فرزند پیش پدر و مادر عزیز است. خصوصاً اینکه فرزند، فرزند شهید و یادگار شهید باشد؛ که البته در پیش مادر و بستگان خود بسیار ارزشمند است. اما با همه این حرفها،« اخلاق » از بچّه عزیزتر است، اسلام و تقوا از بچّه عزیزتر است. مبادا تقوای بچّه را فدای خود بچّه کنید. چون اگر چنین شد، مثل بسیاری از بچّه ها که خراب شدند، این هم خراب خواهد شد. باید از دور و نزدیک مراقب بچّه بود و به طوری که بفهمد و نفهمد او را زیر نظر گرفت. در موقع لزوم باید با او صمیمیت و محبّت کنید، اما خوب محبّت کنید. اگر کسی زیاد چیز بنویسد، خطش خوب نمی شود و الا باید اکثر دکترها خطشان خیلی خوب باشد؛ پس کم بنویسید اما خوب بنویسید.
کتابی است به نام « قابوس نامه »، خطی از قابوس مانده که بسیار خط زیبایی است. از قابوس سؤال کردند که خط شما چه طور شد که خوب شد؟ گفت: کم می نوشتم، اما خوب می نوشتم. هر وقت که حواسم جمع بود می نوشتم، هر وقت که هنوز خسته نشده بودم، دست از نوشتن بر می داشتم. شما هم وقتی می خواهید نصیحت به فرزندتان بکنید، کم نصیحت کنید، اما خوب نصیحت کنید، در بهترین حالات به او نصیحت کنید، چون انسان در حال عصبانیت بر خود کنترل ندارد، حرفی که می خواهد بزند گاهی روی حساب نیست. گاهی کنترل از دست آدم در می رود، در حال خشم اگر انسان صحبت کند صحبتهایی می کند که دلش را خنک کند، نه صحبتی که بچّه را اصلاح نماید. پس باید در این حالات انسان خود را کنترل کند.
