمك آن به وجود آمده‌اند.

معرفی لایت روم

نام كامل لایت روم Adobe Photoshop Lightroom است كه شاید به علت وجود نام فتوشاپ در نام آن كمی گیج‌كننده به نظر برسد، اما در واقع لایت روم یك زیر مجموعه از فتوشاپ با قابلیت‌های خاص است كه این قابلیت‌ها در فتوشاپ وجود نداشته و احتمالا هرگز وجود نخواهد داشت.

هدف اصلی این نرم‌افزار مدیریت حجم انبوهی از تصاویر و مرتب‌سازی آنها به منظور سهولت دسترسی هنگام ذخیره در یك مكان خاص است.

فتوشاپ نرم‌افزار فوق‌العاده‌ای در ویرایش تصاویر به شمار می‌آید، اما هنگامی كه تعداد این تصاویر ویرایش‌شده زیاد شود مدیریت آن كار بسیار دشواری خواهد بود.عمده فعالیت یك فرد به عنوان عكاس با فتوشاپ تنظیم و بهینه‌سازی تصاویر قبل از انتقال آنها از دوربین به هارد رایانه است كه همیشه یك پروسه پیچیده و زمانبر محسوب می‌شود. پس از انتقال، بزرگ‌ترین چالش مرتب‌سازی و گروه‌بندی و پیدا‌كردن یك تصویر از بین انبوه تصاویر موجود است.

لایت روم یك نرم‌افزار مدیریت تصویر بر پایه پایگاه داده است كه بصورت خودكار اطلاعات متادیتای تصویر مثل نام و نوع دوربین، تاریخ و زمان ثبت، دیافراگم، سرعت شاتر، iso، وایت بالانس و... را خوانده و به‌عنوان یك exif شناخته و این اطلاعات را در یك بانك اطلاعاتی به نام كاتالوگ برای عكس ذخیره می‌كند.

هنگامی كه یك تصویر به محیط لایت‌روم افزوده می‌شود این نرم‌افزار با قابلیت درونی خود امكان اضافه‌كردن اطلاعات اضافی مثل كلمات كلیدی، علائم، ستاره‌های امتیازدهی و... را فراهم می‌كند كه این امر در پیدا‌كردن تصویر مورد نظر از بین هزاران تصویر موجود كمك فراوانی خواهد كرد.

این روش فهرست‌برداری و تگ‌گذاری در فتوشاپ وجود ندارد، زیرا فتوشاپ یك برنامه مبتنی بر پایگاه داده نیست. علاوه بر قابلیت‌های مدیریت رسانه، لایت روم حاوی ابزارهایی است كه به عكاسان در دستكاری و تنظیم تصاویر كمك می‌كند. به طور خلاصه فتوشاپ یك ابزار ویرایش تصاویر و لایت روم یك ابزار مدیریت تصاویر با برخی قابلیت‌های ویرایشی و تنظیم تصویر است.

ابزارهایی كه لایت‌روم از آنها در ویرایش و تصحیح تصاویر استفاده می‌كند، در گروه‌هایی به شرح زیر جمع شده است:

1ـ Histogram

2ـ Basic

3ـ Tone Curve

4ـ HSL / Color / B&W

5 ـ Split Toning

6 ـ Detail

7ـ Lens Corrections

8 ـ Effects

9 ـ Camera Calibration

فهرست ابزارهای موجود در لایت روم تقریبا پوشش‌دهنده مجموعه كاملی از ابزارهای مورد نیاز برای ویرایش و تنظیم تصاویر است.

در لایت‌روم تغییرات انجام گرفته روی یك تصویر را می‌توان به عنوان یك الگو ذخیره و به مجموعه‌ای از تصاویر مورد نظر به صورت یكجا اعمال كرد.

علاوه بر بخش‌های نام‌برده شده، لایت روم حاوی بخش‌هایی نیز برای تولید اسلایدشو ـ چاپ تصاویر و ایجاد خروجی برای گالری تصاویر وب نیز است.

تمام ابزارها و امكانات موجود در لایت روم در قسمت camera raw فتوشاپ نیز وجود دارد كه هنگام گشودن یك تصویر raw به صورت خودكار اجرا می‌شود و با صرف‌نظر‌ از برخی تغییرات جزئی تقریبا می‌توان گفت كه این ابزارها كپی است. به تصویری از پانل camera raw نگاه كنید و آن را با محیط لایت‌روم مقایسه كنید. 

می‌توان گفت همه كارهایی كه برای ویرایش تصاویر در لایت روم می‌توان انجام داد با قدرت بیشتری در فتوشاپ نیز امكان‌پذیر است، ولی قدرتی كه لایت‌روم در مدیریت تصاویر دارد در فتوشاپ وجود ندارد. برخی كاربران، همراه فتوشاپ از نرم‌افزار بریج شركت ادوب برای مدیریت تصاویر استفاده می‌كنند.

با این كه برخی ابزارهای مدیریتی لایت‌روم در بریج وجود داشته و قابل استفاده است، اما چون بریج نرم‌افزاری مبتنی بر پایگاه داده نیست، جستجو و یافتن یك تصویر در آن بسیار زمانبر بوده و به هیچ عنوان با جستجوی چند ثانیه‌ای لایت روم قاب مقایسه نیست زیرا بانك اطلاعاتی لایت روم برای جستجو و یافتن تصاویر بهینه شده است. در صورتی كه كاربری، لذت جستجو را در لایت روم تجربه كرده باشد، كار با ادوب‌بریج برایش ملال‌آور خواهد بود.

سوالی كه اینجا مطرح می‌شود این است كه با توجه به توضیحات داده شده و با توجه به این كه همه ابزارهای ویرایشی لایت روم در فتوشاپ وجود دارد، چرا باید از لایت استفاده كرد؟

برای پاسخ به این سوال و توضیح علت استفاده از لایت روم می‌توان به چند مورد اشاره كرد:

** یادگیری لایت روم از فتوشاپ ساده‌تر است و محیطی ساده‌تر دارد.

**لایت روم حاوی ابزارهای آماده فراوانی جهت تنظیم و ویرایش تصاویر است.

**سرعت كار در لایت روم به علت امكان مشاهده و ویرایش سریع چند تصویر بدون صرف زمان برای باز‌كردن و بستن فایل‌ها بالاتر است.

**لایت روم به عنوان ابزار مدیریت فایل و رسانه، امكان ایجاد پوشه، زیرپوشه و تغییر نام گروهی فایل‌ها را به صورت یكجا فراهم می‌آورد.

**ویرایش تصاویر در لایت روم غیر مخرب بوده و تمام تغییرات به صورت یك لایه جدا به لایه اصلی اعمال شده و فایل اصلی به هیچ عنوان دستكاری نمی‌شود؛ در صورتی كه در فتوشاپ كار روی تصاویر با تركیبی از ابزارهای مخرب و غیرمخرب انجام می‌گیرد و ممكن است تصویر اصلی تغییر یابد.

**در محیط لایت روم امكان ذخیره‌سازی سابقه همه عملیات انجام گرفته و امكان بازگشت و تصحیح آن برخلاف فتوشاپ وجود دارد.

**در لایت روم امكان مشاهده اطلاعات متادیتا روی فایل هنگام ویرایش آن برخلاف فتوشاپ وجود دارد.

** و ده‌ها امكان متنوع دیگر در زمینه ویرایش و مدیریت تصاویر.

با وجود تمام مزیت‌های لایت روم باید در نظر داشته باشیم در صورتی كه بخواهیم ویرایش‌های جدی روی تصاویر انجام دهیم، باز محتاج به فتوشاپ بوده و لایت روم این امكان را در اختیار ما نخواهد گذاشت.

