انسان به سمت آن چیزی می لغزد که به آن عادت کرده است. کسی که عادت به خنده کرد، به این سمت می لغزد. با زور نمی شود این مسئله را اصلاح کرد. چاره باید کرد، آرام آرام باید با این قضیه برخورد کرد تا درست بشود. برای به نظم رسیدن هم چاره همین است که آرام آرام انسان پیش برود. پس کسی نمی تواند یک مرتبه تصمیم بگیرد که از فردا سر وقت غذا بخورد، سر وقت بخوابد، سر وقت بیدار بشود، باید یک قسمت از بی نظمی گرفته بشود، بعد یک قسمت دیگرش و همین طور تا همه ی بی نظمی ها مرتفع شود. وقتی می خواهید اتاقی را جاروب کنید، اول جمع آوری می کنید، بعد جاروب. اول چیزهایی را که روی زمین است بر می دارید و سر جای خودش قرار می دهید، بعد آن ذره های آشغالش را با جاروب جمع می کنید. انسان هم باید آن بی نظمی های درشت و خیلی خطرناک را از بین ببرد تا بی نظمی های کوچک، خود بخود رها شود.
