وارد يك فروشگاه كفشفروشي امروزي شويد و نگاهي به اطرافتان بيندازيد؛ كفشهاي پاشنهبلند، كفشهاي بدون پاشنه، چكمه، كفشهاي پوست ماري، صندل و كفشهاي تخت چرمي انواع مدلهايي هستند كه در ويترين اين فروشگاه ميبينيد.
اگرچه به نظر ميرسد كه اين كفشها مدلهايي هستند اما شايد برايتان جالب باشد بدانيد كه هيچ يك از اين مدلهاي مختلفي كه امروزه در كفشفروشيها ميبينيد كمتر از 400 سال قدمت ندارند.
شايد شنيده باشيد كه برخي از افراد بر اين باورند كفشي كه هر فردي ميپوشد ميتواند نشاندهنده جايگاه اجتماعي او باشد.
اين باور نيز ريشه در گذشتههاي دور دارد. از گذشتههاي خيلي دور يعني حدود 5 هزار سال پيش مصريها چيزهايي به عنوان پاپوش كه تا حدودي شبيه كفشهاي امروزي بود به پا داشتند كه در بردارنده حقايقي درباره وضعيت زندگي و طبقه اجتماعي آنها بود.
كفشهايي كه در گذشته ميپوشيدند كفشهايي روباز و شبيه به صندلهاي امروزي بودند اما از آنجايي كه مسيحيها عقيده داشتند كه كفش بايد كاملا پاها را بپوشاند بتدريج پوشيدن كفشهايي در بين مردم مرسوم شد كه كفشهايي روبسته بودند.
از آنجايي كه در قرن چهاردهم ميلادي، پيشرفتهاي به دست آمده در زمينه صنعت، زمينه مناسبي را به وجود آورد تا از آن پس از پارچه و چرم براي ساخت كفش استفاده شد بسياري قرن چهاردهم ميلادي را نقطه عطفي براي رواج مد در ميان انسانها ميدانند.
جالب است بدانيد كه كفشهاي نوكتيز از اولين مدلهاي كفشهاي چرمي بودند كه قدم به دنياي مد گذاشتند و همه افراد پوشيدن كفشهاي نوكتيز را نشاندهنده شخصيت اجتماعي افراد ميدانستند. اما در قرن پانزدهم كفشهاي نوكپهن جايگزين كفشهاي نوكتيز شدند.
يكي از كفشهايي كه پوشيدن آنها در آن زمان در بين خانمها متداول و مرسوم بود كفشهايي بودند كه به اصطلاح به آنها كفش ونيزي گفته ميشد.
اين كفشها داراي پاشنههاي يكسرهاي بودند كه گاهي ارتفاع پاشنه آنها به بيش از 50 سانتيمتر هم ميرسيد و اغلب افراد در هنگام پوشيدن آنها بسختي ميتوانستند راه بروند اما در قرن هفدهم بتدريج پاشنههايي كه از نظر ظاهري شكل زيباتري داشتند و راه رفتن با آنها راحتتر بود، جايگزين اين پاشنههاي عجيب و غريب شدند.
تا سال 1800 ميلادي كفشها به گونهاي طراحي و ساخته ميشدند كه هيچ تفاوتي بين پاي راست و پاي چپ وجود نداشت تا اين كه بتدريج كفشهاي استانداردي جايگزين اين كفشها شدند كه هر لنگه از آنها به طور اختصاصي براي پاهاي چپ و راست طراحي و ساخته ميشد.
در گذشته بسياري از افراد بر اين باور بودند كه با پوشيدن كفشهاي پاشنهبلند ميتوانند به همه نشان بدهند كه از قدرت بيشتري برخوردارند.
اگرچه پيش از قرن هجدهم ميلادي پوشيدن كفش هنوز چندان در بين همه مردم مرسوم نبود اما از آن پس با وجود چرخ خياطي و همچنين توليد پارچههاي ارزانقيمت، كفش در مقايسه با قبل بسيار ارزان شد و به اين ترتيب زمينه مناسبي فراهم شد تا از آن پس همه افراد بتوانند پوشيدن كفش را تجربه كنند.
اگرچه پوشيدن كفشهايي شبيه به پوتينها يا همان چكمههاي امروزي پيش از قرن بيستم ميلادي رواج يافته بود اما با آغاز قرن بيستم ميلادي و به عبارتي همزمان با جنگ جهاني اول پوشيدن كفشهاي راحتي در ميان مردم مرسوم شد.
بدون شك مدلهاي مختلف كفشهايي كه پوشيدن آنها در هر منطقهاي متداول و مرسوم است برگرفته از محيط زندگي افراد و فرهنگ و باورهاي حاكم بر آن جامعه است.
از اواسط قرن بيستم ميلادي با وجود پيشرفتهاي به دست آمده در زمينه توليد پلاستيك، لاستيك، پارچههاي مصنوعي و همچنين توليد چسب صنعتي بسياري از توليدكنندگان كفش در سطح دنيا به روشهاي جديدي براي توليد و ساخت كفش روي آوردهاند كه بسيار متفاوت از روشهاي قديمي است.
چرم طبيعي كه از آن به عنوان يك ماده اوليه و اصلي در توليد كفشهاي قديمي استفاده ميشود به عنوان استانداردي براي توليد كفشهاي گران قيمت رسمي و مجلل پذيرفته شده است و كمتر ردپايي از آن در كفشهاي معمولي به چشم ميخورد و اين در حالي است كه اغلب در توليد كفشهاي ورزشي يا كفشهاي نيمهرسمي و غيررسمي از چرم مصنوعي استفاده ميشود.
اگرچه اين روزها صنعت توليد كفش مراحل بسيار مهمي را پشت سر گذاشته و در مقايسه با گذشته از پيشرفت قابل توجهي برخوردار شده، اما همچنان در برخي از كشورها، مردم هنوز پا برهنه راه ميروند.