پس می‌توان با تركیب دو نرم‌افزار مذكور از قدرت مدیریت تصاویر لایت روم و قدرت ویرایشی فتوشاپ برای كسب بهترین نتیجه استفاده كرد.

افزایش حافظه دستگاه اندرویدی

انتقال برنامه ها به کارت حافظه و یا حافظه های جانبی

برنامه های اندروید به صورت پیش فرض بر روی حافظه دستگاه نصب میشوند ولی شما میتوانید تعداد بسیاری از آنها را به کارت حافظه و یا حافظه های جانبی دیگر انتقال دهید. این عمل فضای بیشتری را برای نصب برنامه ها بر روی حافظه گوشی یا تبلت فراهم میکند. البته به یاد داشته باشید که دستگاه هایی که کارت حافظه جانبی را پشتیبانی نمیکنند (همانند Galaxy Nexus) دارای قسمتی به نام USB storage می باشند.

بیشتر برنامه ها قابلیت انتقال به کارت حافظه را دارند ولی در این بین باید دو نکته را در نظر بگیرید. شما فقط می توانید برنامه هایی را به کارت حافظه انتقال دهید که سازنده برنامه قابلیت انتقال را بر روی آن قرار داده باشد. راه هایی دیگر نیز برای انتقال برنامه هایی که قابلیت را پشتیبانی نمی کنند وجود دارد ولی دارای پیچیدگی بیشتری می باشند.

وقتی که کارت حافظه دستگاه را خارج نمایید برای مثال هنگامی که قصد اتصال کارت حافظه به رایانه را دارید، هیچ یک از برنامه های موجود بر روی آن دیگر اجرا نخواهند شد. برنامه های ضروری موجود بر روی حافظه داخلی همانند لایو والپیپر یا ویجت ها باید در همین مکان باقی بمانند.

برای شروع گزینه Applications را در منوی Settings باز کنید.

Manage applications را بزنید تا برنامه های نصب شده خود را مشاهده کنید.

برای مشاهده برنامه هایی که بیشترین فضا را اشغال کرده اند حالت Sort by size را انتخاب کنید.

حالا شما برنامه های حجیم را در بالای لیست مشاهده می کنید. برنامه ای را که قصد انتقال آن به کارت حافظه را دارید انتخاب کنید.

در قسمت جزییات مربوط به برنامه گزینه Move to SD card یا Move to USB storage را بزنید.

البته برای این که بتوانید چندین برنامه را به طور یکجا به داخل کارت حافظه انتقال دهید میتوانید از برنامه رایگان App 2 SD استفاده کنید.

پاک کردن اطلاعات

شما هم چنین این اختیار را دارید که برخی از اطلاعات یا اطلاعات پنهان برنامه ها را از طریق قسمت جزییات حذف کنید. گزینه Clear cache فایل های موقت برنامه را پاک می کند در حالی که Clear Data اثر بیشتری را نسبت به گزینه قبل دارد. این گزینه برنامه مورد نظر شما را به حالت اولیه خود بر می گرداند و تمامی اطلاعات و تنظیمات اضافی را پاک می کند.

برای پاک کردن اطلاعات پنهان برنامه ها به صورت دسته جمعی می توانید از برنامه رایگان App Cache Cleaner کمک بگیرید.

حذف برنامه ها

شاید پاک کردن برنامه ها امری بسیار ساده به نظر برسد اما یکی از موثرترین روش ها برای ایجاد فضای بیشتر بر روی گوشی یا تبلت است. اگر شما بر روی دستگاه خود برنامه هایی را دارید که از آنها زیاد استفاده نمی کنید سریع اقدام به حذفشان نمایید. در صورت نیاز دوباره نیز می توانید آنها را دانلود کنید. طبقه بندی برنامه ها از نظر حجم در این گزینه بسیار مفید واقع می شود.

به تصویر کشیدین مقدار حافظه

استفاده از برنامه هایی مثل free DiskUsage app کمک شایانی به شما می کند تا بتوانید حافظه دستگاه خود را مدیریت کنید. اگر کار با برنامه های آنالیزگر سیستمی را نیز بلد باشید می توانید از برنامه WinDirStat بهره بگیرید.

بر روی اطلاعات بزرگنمایی بیشتری کنید تا جزییات زیادتری نمایش داده شوند. اگر فایل یا فولدر را پیدا کردید که قصد حذف آن را دارید می توانید از قسمت منو گزینه Delete را بزنید. این آنالیزگرها هم چنین میتوانند مقدار استفاده برنامه ها از حافظه شما را نیز نمایش دهند.

آپلود کردن تصاویر

اگر شما از کسانی هستید که زیاد با دستگاه خود عکس میگیرد و عادت به پاک کردن آنها نیز ندارید حافظه بسیار زیادی را در اختیار تصاویر خود قرار می دهید. برای آپلود کردن تصاویر خود به قسمت گالری و سپس فولدر مخصوص به تصاویر دوربین بروید.

کلید منو را بزنید و سپس تصاویر مورد نظر خود را برای آپلود انتخاب کنید. در انتها کافی است گزینه Share را انتخاب کنید تا تصاویر مورد نظر بر روی سرویس های مختلف مثل Picasa آپلود شوند. سپس در هر زمانی که به آنها نیاز داشته باشید می توانید دانلودشان کنید.

شما هم چنین می توانید تصاویر و ویدیوهای خود را از طریق کابل USB به رایانه منتقل کنید یا این که از برنامه هایی مثل AirDroid کمک بگیرید.

راهنمای وبلاگ نویسان

نوشتن پیام

این مسئله وقتی مهم تر میشود که شما برای اولین بار با یک نفر از طریق متن ارتباط برقرار میکنید. هیچ یک از ما دوست ندارد در اولین بار نوع نوشتار انتخاب شده نامۆدبانه و پرخاشگرانه باشد زیرا باعث ایجاد یک تصویر ذهنی بسیار بد میشود.

ولی در دنیای واقعی کلمات گفته شده توسط شما اهمیت کمتری دارند و باید بیشتر سعی کنید از لحن بهتری استفاده نمایید تا سخنان شما مۆدبانه تر جلوه دهد.

اصول یک پیام

در سراسر جهان همیشه در ابتدا یک سری اصول برای نوشتن یک پیام و یا ایمیل وجود دارد. بعضی از این موارد ممکن است بسیار ساده به نظر برسند ولی نقش مهمی را در برقراری ارتباطات دارا میباشند. پیشنهاد ما به شما این است که در اکثر موارد از این اصول استفاده کنید تا نوشته شما بهتر به نظر برسد.

سلام

یکی از اصولی ترین موارد برای شروع گفتن سلام میباشد. تنها گفتن یک سلام و نوشتن نام فرد مورد نظر بعد از آن حس بسیار خوبی را ایجاد میکند. نکته مهمی که بهتر است در ارتباط های معمولی از آن استفاده کنید عدم نوشتن پیشوند ها و پسوند های بسیار محترمانه میباشد مثل جناب و … . گفتن همان سلام اثر بهتری نسبت به این موارد رسمی دارد.

معرفی

اگر شما برای اولین بار قصد ارسال پیام و ایمیل را دارید بهتر است در ابتدا به معرفی خود بپردازید. البته لازم نیست تمامی زندگینامه خود را توضیح دهید و با یک جمله کوتاه مثل ”‌ اسم من ”” است و از ”” با شما تماس میگیرم” شروع کنید.

دلیل ارتباط

و حالا به مهم ترین گزینه میرسیم که دلیل شما برای نوشتن پیام و یا ایمیل است. بهتر است این قسمت را بسیار کوتاه و سریع بیان کنید. پس از سلام و معرفی خود بهتر است دلیل یا درخواست خود را به صورت مۆدبانه بیان نمایید و از واژه های محترمانه ای مثل “تمایل”‌ و “تقاضا”‌ استفاده کنید.

