ساختار میگ-۹ از روی مدل I-۳۰۰که نخستین بار در ۲۴ آوریل ۱۹۴۶ به پرواز در آمد، نسخه برداری شد. نیروی محرک آن ترکیبی بود از دو موتور جت RD-۲۰ که در واقع این موتور هم از روی مدل آلمانی زمان جنگ آن یعنی BMW ۰۰۳ ساخته شده بود، که در پشت کابین خلبان بصورت موازی و در دو طرف آن نصب شده بود. جنگ افزار اصلی آن یک توپ ۳۷ میلی متری نودلمن NL-۳۷ بود. نمونه نهایی و تولیدی میگ-۹ معمولاً مجهز به یک توپ ۳۷ میلیمتری منفرد و دو توپ ۲۳ میلیمتری NS-۲۳ بود.
I-۳۰۰ توانسته بود در طی آزمایشها به سرعت ۹۱۰ کیلومتر در ساعت برسد، و پس از بازبینیهای متعدد سرانجام با عنوان میگ-۹ در زمستان ۴۷-۱۹۴۶ وارد چرخه کاری شد. این جت مشکلات عملکردی و هدایتی بسیاری داشت، با این حال به علت توجیهات و رقابتهای سیاسی وارد چرخه کاری شد.
میگ-۹ به تعداد بسیار زیاد در انواع متعدد برای استفاده در عملیاتهای هوا به زمین تولید گشت و تا سال ۱۹۴۸ که سال آخر تولید آن بود ۵۵۰ فروند از آن تولید گردید.
ناتو میگ-۹ را فارگو و تیم طراح شوروی آنرا I-۳۰۱ نام نهادند. بعدها جنگنده میگ جدیدی تولید شد که نمونه توسعه یافته میگ-۳ بود که آنرا نیز میگ-۹ نام نهادند اما هیچوقت به تولید نرسید.
