|
تىلنگ سوار
|
| مردى دو تا زن گرفت ولى از هيچکدام صاحب اولاد نشد، يک روز رفت پيش درويشى و ماجرا را تعريف کرد. درويش دو تا سيب به او داد و گفت: بده به زنها بخورند تا حامله شوند. |
| |
| مرد سيبها را برد به خانه و به زنها داد. زن اولى بلافاصله سيب را خورد، اما زن دومى سيب را گذاشت توى طاقچه که برود دست و رويش را بشويد بعد بخورد. در همين فاصله بز آمد و نصف سيب را خورد، نصف باقى مانده را هم زن خورد. |
| |
| زن اول شروع کردن به زائيدن و شير به شير شش تا پسر به دنيا آورد. اما زن دوم حامله شد و بعد از ده پانزده ماه يک پسر يک نصفى زائيد مثل اينکه يک نفر را از وسط به دو نيم کرده باشند. به همين دليل او را 'تىلنگي' صدا مىزدند. |
| |
| يک روز شش تا برادر به پدرشان گفتند ما مىخواهيم برويم مال 'الله زنگي' را غارت کنيم. هر چه تىلنگى اصرار کرد که او هم همراهشان برود قبول نکردند و رفتند. |
| |
| رفتند تا رسيدند به يک چوپان، چوپان پرسيد: کجا مىرويد؟ |
| |
| گفتند: مىخواهيم بريم مال الله زنگى را غارت کنيم. |
| |
| چوپان گفت: از شما برنمىآيد اگر هم برويد زنده برنمىگرديد. |
| |
| اما شش برادر به حرف چوپان توجهى نکردند و رفتند. |
| |
| رفتند تا رسيدند به يک گاوچران، گاوچران پرسيد: کجا مىرويد. |
| |
| گفتند: مىخواهيم برويم مال الله زنگى را غارت کنيم. |
| |
| گاوچران گفت: من دو تا 'ورزاو' ـ گاو کارى ـ دارم، مىاندازمشون به جنگ هم، اگر تونستيد اونها را از هم سِوا کنيد، مال الله زندگى را هم مىتونيد غارت کنيد. |
| |
| شش برادر هر کارى کردند نتوانستند ورزاوها را از هم جدا کنند ما با اين حال از تصميمشان برنگشتند و به راهشان ادامه دادند. |
| |
| دختر الله زنگى روز بام ايستاده و اطراف را تماشا مىکرد، پدرش را صدا زد و گفت: |
| |
| باد ايا، گرد ايا، خاک ايا |
|
شش کر شوار بالا ايا |
| (باد مياد، گرد مياد، خاک مياد |
|
شش پسر سوار از بالا مياد) |
|
| |
| شش برادر وارد باغ الله زنگى شدند ولى تا آمدند به خودشان بجنبند، الله زنگى هر شش نفرشان را انداختند توى چاه و يک سنگ آسياب هفتاد من هم گذاشت درش. |
| |
| هفت روز گذشت، تىلنگى ديد خبرى از برادراش نشده و آه و فغان بابا و زن بابايش هم به آسمون رفته. |
| |
| گفت: من مىرم دنبال برادرانم. |
| |
| پدرش اول خواست اجازه نده، اما با خودش گفت: من شش تا پسر سالم از دست دادم اينکه ديگه يک نصف آدم بيشتر نيست: يک اسب زين کرد و به پسر داد که برود دنبال برادراش. |
| |
| تىلنگى رفت تا رسيد به چوپان، چوپان به او گفت: کجا مىخواهى بري؟ |
| |
| گفت: مىخواهم برم برادراما بيارم. |
| |
| چوپان گفت: اونا که شش تا آدم سالم بودن، رفتن و برنگشتن تو که يک نصفه آدمي، مىخواى برى اونارو بياري؟ من دو تا 'نرميش' نىاندازم به جنگ، اگر تونستى اونارو از هم سوا کنى برادرات را هم مىتونى نجات بدي. |
| |
| گوسفندها تا چشمشان به تىلنگى افتاد رم کردند و پا به فرار گذاشتند. |
| |
| تىلنگى به راه افتاد و رفت، تا رسيد به گاوچران، گاوچران گفت: کجا ميري؟ |
| |
| گفت: مىخوام برم برادرام بيارم. |
| |
| گفت: تو که يه نصفه بيشتر نيستى چطور مىخواى اين کار را بکني. |
| |
| تىلنگى گفت: چطور نمىتونم؟ |
| |
| گاوچران گفت: من دو تا ورزاو دارم، ميندازمشون به جون هم اگر تونستى سواشون کنى برادرهات را هم مىتونى نجات بدي. |
| |
| گاوها هم تا چشمشان به تىلنگى افتاد، رم کردند و از هم جدا شدند. |
| |
| تىلنگى رفت تا رسيد به نزديکى قلعه الله زنگي، دختر الله زنگى صدا زد. |
| |
| باد ايا و باد ايا |
|
بوم، دردت، تىلنگ سوار و بال ايا |
| باد مىآيد باد مىآيد |
|
پدرم، دردت بهجانم، تىلنگ سوار با بال مىآيد. |
|
| |
| الله زنگى گفت: وايستا بيرون اگر اومد بگو، ننهام رفته مال برادراش، بابام هم رفته شکار. تىلنگى از دختر پرسيد: نديدى شش نفر از اينجا رد بشن؟ |
| |
| گفت: نه. |
| |
| گفت: بابات کجا رفته. |
| |
| گفت: رفته شکار. |
| |
| گفت: ننهات؟ |
| |
| گفت: رفته خونه برادراش. |
| |
| تىلنگى که مىدانست دختر دروغ مىگويد تنور را روشن کرد و سر دختر را گرفت روى آتش. |
| |
| دختر گفت: بابام تو تاپو قايم شده ننهام تو کاهدون. |
| |
| تىلنگه هر دو را پيدا کرد و کشت، برادرهايش را نجات داد و قلعه الله زنگى را غارت کرد و برد. |
| |
| - تىلنگ سوار |
| - قصههاى مردم، ص ۱۷۹ |
| - سيد احمد وکيليان |
| - نشر مرکز، چاپ اول ۱۳۷۹ |