در آخر نیز شما باید پیام خود را با یک عبارت امضا مانند تمام کنید. بهترین گزینه برای صاحبان وبلاگ ها همان آدرس وبلاگ میباشد. ابتدا نام خود را بنویسید و سپس آدرس وبلاگ خود را. البته بعد از آن نیز میتوانید موارد دیگر مثل تاریخ و … را اضافه نمایید. در تصویر زیر نمونه ای از یک امضا را در آخر یک پیام مشاهده می کنید.

در قسمت زیر موارد مهم را به طور خلاصه برای شما بیان میکنیم:

گفتن سلام

معرفی خود

دلیل برقراری ارتباط

گذاشتن امضا

اما موارد ذکر شده در قسمت بالا به تمام نکات مورد نیاز در یک پیام نمیباشند. مهم ترین نکته در یک پیام مخصوصا ایمیل ها ، گزینه ای است که در ابتدا به آن اشاره کردیم یعنی نوع و لحن نوشتار ما.

مهم نیست که در نوشته شما از چه نوع کلماتی استفاده شده است زیرا مۆدبانه ترین کلمات نیز میتوانند توسط یک لحن نامناسب به متن بسیار بدی تبدیل شود.

نوع لحن

بسیاری از ما این سوال را در ذهن داریم که نوع لحن ما باید چگونه باشد؟ خب در جواب به این سوال میتوان ویژگی هایی مثل مودب بودن ، اعتماد به نفس و فروتنی داشتن را بیان کرد. مهم نیست که دلیل شما برای ارسال یک پیام چیست ولی بهتر است از این موارد در متن خود استفاده مناسب را بکنید. هیچ کسی به یک ایمیل که دارای مطالب پرخاشگرانه است جواب نمیدهد یا این که متن آن به صورتی باشد که خواننده احساس کند نویسنده مطلب خود را در جایگاه بسیار بالاتری قرار داده است. پس همیشه این نکات را در ذهن داشته باشید زیرا افراد به کسانی که این ویژگی ها را ندارند هیچ گونه توجهی نمیکنند.در نوشتار انگلیسی از حروف بزرگ استفاده نکنید حتی اگر یک کلمه کوتاه میباشد.

از علامت تعجب بهره نگیرید. به طور کلی این علامت در نامه نگاری الکترونیک کاربرد چندانی ندارد.

از عبارت های مثل ”‌ قصد بی احترامی ندارم اما …”‌ استفاده نکنید زیرا در بسیاری از موارد عبارتی که در ادامه این جمله به کار میرود نامحترمانه می باشد.

خود را به صورتی جلوه ندهید که همه چیز را از قبل میدانید.

موارد بالا تنها بعضی از نکات بسیار عمومی و کلی میباشند که در نوشتار آنلاین به کار میروند و موارد بسیار بیشتری نیز وجود دارد که باید درباره آنها دقت کنید. همیشه به یاد داشته باشید که هر جمله احساس و پیام مخصوص به خود را دارد. این مسئله در بعضی از موارد سخت میشود زیرا شما نویسنده یک مطلب هستید و نمیتوانید حس مطلب خود را به خوبی درک کنید ولی خواننده آن مطلب میتواند این حس را به راحتی تجربه نماید.

دو راه بسیار ساده برای این که مطمئن شوید نوشته شما خوب به نظر میرسد

1- آن نوشته را به دست یکی از دوستان خود بدهید تا آن را بخواند و نظر خود را درباره مطلب بیان کند.

2- از نرم افزار های موجود در این زمینه بهره بگیرید همانند ToneCheck (البته در زبان پارسی این نرم افزار ها بسیار کمیاب هستند.)

ToneCheck برنامه ای است که به اکانت جی میل شما و یا دیگر سرویس ها متصل میشود و هر پیامی را که قصد ارسال آن را داشته باشید بررسی میکند. پس از بررسی پیام ها نرم افزار نکات منفی پیام را به شما گوشزد می نماید.

جذابیت‌های فتوشاپ  CS6

فرمان Color Range كه از فرامین قدیمی فتوشاپ است، برای انتخاب قسمت مورد نظر تصویر بر مبنای تشابه رنگی به كار می‌رود و امكانات متنوعی برای انتخاب قسمت‌های مورد نظـــــر از یك تصویــــر بر مبنای تشابه رنگی در اختیار كاربر قرار می‌دهد كه قبلا به صورت كامل درباره آن توضیح داده شده است.

اما نكته قابل توجهی كه در نسخه جدید فتوشاپ به این فرمان اضافه شده ویژگی جالب انتخاب رنگ پوست Skin Tonesبوده كه به قسمت Select این فرمان اضافه شده است و به كمك آن می‌توانیم رنگ‌های محدوده رنگ پوست را براحتی انتخاب و نسبت به رتوش یا تنظیم رنگ آن اقدام كنیم.

برای فراخوانی این فرمان بعد از باز كردن تصویر در محیط فتوشاپ از قسمت Select گزینه Color Range را انتخاب می‌كنیم، سپس در قسمت Select كلیك كرده و از منوی بازشده گزینه Skin Tones را انتخاب می‌كنیم.

با جابه‌جایی قسمت Fuzziness می‌توانیم محدوده انتخابی را بزرگ یا كوچك‌تر كرد و به محدوده مورد نظر خود برسیم. در قسمت پایین، قسمت‌های انتخابی با رنگ سفید نمایش داده شده و با تغییر مقدار Fuzziness‌ قابل تنظیم است.

نكته جالب دیگر در این فرمان، گزینه جدید Detect Face است كه به كمك آن می‌توانیم بعد از انتخاب محدوده رنگ‌های مشابه رنگ پوست، با فعال‌كردن حالت شناسایی چهره محدوده انتخابی خود را دقیق‌تر و كامل‌تر كنیم. بعد از تنظیم دقیق محدوده مورد نظر برای انتخاب، با كلیك روی دكمه OK انتخاب خود را تائید می‌كنیم.

یك عكاس در جریان رتوش یك تصویر بارها و بارها اندازه قلم‌مو (Size)، سختی (Hardness) و شفافیت (Opacity) آن را تغییر می‌دهد تا بهترین نتیجه در كار حاصل شود. برای این كار باید در محیط كاری راست‌كلیك كرده و از پنجره ظاهر‌شده تنظیمات مورد نظر خود را انتخاب كنید.

در نسخه CS5 میانبری برای این كار ارائه شد كه كاربر با فشار دكمه Alt همراه با درگ كلید راست ماوس با ظاهر‌شدن یك دایره قرمز‌رنگ، امكان تغییر اندازه (با حركت به چپ و راست) و سختی قلم (با حركت به بالا و پایین) را داشت؛ اما امكان تغییر شفافیت به كمك این میانبر وجود نداشت.

در نسخه CS6 با مراجعه به مسیر Edit\Preferences و انتخاب گزینه General یا فشار كلید‌های Ctrl+K و برداشتن تیك گزینه Vary Round Brush Hardness based on HUD vertical movement با حركت ماوس به سمت بالا و پایین در (Alt+درگ كلیك راست) شفافیت قلم‌مو كم و زیاد خواهد شد.

از دیگر فرامینی كه در نسخه جدید تغییرات زیادی روی آن انجام گرفته و قدرتمندتر شده فیلتر نورپردازی روی عكس است كه از مسیر: Filter\Render\Lighting Effects قابل فراخوانی است.

اگر در نسخه‌های قبلی با این فیلتر كار كرده باشید، خواهید دید كه محیط كاری آن به صورت كامل عوض شده و امكانات گسترده‌ای به آن افزوده شده است.

