قلبی را که خدا در درون انسان آفریده ، ناآرام خواهد بود . تا وقتی که آشنا به یاد خدا شود . هر چیزی که به قلب بدهند سیر نمی شود و تسلی پیدا نمی کند . تنها به یاد خدا است که قلب ،آرامش پیدا می کند .
گاهی بچه ها بهانه ی پدر می گیرند ، هر اسباب بازی که به آنها می دهید باز تسکین پیدا نمی کنند ، هر وعده که به آنها می دهید ،آرامش پیدا نمی کنند و گریه می کنند . همسایه می پرسد چرا گریه می کند ؟ می گویید : بهانه ی پدر گرفته است . قلب مومن هم نسبت به خدا چنین است . بهانه ی خدا می گیرد و هرچه از دنیا را به این مومن می دهند ، آرام نمی گیرد . مثل بچه ها که گاهی لج می کنند و یک ساعت پا به زمین می زنند و گریه می کنند و هر چه به آنها می گویند بس کن ، بس نمی کنند . شما هم خسته می شوید . مومن هم گاهی لج می کند . یعنی به او عزت دنیا می دهی ، نگاهی به آن می کند و می اندازد بیرون ، مقام و قدرت و پول و باغ و ماشین می دهی ، همسر و بچه می دهی ، هر چه می دهی _ مثل بچه ای که از بازیچه ها سیر شده باشد_ با هیچ یک آرامش پیدا نمی کند . قلبی خدا به انسان داده ، که جز به خدا به هیچ چیز دیگری انس پیدا نمی کند و سرگرم نمی شود .
