سیستم سوخت: سوخت مورد استفاده بنزین هواپیما از نوع تی-۱، تی-۲ و یا تیاس-۱ بود. در مجموع ۲۲۸۰ لیتر سوخت توسط نوع اف قابل حمل بود. در مدل اف-۱۳ این به ۲۴۷۰ لیتر حداکثر می رسید. مخازن خارجی مرکزی هم توان حمل ۴۹۰ لیتر دیگر سوخت داشت ولی حداکثر سرعت پرواز را به ۱ ماخ محدود میکرد.
هیدرولیک : دو سیستم هیدرولیک خودکار نیمههایی از یک تانک مشترک را استفاده میکردند. هر دو با روغن صنعتی ایامجی-۱۰ پر شده بودند و با موتورهای مجزا به کار میافتادند.
برق : موتور هواپیما یک ژنراتور را به کار می انداخت که توان استارت موتور را هم داشت و به دو باتری روی/نقره 15STs-45A متصل شده بود. این سیستم مخصوصا طوری طراحی شده بود که بتواند هواپیما را در سرمای زمستان سیبری روشن کند
باد : دو سیستم اصلی و اضطراری مسئول به کار انداختن دستگاههای نیازمند باد هواپیما همچون چرخ فرود، لباس ضد جی خلبان، ترمز چرخها و سایر سیستمها بود
اکسیژن : اکسیژن توسط سیستم گازی مستقل ککو-۵ (KKO-5) تامین میشد.
کنترل آتشسوزی : توسط سیستم اخطار آیاس-۲اماس (IS-2MS) تنظیم میشد. این سیستم در طی پرواز یا روی زمین فعال و قابل استفاده بود.
تجهیزات : آویونیک پایه شامل سیستم ارتباطی رادیویی ویاچاف R-802V و جهتنمای رادیویی اتوماتیک ARK-I0 میشد.
مهمات : سلاح داخلی دو توپ NR-30 بود هر یک قادر به شلیک گلولههای ۳۰ میلیمتری با سرعت زبانه ۹۰۰ متر در ثانیه بود. زیر هر بال دو مقر مخصوص برای نصب انواع پیلونها وجود داشت. شامل DZ-57 برای بمبها از FAB-50 تا FAB-500 ، همچنین شلیک کننده های راکت یوبی-۱۶-۵۷یو برای حداکثر ۱۶ راکت هوا به هوا اس-۵ام و یا ۱۶ ایآراس-۵۷ام ، راکت هوا به زمین نوع اس-۵کا ، کارس-۵۷، آرس-۲۴۰ یا اس-۲۴ با کالیبر ۲۴۰ میلیمتری. دو تانکر ناپالم پیلاب، و از ۱۹۶۰ ریلهای پرتاب کی-۱۳ یا نوع ارتقا یافته کی-۱۳ای و موشک هدایت شونده حرارت یاب با برد موثر ۱ تا ۷ کیلومتر.