در این فیلتر می‌توانیم تصویر خود را به صورت مجازی با سه نوع نور نقطه‌ای (Point)، جهتدار (Spot) و نور خورشید  (Infinite) نورپردازی كنیم، كه البته امكان تغییر ویژگی‌هایی چون رنگ نور، شدت، حالت تركیبی و... نورها نیز وجود دارد.

به این منظور می‌توانیم از قسمت بالای پنجره، نور مورد نظر خود را انتخاب كرده و پس از تعیین موقعیت و مقدار آن به كمك آیكون‌های ظاهر‌شده روی تصویر، با منوهای موجود در سمت راست پنجره آن را تنظیم كنیم.

در این فیلتر می‌توانیم فهرست منابع نوری اضافه‌شده به تصویر را از قسمت Light‌ مشاهده و در صورت نیاز نسبت به حذف یا خاموش‌كردن آنها اقدام كنیم.

یكی دیگر از ابزارهای پركاربرد عكاسان كه می‌توان گفت در نسخه جدید تغییر زیادی كرده است، ابزار Cropاست كه به كمك آن می‌توان قسمت‌های اضافی یك تصویر را حذف كنیم.

با انتخاب ابزار Crop‌ از جعبه ابزار یا با فشار دكمه c جهت فراخوانی ابزار، اولین تغییری كه در این ابزار جلب توجه می‌كند نوار تنظیمات آن در زیر نوار منو است كه گزینه‌های زیادی به آن افزوده شده است. كادر ظاهر‌شده برای ابزار Crop نیز دومین تغییری است كه به چشم می‌رسد و با ظاهری متفاوت نسبت به كادر قدیمی Crop دیده می‌شود.

در ابزار Crop نسخه جدید فتوشاپ هنگام استفاده از ابزار Crop به جای حركت كادر Crop‌ تصویر حركت كرده و مكان مناسب برای كادر Crop‌ انتخاب می‌شود.

همچنین به صورت پیش‌فرض قسمت‌های Crop شده حذف نشده و با كلیك دوباره روی كادر كناری در صورت نیاز می‌توانیم به بازگرداندن تصویر اولیه و اعمال دوباره Crop اقدام كنیم.

از قسمت‌هایی كه به نوار تنظیمات این ابزار اضافه شده قسمت انتخاب نسبت ابعاد استاندارد است كه می‌توان از بین نسبت‌های طول به عرض موجود، نسبت مورد نظر خود را انتخاب كرد.

همچنین برای اعمال یك Crop‌ دقیق با در نظر‌گرفتن نسبت‌های طلایی در تصویر در قسمت View نوار تنظیمات می‌توانیم انواع نسبت‌های طلایی را مشاهده و در صورت نیاز كادر Crop خود را نسبت به آن تنظیم كنیم.

همچنین با اضافه‌شدن گزینه جدید Straighten ـ‌ كه به شكل یك تراز است ـ می‌توانیم تصویر خود را بر مبنای خط افق موجود در تصویر Crop زده و كجی تصویر را تصحیح كنیم.

یكی دیگر از كاربردهای ابزار Crop تصحیح حالت پرسپكتیو تصویر است كه در فتوشاپ CS6 این ویژگی به صورت یك ابزار مجزا معرفی شده و به كمك آن می‌توانیم بسادگی پس از كشیدن كادر Crop با فعال‌كردن حالت Show Grid خطوط راهنمای تصحیح پرسپكتیو را فعال‌كرده، سپس با كلیك و درگ هر یك از گوشه‌های كادر Crop خطوط راهنما را با محتوای تصویر موازی كنیم و با تائید آن، نتیجه نهایی را تحویل بگیریم.

رقابت بر سر ایمیل مجهزتر

داشتن فضایی در اینترنت مشابه صندوق پستی که کلید آن فقط در دست شما باشد جالب به نظر می رسد. در صورتی که آدرس آن را به دیگران اعلام کنید، آن ها می توانند با استفاده از Email خود به شما نامه و یا فایلی را ارسال كنند. البته واضح است که ایمیل تفاوت هایی نیز با صندوق پستی شما دارد.

امروزه از طریق سایت هایی كه ایمیل رایگان می دهند مانند yahoo و Google  كه مدیریت این ایمیل ها نیز از طریق خود سایت یاهو و گوگل امكان پذیر است می توانیم چندین ایمیل داشته باشیم .

اگرچه هر یك از سرویس دهنده ها سعی بر این دارند كه امكاناتی جالب به سرویس های خود اضافه كنند اما هر یك طرفداران خود را دارند .

مایكروسافت نیز در این زمینه امكاناتی را ارائه داده است .

پس از خرید هاتمیل (Hotmail) توسط مایكروسافت  در سال 1997 ، این بار مایكروسافت امكانات بیشتری را در قالب Outlook.com ارائه داده است .

یکپارچگی اجتماعی Outlook با سرویس های شبکه های اجتماعی متعدد و قرار دادن یک لینک به صفحه پروفایل شما، این امكان را به شما می دهد كه برای گذاشتن کامنت و یا پاسخ به دوستتان در شبکه های اجتماعی مستقیماً از این سرویس استفاده کنید. البته از این قابلیت در صورتی می توانید استفاده کنید که به Outlook اجازه اسکن مطالب عمومی در دو سرویس را بدهید. همچنین می توانید این قابلیت را هر زمان که دوست داشتید غیر فعال کنید.

طراحی این سرویس به ویترین ویندوز 8 شبیه است .هر زمان که دوست داشته باشید می توانید رنگ آن را به رنگ های دیگر تغییر دهید.

تا هنگامی که یک پیام را به حالت انتخاب شده در نیاورید، آیتم های ناوبری را نخواهید دید و فقط گزینه ی “نوشتن پیام جدید”‌ در دسترس خواهد بود. فضای سفیدی در بالای صفحه پیام اضافه شده است که رفتن به ایمیل های قبلی و بعدی و بازگشت به صفحه مرکزی را میسر می سازد.

سرعت سرویس قدیمی با Outlook جدید تغییری نکرده اما ممکن است مایکروسافت این قسمت را بزودی بهینه کند. كسانی كه می خواهند ایمیل اصلی خود را به كسی ندهند می توانند از yahoo و یا Gmail استفاده كنند و یا اینكه از سرویس جدید Outlook  بهره ببرند.

ایمیل مستعار بسازید

برای ساخت یک ایمیل مستعار در حساب Outlook.com اصلی تان، بر روی آیکون چرخ دنده و یا همان قسمت تنظیمات، در گوشه سمت راست بالای صفحه کلیک کرده و “More mail settings”‌ را انتخاب کنید. در بخش “Manage your account”‌  گزینه “Create a Outlook alias”‌ را انتخاب کرده و نام مستعار خود را با دامنه های hotmail.com ، live.com  و Outlook.com ایجاد کنید.

برای ارسال ایمیل از طریق ایمیل مستعار خود در  Outlook.com، بر روی نام اکانت خود کلیک کرده و آدرس ایمیل مستعار خود را انتخاب کنید.

یكی از مزایای ایجاد شده توسط گوگل یکپارچه شدن Google Hangouts  با جیمیل است که کاربران قادر خواهند بود تا ویدئوهای upload شده را با هم ببینند و از طریق ویژگی اشتراک گذاری صفحه با هم تعامل کنند.

مایکروسافت برای رقابت با Gmail در Outlook.com شبکه‌های اجتماعی را گنجانده است .

به کمک Outbook می‌توان به راحتی اسلایدشویی از تصاویر Attach  شده را مشاهده کرد، مجموعه Office و سرویس ذخیره‌سازی Skydive نیز با آن یکپارچه شده است ، چت Facebook نیز جز امکانات جالب آن است .

