جبران خلیل جبران
هفت جا نفس خود را حقیر دیدم
نخست : هنگامی که به پستی تن می داد تا بلندی یابد
دوم : آنگاه که در برابر از پاافتادگان ، می پرید
سوم : آنگاه که میان آسانی و دشواری مختار شد و آسان را برگزید
چهارم : آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه می زنند ، خود را دلداری داد
پنجم : آنگاه که از ناچاری ، تحمیل شدهای را پذیرفت و شکیباییاش را ناشی از توانایی دانست
ششم : آنگاه که زشتی چهرهای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقابهای خودش بود
هفتم : آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت
