طراحی هواپیمای آذرخش بر مبنای هواپیمای F-5 و بدون تغییرات قابل توجه انجام شد. سابقهٔ طراحی هواپیمای جنگنده در ایران به بعد از انقلاب میرسد و طراحی این گونه هواپیماها کاملاً ایرانی و بومی بودهاست. متخصصین ایرانی طراح این هواپیماها استادان دانشگاه هوایی شهید ستاری و متخصصین صنایع دفاع هستند. تجهیزات راداری و الکترونیک پرواز و نمایشگرها نیز برگرفته از F-5 هستند. این هواپیما نیز مانند F-5 فاقد قابلیت سوختگیری هوایی است
جنگندهٔ آذرخش از همان پیشرانه F-5 استفاده میکند که به تعداد زیاد از قبل در اختیار ایران بود.
هواپیمای آذرخش را میتوان یک جنگنده اف-۵ دانست که در آن مساحت بالها کمی افزایش یافته است. بارزترین تغییرات در سکان عمودی آن پدید آمده که میتوان از آنها به عنوان عوامل کنترلکنندهٔ مانورپذیری بسیار و بعضاً خارج از کنترل اف-۵ دانست. وزن این جنگنده در حالت عادی حدود ۸ تن و در حالت بیشینه میان ۱۵ تا ۱۸ تن است و میتواند ۴۰۰۰ تا ۴۵۰۰ کیلوگرم مهمات با خود حمل کند و حداکثر سرعت آن ۱.۶ ماخ است. در مقام مقایسه وزن جنگنده اف-۵ئی ۴٬۳۱ کیلوگرم و حداکثر وزن آن ۱۱٬۲۱۳ کیلوگرم است. توانایی حمل ۲۳۰۰ کیلوگرم مهمات (انواع موشک، راکت، بمب و سوخت اضافی) را دارد و حداکثر سرعت آن هم ۱٬۶ ماخ (حدود ۱۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) است.
جنگندهٔ اف-۵ نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۵۹ انجام داده و از سال ۱۹۶۲ وارد ارتش آمریکا شد.