یکی از امکانات پرکاربرد یک سرویس ایمیل این است که قابلیت باز کردن، ویرایش و به اشتراک گذاشتن اسناد Word، Excel و Powerpoint را داشته باشد .

گفت وگوی ویدیویی با کاربران Skype و Outlook به راحتی صورت می‌گیرد. مهم‌ترین مسأله این است که نیازی به نصب Skype روی کامپیوتر نیست بلکه می‌توان گفت وگوی ویدیویی را در محیط مرورگر انجام داد.

اما نگاهی نیز به امنیت این سرویس بیندازیم.

در ابتدای این راه برخی کاربران خوش ذوق از بی دقتی مایکروسافت سوء استفاده کردند و توانستند در همان ساعات اول، ایمیل هایی به نام مدیرعامل مایکروسافت و یا دیگر شخصیت هایی مشهور جهان به ثبت برسانند.

در سرویس ایمیل Outlook رمز عبور نمی تواند بیشتر از 16 کاراکتر باشد. ولی حداقل، کوتاه ترین طول رمز عبور باید 8 کاراکتر باشد. در سرویس ایمیل  Yahoo، رمز عبور می تواند بین 6 الی 32 کاراکتر باشد. در سرویس ایمیل  Gmail، شاید تا به حال کسی امتحان نکرده باشد، رمز عبور می تواند تا حداکثر 200 کاراکتر باشد!

و در پایان جالب است بدانید تا به حال بیش از یک میلیون کاربر بر روی این سرویس جدید ایمیل ثبت نام کرده اند.

منابع:

slashgear

Goodbye, Hotmail; Hello, Outlook.com "by Peter Pachal"

How to add and use Outlook.com e-mail aliases

چگونه یك شبكه خانگی راه‌اندازی کنیم؟

با چند كلیك یك HomeGroup بسازید

قبل از راه‌اندازی یك HomeGroup دانستن چند نكته ضروری است:

*** اول آن‌كه HomeGroup را فقط می‌توانید روی ویندوز 7 راه‌اندازی كنید و همین‌طور تنها می‌توانید رایانه‌هایی را كه سیستم‌عامل آنها ویندوز 7 است، به این شبكه متصل كنید.

HomeGroup در تمامی ویرایش‌های مختلف ویندوز 7 در دسترس است، اما بدانید كه ویرایش‌های Starter و Home Basic فقط قادر به اتصال به یك HomeGroup است و نمی‌تواند آن ‌را راه‌اندازی كند.

***نكته دوم آن‌كه HomeGroup فقط می‌تواند در Home network راه‌اندازی شود.

هنگامی كه رایانه‌تان را به یك شبكه متصل می‌كنید، ویندوز 7 همان ابتدا از شما می‌خواهد كه Network Location را مشخص كنید. این انتخاب به صورت خودكار تنظیمات Firewall و تنظیمات امنیتی سیستم‌عامل شما را برای همان نوع از شبكه اعمال خواهد كرد.

اگر پس از آن رایانه‌تان را به یك نوع شبكه دیگر، مثلا یك شبكه Public (از دید ویندوز 7) متصل كنید، بهتر آن است كه Network Location آن را نیز تغییر دهید تا مطمئن باشید تنظیمات امنیتی مناسب برایتان اعمال خواهد شد. برای این منظور ‌باید از پنجره Network and Sharing Center (پاورقی یك) روی گزینه‌ای كه ذیل عبارت Network مشاهده می‌شود كلیك كنید تا پنجره Set Network Location باز شود.

در این پنجره می‌توانید از میان سه گزینه Home Work و Public، گزینه مناسب را انتخاب كنید.

Home network را هنگامی انتخاب كنید كه رایانه‌تان عضوی از یك شبكه خانگی است یا این‌كه به تمامی افراد و ابزارهای متصل به یك شبكه اطمینان دارید. در این حالت ابزار Network discovery فعال است كه به واسطه آن می‌توانید تمامی سیستم‌های متصل به شبكه را ببینید و همین‌طور آنها نیز می‌توانند رایانه شما را مشاهده كنند.

Work network را وقتی انتخاب كنید كه رایانه‌تان در یك شبكه محلی كوچك عضویت دارد. در این حالت نیز Network discovery فعال است اما نمی‌توانید سیستم‌تان را به یك HomeGroup متصل كنید.

هنگامی كه به یك شبكه عمومی كه مصداق بارز آن اینترنت بدون واسطه مسیریاب (Router) است متصل می‌شوید، ‌باید Public network را انتخاب كنید. در این حالت سیستم شما از دید دیگر ابزارهای متصل به شبكه پنهان خواهد بود؛ علاوه بر این سیستم‌عامل‌تان بیشترین امنیت را در مقابل بدافزارها خواهد داشت. در این حالت علاوه بر این‌كه نمی‌توانید به یك HomeGroup متصل شوید، Network discovery نیز غیرفعال است.

اگر از فناوری‌های وایرلس برای اتصال به اینترنت استفاده می‌كنید، باز هم بهتر است Public را به عنوان Network Location برگزینید.

*** سومین نكته هم آن است كه HomeGroup هیچ‌گونه اطلاعاتی را برای مایكروسافت ارسال نمی‌كند!

پس از ذكر این مقدمات، نوبت به توضیح درباره راه‌اندازی یك HomeGroup می‌رسد. همان‌طور كه عنوان شد، تمامی ویرایش‌های ویندوز 7 غیر از Starter و HomeBasic می‌توانند یك HomeGroup ایجاد كنند. برای این منظور از پنل سمت چپ پنجره Network and Sharing Center گزینه HomeGroup را انتخاب كنید. همین‌طور می‌توانید این عبارت را در Search box منوی استارت تایپ یا از Control Panel به آن دسترسی پیدا كنید.

اگر Network Location سیستم‌تان روی Home تنظیم نشده‌باشد، ادامه كار برایتان میسر نخواهد بود؛ پس حتما آن را بدرستی تنظیم كنید. در پنجره HomeGroup روی دكمه Create a homegroup كلیك كنید. 

چگونه یك شبكه خانگی راه‌اندازی کنیم؟

با چند كلیك یك HomeGroup بسازید

قبل از راه‌اندازی یك HomeGroup دانستن چند نكته ضروری است:

*** اول آن‌كه HomeGroup را فقط می‌توانید روی ویندوز 7 راه‌اندازی كنید و همین‌طور تنها می‌توانید رایانه‌هایی را كه سیستم‌عامل آنها ویندوز 7 است، به این شبكه متصل كنید.

HomeGroup در تمامی ویرایش‌های مختلف ویندوز 7 در دسترس است، اما بدانید كه ویرایش‌های Starter و Home Basic فقط قادر به اتصال به یك HomeGroup است و نمی‌تواند آن ‌را راه‌اندازی كند.

***نكته دوم آن‌كه HomeGroup فقط می‌تواند در Home network راه‌اندازی شود.

هنگامی كه رایانه‌تان را به یك شبكه متصل می‌كنید، ویندوز 7 همان ابتدا از شما می‌خواهد كه Network Location را مشخص كنید. این انتخاب به صورت خودكار تنظیمات Firewall و تنظیمات امنیتی سیستم‌عامل شما را برای همان نوع از شبكه اعمال خواهد كرد.

اگر پس از آن رایانه‌تان را به یك نوع شبكه دیگر، مثلا یك شبكه Public (از دید ویندوز 7) متصل كنید، بهتر آن است كه Network Location آن را نیز تغییر دهید تا مطمئن باشید تنظیمات امنیتی مناسب برایتان اعمال خواهد شد. برای این منظور ‌باید از پنجره Network and Sharing Center (پاورقی یك) روی گزینه‌ای كه ذیل عبارت Network مشاهده می‌شود كلیك كنید تا پنجره Set Network Location باز شود.

در این پنجره می‌توانید از میان سه گزینه Home Work و Public، گزینه مناسب را انتخاب كنید.

Home network را هنگامی انتخاب كنید كه رایانه‌تان عضوی از یك شبكه خانگی است یا این‌كه به تمامی افراد و ابزارهای متصل به یك شبكه اطمینان دارید. در این حالت ابزار Network discovery فعال است كه به واسطه آن می‌توانید تمامی سیستم‌های متصل به شبكه را ببینید و همین‌طور آنها نیز می‌توانند رایانه شما را مشاهده كنند.

Work network را وقتی انتخاب كنید كه رایانه‌تان در یك شبكه محلی كوچك عضویت دارد. در این حالت نیز Network discovery فعال است اما نمی‌توانید سیستم‌تان را به یك HomeGroup متصل كنید.

هنگامی كه به یك شبكه عمومی كه مصداق بارز آن اینترنت بدون واسطه مسیریاب (Router) است متصل می‌شوید، ‌باید Public network را انتخاب كنید. در این حالت سیستم شما از دید دیگر ابزارهای متصل به شبكه پنهان خواهد بود؛ علاوه بر این سیستم‌عامل‌تان بیشترین امنیت را در مقابل بدافزارها خواهد داشت. در این حالت علاوه بر این‌كه نمی‌توانید به یك HomeGroup متصل شوید، Network discovery نیز غیرفعال است.

اگر از فناوری‌های وایرلس برای اتصال به اینترنت استفاده می‌كنید، باز هم بهتر است Public را به عنوان Network Location برگزینید.

*** سومین نكته هم آن است كه HomeGroup هیچ‌گونه اطلاعاتی را برای مایكروسافت ارسال نمی‌كند!

پس از ذكر این مقدمات، نوبت به توضیح درباره راه‌اندازی یك HomeGroup می‌رسد. همان‌طور كه عنوان شد، تمامی ویرایش‌های ویندوز 7 غیر از Starter و HomeBasic می‌توانند یك HomeGroup ایجاد كنند. برای این منظور از پنل سمت چپ پنجره Network and Sharing Center گزینه HomeGroup را انتخاب كنید. همین‌طور می‌توانید این عبارت را در Search box منوی استارت تایپ یا از Control Panel به آن دسترسی پیدا كنید.

اگر Network Location سیستم‌تان روی Home تنظیم نشده‌باشد، ادامه كار برایتان میسر نخواهد بود؛ پس حتما آن را بدرستی تنظیم كنید. در پنجره HomeGroup روی دكمه Create a homegroup كلیك كنید. در پنجره‌ای كه باز می‌شود، می‌توانید تعیین كنید چه مواردی در شبكه به اشتراك گذاشته شود. شما می‌توانید از میان كتابخانه‌های مختلف، موارد موردنظرتان را انتخاب كنید. همچنین می‌توانید Printer متصل به سیستم‌تان را نیز به اشتراك بگذارید.

پس از كلیك روی دكمه Next، در پنجره بعد به شما یك كلمه عبور نمایش داده می‌شود كه توسط سیستم تولید شده و ‌باید آن‌را نگاه دارید؛ زیرا هنگام اتصال رایانه‌های دیگر به شبكه HomeGroup كه ایجاد كرده‌اید، به این كلمه عبور نیاز خواهید داشت. اكنون با كلیك روی دكمه Finish مراحل ایجاد HomeGroup شما به پایان می‌رسد.

پس از ایجاد HomeGroup می‌توانید از طریق روش‌های پیش‌گفته به پنجره تنظیمات آن دسترسی یابید و تغییرات موردنظرتان را اعمال كنید. به عنوان مثال می‌توانید یكی از Libraryها یا پرینتری را كه قبلا به اشتراك گذاشته بودید، از این حالت خارج كنید.

همچنین می‌توانید با كلیك روی گزینه View or print the homegroup password كلمه عبوری را كه سیستم برای‌ اتصال به HomeGroup شما تولید كرده بود ببینید و حتی آن را چاپ كنید!

از طریق گزینه Change the password نیز بسادگی می‌توانید آن‌را تغییر دهید. البته در این حالت كلمه عبور توسط سیستم تولید نمی‌شود و خودتان می‌توانید آن‌را تعیین كنید؛ پس بهتر است همیشه این كار را انجام دهید؛ زیرا به خاطر سپردن كلمات عبوری كه سیستم تولید می‌كند، كار دشواری است!

اگر سیستم‌تان عضو یك HomeGroup است و مایلید آن‌را از این شبكه جدا كنید، ‌باید گزینه Leave the homegroup را انتخاب كنید. همان‌طور كه مشاهده می‌كنید، این كار نیز بسادگی اتصال به HomeGroup صورت می‌پذیرد.

درباره تنظیمات پیشرفته این بخش در شماره آینده صحبت خواهیم كرد.

برای دسترسی به پنجره Network and Sharing Center ‌باید روی آیكون Network Connection كه در قسمت Notification area در نوار ابزار ویندوز 7 قابل مشاهده است، كلیك كرده و گزینه Open Network and Sharing Center را انتخاب كنید. همچنین می‌توانید از كادر جستجوی منوی استارت استفاده كنید.

 پنجره‌ای كه باز می‌شود، می‌توانید تعیین كنید چه مواردی در شبكه به اشتراك گذاشته شود. شما می‌توانید از میان كتابخانه‌های مختلف، موارد موردنظرتان را انتخاب كنید. همچنین می‌توانید Printer متصل به سیستم‌تان را نیز به اشتراك بگذارید.

پس از كلیك روی دكمه Next، در پنجره بعد به شما یك كلمه عبور نمایش داده می‌شود كه توسط سیستم تولید شده و ‌باید آن‌را نگاه دارید؛ زیرا هنگام اتصال رایانه‌های دیگر به شبكه HomeGroup كه ایجاد كرده‌اید، به این كلمه عبور نیاز خواهید داشت. اكنون با كلیك روی دكمه Finish مراحل ایجاد HomeGroup شما به پایان می‌رسد.

پس از ایجاد HomeGroup می‌توانید از طریق روش‌های پیش‌گفته به پنجره تنظیمات آن دسترسی یابید و تغییرات موردنظرتان را اعمال كنید. به عنوان مثال می‌توانید یكی از Libraryها یا پرینتری را كه قبلا به اشتراك گذاشته بودید، از این حالت خارج كنید.

همچنین می‌توانید با كلیك روی گزینه View or print the homegroup password كلمه عبوری را كه سیستم برای‌ اتصال به HomeGroup شما تولید كرده بود ببینید و حتی آن را چاپ كنید!

از طریق گزینه Change the password نیز بسادگی می‌توانید آن‌را تغییر دهید. البته در این حالت كلمه عبور توسط سیستم تولید نمی‌شود و خودتان می‌توانید آن‌را تعیین كنید؛ پس بهتر است همیشه این كار را انجام دهید؛ زیرا به خاطر سپردن كلمات عبوری كه سیستم تولید می‌كند، كار دشواری است!

اگر سیستم‌تان عضو یك HomeGroup است و مایلید آن‌را از این شبكه جدا كنید، ‌باید گزینه Leave the homegroup را انتخاب كنید. همان‌طور كه مشاهده می‌كنید، این كار نیز بسادگی اتصال به HomeGroup صورت می‌پذیرد.

درباره تنظیمات پیشرفته این بخش در شماره آینده صحبت خواهیم كرد.

