-
شرح بیماری
-
علایم شایع
-
علل
-
عوامل تشدید کننده بیماری
-
پیشگیری
-
عواقب موردانتظار
-
عوارض احتمالی
-
درمان
-
اصول کلی
-
داروها
-
فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری
-
رژیم غذایی
-
درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
اختلال رشد بچه عبارت است از ناتوانی شیرخواران یا کودکان از رشد و نموی طبیعی. این واژه تا زمانی استفاده میشود که تشخیص خاصی برای توجیه این ناتوانی پیدا نشده باشد. سن شایع این مسأله بین 5-1 سالگی است. تقریباً تمام کودکانی که این مشکل را دارند زیر 5 سال هستند.
-
قد، وزن، و دور سر بهطور طبیعی افزایش نمییابند.
-
مهارتهای حرکت کودک غالباً دیرتر از حالت طبیعی ظاهر میشوند. بعضی از این مهارتها عبارتند از:
-
چرخیدن در تخت
-
نشستن
-
ایستادن و راه رفتن
-
ظهور مهارتهای ذهنی و اجتماعی نیز غالباً به تأخیر میافتد. بعضی از این مهارتها عبارتند از:
-
صحبت کردن؛ رابطه اجتماعی
-
غذا خوردن بدون کمک
-
یادگیری اختیار ادرار و اجابت مزاج و رفتن به توالت
-
رشد و نموی طبیعی بسیار متغیر است، بنابراین میزان تغییرات رشد و نمو در معاینات منظم کودک اهمیت بیشتری دارد.
-
در بعضی از این کودکان، علت بروز این حالت به مشکلات جسمی (معمولاً گوارشی یا مربوط به دستگاه عصبی) برمیگردد.
-
در اکثر این کودکان، علت درواقع مربوط به خود کودک نیست، مثلاً عدم تغذیه صحیح کودک.
-
سوءتغذیه
-
بیتجربگی والدین
-
محیط عاطفی نامناسب (مثل عدم رسیدگی به بچه، سوءرفتار با بچه، یا طرد بچه)
-
بیماری مزمن (مثل نارسایی کلیه یا عفونت مزمن)
-
بیماریهای ژنتیکی، مثل نشانگان داون یا فیبروز کیستیک
-
بیماریهای غدد درونریز، مثل بیماریهای غده تیرویید، غده هیپوفیز، غدد فوقکلیوی، غده لوزالمعده، و غدد جنسی
-
والدینی که در یک محیط عاطفی نامناسب بزرگ شدهاند یا آموزش مناسبی ندیدهاند.
-
محیط زندگی شلوغ یا غیربهداشتی
-
نوزاد زودرس یا بیمار
-
شیرخواری که ناهنجاری جسمی دارد.
-
کودک خود را بهطور منظم برای معاینات سلامتی نزد پزشک یا مراکز بهداشت ببرید.
-
محیط زندگی باثبات را فراهم آورید و سعی کنید والدین خوبی برای فرزندتان باشید.
-
اگر اختلال رشد بچه بهعلت بیتجربگی والدین یا مشکلات روانی باشد، انتظار میرود با آموزش و دادن مشاوره به والدین بهبودی حاصل شود.
-
اگر اختلال رشد بچه بهعلت یک بیماری یا اختلال زمینهای باشد (مثلا سوءتغذیه)، بهبودی بستگی به این دارد که بیماری یا اختلال زمینهای قابل درمان باشد یا خیر.
-
ناتوانی و معلولیت دایمی ذهنی، عاطفی، یا جسمی.
-
کودک کوچک باقی میماند و از لحاظ نمو نیز دچار نقص خواهد بود.
-
اقدامات تشخیصی: اندازهگیری مکرر قد، وزن، و دور سر؛ آزمونهای سنجش تواناییهای ذهنی و روانی مثل آزمون دنور که معیاری از رشد و نمو بهدست میدهد؛ آزمایش خون، از جمله بررسیهای هورمونی؛ عکسبرداری از مچ دستها برای تعیین سن استخوانی کودک که معیار خوبی برای رشد بدن بهشمار میرود.
-
اگر والدین مشکلات عاطفی دارند و از برقراری رابطه عاطفی مناسب با کودک خود ناتوان هستند، میتوان آنها را تحت رواندرمانی یا مشاوره قرار داد.
-
بستری کردن کودک (بهطور کوتاهمدت) در صورتی که نیاز به انجام اقدامات تشخیصی پیچیده وجود داشته باشد یا برای فهمیدن اینکه آیا کودک در منزل غذا میخورده است یا خیر.
-
والدین باید کتابها یا جزوات مخصوص بچهداری و بزرگ کردن بچه را بخوانند یا به کلاسهای مربوطه بروند.
-
از یک پرستار خانه بخواهید که به خانه شما بیاید و راهنماییهای لازم را ارایه دهد.
-
تا آنجا که میتوانید به کودکتان محبت کنید و از وی حمایت بهعمل آورید. هرازچندگاهی به بررسی احساسات و رفتارتان نسبت به کودکتان بپردازید. اگر فکر میکنید که احساسات و رفتارتان آنچنان که باید باشد نیست برای مشاوره روانی مراجعه کنید.
-
داروی خاصی بهطور معمول تجویز نمیشود.
-
اگر یک بیماری زمینهای وجود داشته باشد که باعث رشد نکردن بچه شده است، امکان دارد داروهای لازم برای درمان آن بیماری زمینهای تجویز شوند.
محدودیتی برای آن وجود ندارد.
-
برای کودکتان یک رژیم غذایی کافی و متعادل فراهم آورید.
-
اگر علت رشد نکردن بچه سوءتغذیه باشد، امکان دارد نیاز به یک رژیم مخصوص وجود داشته باشد.
اگر شما از اینکه کودکتان رشد و نموی طبیعی ندارد دچار نگرانی شدهاید.