برای دسترسی به پنجره Network and Sharing Center ‌باید روی آیكون Network Connection كه در قسمت Notification area در نوار ابزار ویندوز 7 قابل مشاهده است، كلیك كرده و گزینه Open Network and Sharing Center را انتخاب كنید. همچنین می‌توانید از كادر جستجوی منوی استارت استفاده كنید.

آموزش اضافه کردن تصویر زمینه به  Gmail

ولی بعضی از اوقات کاربران از پوسته های این سرویس و ظاهر آنها راضی نیستند اما به لطف امکانات Gmail کاربران میتوانند پوسته ها را بنا به سلیقه خود تغییر دهند. در ادامه نحوه تغییر پوسته های سرویس Gmail و اضافه کردن تصاویر دلخواه به آنها را به شما آموزش میدهیم.

استفاده از پوسته سفارشی

برای شروع وارد اکانت Gmail خود شوید. بر روی تصویر چرخ دنده ای که در گوشه بالا سمت راست قرار دارد کلیک کنید. سپس گزینه Themes را بزنید و در منوی باز شده به پایین بیایید تا Option مشاهده کنید.

حالا یکی از دو مورد Dark و یا Light را انتخاب کنید. در این قسمت فرقی ندارد که کدام گزینه را انتخاب کرده اید و هدف ما فقط اضافه کردن تصویر شخصی خود به پوسته میباشد.

با انتخاب گزینه Featured امکانات بیشتری در اختیار شما قرار میگیرد. شما در این قسمت میتوانید یک تصویر از Picasa انتخاب کنید یا تصویری را از روی موبایل خود استفاده کنید. اگر از موارد گفته شده استفاده نمیکنید میتوانید تصویر را از روی رایانه خودتان و یا آدرس اینترنتی آپلود کنید. آپلود تصویر در این سرویس بسیار آسان است و فقط کافیست تصویر خود را به محیط مشخص شده بکشید.(drag&drop)

بعد از این که تصویر خود را انتخاب کردید میتوانید تنظیمات دلخواه خود را اعمال کنید. با تغییر تنظیمات متوجه میشوید که گزینه “روشن”‌ و یا “تاریک”‌ برای شما مناسب است. البته باید به چند نکته زیر در مورد تصویر Gmail دقت کنید.

**در این سرویس تصاویر شما به صورت اتوماتیک نمی چرخند و یا به صورت اسلایدشو نمایش داده نمیشوند.

** تصاویر به طور کامل اندازه صفحه شما نمیشوند و شما باید این کار را قبل از اضافه کردن تصویر انجام دهید. البته اگر ضروری میدانید.

**اگر از یک تصویر عمودی استفاده کنید به خوبی نمایش داده نمیشود مگر اینکه صفحه نمایش شما نیز از نوع عمودی باشد.

** ممکن است این امکان هنوز در اختیار بعضی از کاربران قرار نگرفته باشد ولی به زودی اضافه خواهد شد.

بررسی انواع اتصالات کامپیوتر به نمایش‌گرها

کمتر پیش ‌می‌آید که نتوان یک ویدیو را توسط کامپیوتر مشاهده کرد، انواع فایل‌ها را می‌توان توسط کامپیوتر باز کرد. حتی اگر زمانی با فایل‌های محدود شده از طریق DRM برخورد داشته باشید، باز هم این محدودیت به سخت‌افزار کامپیوتر مربوط نیست بلکه مسأله‌ای کاملاً نرم‌افزاری می‌باشد.

با این وجود به نظر می‌رسد که کامپیوتر از سایر وسایل الکترونیکی جداست، مخصوصاً وسایلی که برای نمایش تصویر به کار می‌روند. تقریباً تمام کامپیوترها قابلیت اتصال به این نمایش‌گرها را دارند اما نحوه‌ی اتصال کمی گیج‌کننده است.

در این مقاله با راه‌های اتصال کامپیوتر به سایر نمایش‌گرها بحث می‌کنیم، کاربرد هر نوع اتصال و معایب و مزایای آن نیز مختصراً بررسی می‌شود. بعد از مشخص کردن نحوه‌ی اتصال، به بررسی برخی مشکلاتی که معمولاً پس از اتصال با آن مواجه می‌شویم پرداخته و راه حل مناسب را بیان می‌کنیم.

اتصال  VGA

VGA نوعی خروجی قدیمی ویدیو است که اولین بار در سال 1987 مطرح شد و در سال‌های دهه‌ی 1990 به عنوان خروجی ویدیویی استاندارد در PCها مطرح گردید. این خروجی در واقع یک اتصال 15 پینی است و معمولاً با رنگ آبی مشخص می‌شود.

هنوز هم اتصال VGA در بسیاری از دستاپ‌ها (کامپیوترهای رومیزی) و تلویزیون‌های HD یا به عبارت دیگر HDTVها دیده می‌شود. در عرصه‌ی تلویزیون گاهی به اتصال VGA ، ورودی کامپیوتر یا PC input هم می‌گویند. با توجه به اینکه این اتصال زمانی اختراع شد که روزلوشن‌های متداول بسیار پایین بود، نمایش رزولوشن‌های بالا توسط این اتصال ممکن نیست و نهایتاً تا رزولوشن 2048 در 1536 پیکسل را می‌توان توسط آن نمایش داد.

کیفیت به شدت به خروجی سیگنال بستگی دارد، کیفیت کابل و طول آن نیز دو عامل تعیین کننده خواهد بود. بسیار از کاربران می‌گویند اتصالات جدیدتر کیفیت بهتری دارند اما برخی کاربران نیز بر این باورند که تفاوتی بین اتصالات قدیمی و جدید وجود ندارد.

استفاده از خروجی VGA کامپیوتر، معمولاً نیاز به فعال کردن نمایش‌گرهای اضافی در ویندوز دارد. این کار در بخش Windows Display Properties صورت می‌گیرد. برخی لپ‌تاپ‌ها دارای کلیدهای تکی یا ترکیبی (functions key) هستند که برای فعال و نافعال کردن خروجی VGA مورد استفاده قرار می‌گیرد.

خروجی DVI

این خروجی در سال 1999 معرفی شد، درست زمانی که وارد قرن جدیدی شدیم، این خروجی عرضه شد و جای VGA را به عنوان خروجی ویدیویی کامپیوترها گرفت. این خروجی برای انتقال سیگنال‌های دیجیتال ساخته شده اما توانایی انتقال سیگنال‌های آنالوگ را نیز دارد.

DVI هنوز هم روی دستاپ‌ها و لپ‌تاپ‌ها وجود دارد، استفاده از آن در دستاپ‌ها بسیار متداول است اما در لپ‌تاپ‌ها کمتر مورد توجه می‌باشد. این پورت روی HDTVها هم زیاد معمول نیست، معمولاً تنها یک ورودی VGA در این وسیله‌ها دیده می‌شود، نه یک پورت VGA و یک پورت DVI. گرچه در برخی مدل‌ها می‌توان چنین پورتی هم پیدا کرد. خروجی با رزولوشن 1080P(1080 در 1920 پیکسل) توسط این اتصال ممکن است اما به این شرط که طول کابل واسط بین PC و HDTV کمتر از 15 فوت (حدود 4,7 متر) باشد. در صورتی که طول کابل بیشتر باشد، ضعیف شدن سیگنال می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند.

خروجی HDMI

اگر یک تلویزیون HD پیشرفته دارید، تقریباً مطمئن باشید که یک ورودی HDMI نیز در آن وجود دارد. اگر یک دستاپ یا لپ‌تاپ نسبتاً جدید داشته باشید نیز یک خروجی HDMI روی آن وجود دارد. HDMIامروزه یک استاندارد بسیار متداول و محبوب است و در انواع وسایل الکترونیکی که دارای خروجی و ورودی هستند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

HDMI یک اتصال دیجیتال است که تا قبل از نسخه‌ی 1,3 می‌تواست تصاویری با رزولوشن نهایتاً 1920 در 1200 پیکسل را منتقل کند. با عرضه‌ی نسخه‌ی 1,3 و نسخه‌های بعدی، این قابلیت تا رزولوشن 2560 در 1600 پیکسل افزایش یافت. دقت تصویر فوق‌العاده‌ای است. کامپیوتر شما قادر به تشخیص و تنظیم هر نمایش‌گری که از طریق پورت HDMI متصل شده باشد، است.

بر خلاف خروجی‌های قدیمی‌تر PC، خروجی HDMI شامل صدا نیز می‌شود. چند سال طول کشید تا مشکل جدا بودن چیپ صدا و تصویر در کامپیوترها و رابطه‌ی آن با خروجی HDMI که شامل هر دو سیگنال است، حل شود.

با این وجود کارت گرافیک‌های مجتمع اینتل از سال 2006 خروجی صدا از طریق HDMI را پشتیبانی می‌کردند. AMD و NVIDIA نیز در کارت گرافیک‌های جدید خود، خروجی صدا از طریق این کابل را پشتیبانی می‌کنند، اما کارت گرافیک‌هایی که چند سال از عمرشان می‌گذرد احتمالاً چنین قابلیتی را ندارند. در برخی کارت گرافیک‌های سری 200 انویدیا، باید اتصالی بین کارت صدای داخلی کامپیوتر و ورودی صدای کارت گرافیک از طریق پورت S/PDIF برقرار شود تا بتوان صدا را از طریق خروجی HDMI منتقل کرد.

خروجی DisplayPort و Thunderbolt

اتصال دیجیتال ویدیویی در سال 2006 به عنوان جایگزینی برای DVI عرضه شد. DisplayPort برخلاف اتصال HDMI برای کامپیوترهای در نظر گرفته شده بود. این خروجی قادر است تصاویری با رزولوشن 3840 در 2160 پیکسل را هم منتقل کند و توانایی اتصال به چند نمایش‌گر از طریق یک پورت خروجی را نیز دارد، البته باید اتصال به صورت زنجیره‌ی گل آفتابگردان باشد.

DisplayPort در برخی انواع کامپیوترها متداول است. کارت گرافیک‌های AMD معمولاً این خروجی را دارند و کامپیوترهای Apple همگی از این اتصال برخوردارند. این اتصال در تلویزیون‌ها به عنوان ورودی زیاد معمول نیست اما می‌توان از یک آداپتور برای تبدیل اتصال DisplayPort به HDMI استفاده کرد.

Thunderbolt یک اتصال جدید است. این پورت اتصال DisplayPort را پشتیبانی می‌کند. این اتصال یک اتصال غیرمعمول است چرا که اتصال ویدیویی DisplayPort را با خروجی کلی اطلاعات (PCI Express) ترکیب می‌کند.

اتصالات Mini-DisplayPort و Thunderbolt با همدیگر سازگاری کامل دارند. این نکته‌ی مهمی است چرا که در حال حاضر وسایلی که پورت Thunderbolt را داشته باشند، زیاد نیستند. هیچ تلویزیونی در حال حاضر این ورودی را ندارد. بنابراین می‌توان از سازگاری این دو اتصال برای تبدیل استفاده کرد.

رفع مشکل Overscan و Underscan

99 درصد اتصالان بین کامپیوتر و تلویزیون اساساً plug-and-play است. به این معنی که تلویزیون و کامپیوتر به صورت خودکار رابطه برقرار می‌کنند و تلویزیون ورودی را به درستی تشخصی داده و تصویر را نمایش می‌دهد.

حتی بهترین رزولوشن نیز به صورت خودکار تشخیص داده شده و تنظیم می‌شود، اگر اینچنین نباشد هم می‌توان این مشکل را از طریق Window’s Display Properties حل کرد. اما بعد از تنظیم رزولوشن به صورت دلخواه ممکن است با یک مشکل خاص مواجه شوید. تصویر بیش از حد بزرگ با کوچک شود، طوری که فضای نمایش‌گر را به درستی پوشش ندهد.

به تصویر زیر توجه کنید که در آن Underscan رخ داده است:

به این مشکل اصطلاحاً Overscan و Underscan می‌گویند. اگر تصویر بیش از حد بزرگ باشد، Overscan اتفاق افتاده و بالعکس. این مشکل را از طریق تنظیمات نمایش‌گر در ویندوز نمی‌توان حل کرد. معمولاً راه حل استفاده از درایو نمایش‌گر است.

روی بخش خال دستاپ راست کلید کنید و به دنبال گزینه‌ی AMD Catalyst Control Center، Nvidia Control Panel یا Intel Graphics Properties بگردید. وقتی این گزینه را پیدا کرده و پنل کنترلی درایور کارت گرافیکی را از طریق آن باز کردید، دنبال تنظیمات مربوط به HDTV باشید. در این بخش نیز تنظیمات اسکیل کردن تصویر یا به عبارت دیگر image scaling options را جست‌و‌جو کنید. در این بخش می‌توانید مشکل را حل کنید.

راه دیگری که برای حل این مشکل وجود دارد استفاده از تنظیمات تلویزیون است. با توجه به اینکه تلویزیون‌های مختلف منوهای بسیار متفاوتی دارند نمی‌توان توصیه‌ای کرد، تنها راه کلی استفاده از دستور‌العمل یا دفترچه راهنمای تلویزیون است.

ایجاد PDF با دست خالی!

اما بعضی وقتها ممکن است شما نیاز به تهیه pdf از اسناد خود (word, excel, …) داشته باشید اما نرم افزار pdf ساز دم دست شما نباشد و امکان اتصال به اینترنت نیز برای شما فراهم نباشد. در این صورت هم نباید ناامید شد چرا که با خود Adobe Acrobat Reader و بدون استفاده از هیچ نرم افزار جانبی دیگر، می توانید نسخه pdf اسناد خود را تهیه کنید.

برای این منظور کافی است که در Control Panel ویندوز خود به قسمت Printers and Faxes رفته و بر روی عبارت Add a printer کلیک کنید.

در ادامه، کافی است با طی مراحل فوق، ابتدا گزینه File را انتخاب و سپس از لیست پرینترهایی که ظاهر می شود، AGFA-Avantra 36SF را انتخاب کنید.

با این کار شما یک پرینتر مجازی جدید با نام AGFA ایجاد کرده اید. پس از اتمام مراحل فوق با زدن دکمه Finish ، پرینتر pdf ساز شما آماده استفاده است!

حال یک فایل متنی (مثلا وُرد) باز کنید و پس از نوشتن مطلب خود، بر روی تصویر پرینتر در نوار ابزار کلیک کنید. (یا می توانید Ctrl+P را بفشارید)

از لیست پرینترها AGFA را انتخاب کرده و تائید کنید. ویندوز از شما می پرسد که فایل خروجی را کجا ذخیره کند؟

پس از انتخاب محل ذخیره و تائید، شما یک فایل با پسوند prn خواهید داشت. پسوند این فایل را از prn به ps تغییر داده و بر روی آن دوبار کلیک کنید. حال آکروبات ریدر باز شده و فایل pdf را در کنار فایل ps ایجاد می کند.

باید توجه داشت برای ساخت pdf با این روش، داشتن یک نسخه قدیمی Adobe Acrobat Reader کافی است. ضمنا توجه کنید که بعضی ویندوزها با نام فارسی پرونده های pdf مشکل دارند که لازم است اسم لاتین یا عددی برای فایل خود انتخاب کنید.